Menu

Αγάπη είναι...

Αγάπη είναι...

Ο άντρας μου είναι υπέροχος. Είναι γλυκός και τρυφερός. Λιώνει όταν κοιτάζει την κόρη του και χαμογελάει από αυτί σε αυτί όταν τον φωνάζει μπαμπά.

Όταν κάποιος πειράξει τα αγόρια (όπως εχθές), τρέχει να τα υπερασπιστεί με ένα απίστευτο σθένος!

Όταν κλαίω με τραβάει στην αγκαλιά του και μου χαϊδεύει τα μαλλιά και μου λέει ξανά και ξανά πόσο με αγαπάει και ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα.

Όταν τα πράγματα γίνανε δύσκολα, όταν πεινάσαμε, όταν αρρωστήσαμε, όταν έπεσα ξανά και ξανά, έμεινε δίπλα μου χωρίς να με κρίνει ποτέ.

Περίμενε υπομονετικά την καταιγίδα να περάσει και μου περιέγραφε τη στιγμή που θα βγει ο Ήλιος όταν εγώ δεν έβλεπα τίποτα άλλο εκτός από μαυρίλα και απόγνωση!

Ο άντρας μου είναι διαφορετικός. Έχει σπαστική ημιπληγία και το σώμα του είναι διαφορετικό από των άλλων. Έχει επίσης ψωρίαση. Όσο κάνει ενέσεις είναι όλα οκ αλλά για πολύ καιρό δεν είχαμε και έτσι άρχιζε να ξαναγεμίζει.

Αυτή τη στιγμή είναι πολύ έντονη στα πόδια του.
Κάποια στιγμή είχε σηκωθεί το μπατζάκι του παντελονιού του και φαίνονταν οι αλλοιώσεις..,και μια γνωστή μου, τον κοιτάει με αηδία και λέει "Μα πως μπορείς να κοιμάσαι δίπλα του;"

Και θύμωσα!!! Θύμωσα γιατί δεν καταλάβαινα την ερώτηση. Κοιμόμουνα δίπλα του όταν ήταν ακόμη χειρότερα. Όταν τα σεντόνια ήταν ματωμένα κάθε πρωί. Τον αγκάλιαζα, φρόντιζα τις πληγές, τον βοηθούσα να πάει τουαλέτα όταν πόναγε τόσο από την αρθρίτιδα που δεν μπορούσε να κουνηθεί.

For better or worse.... αυτό ορκίστηκα. Να μείνω δίπλα του και να μείνει δίπλα μου στα καλά και στα άσχημα.

Είναι ο άντρας μου... ο πατέρας της κόρης μας, ο πατριός των γιων μου, ο μέντοράς τους, ο συνοδοιπόρος μου, ο άνθρωπός μου. Και θα κοιμάμαι δίπλα του κάθε βράδυ, όπως και να είναι το σώμα του γιατί είναι κομμάτι του και τον αγαπώ.

Ναι, ο άντρας μου είναι διαφορετικός. Έχει ειδικές ανάγκες, αλλά είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος ΑΝΘΡΩΠΟΣ από πολλούς αρτιμελείς εκεί έξω.
Αυτός ο άνθρωπος με αγαπάει. ΜΑΣ αγαπάει, και αυτό είναι τιμή που δεν δίδεται σε κάθε άνθρωπο.

Με τιμάει που είμαι γυναίκα του, που με διάλεξε για μητέρα του παιδιού του, που ξυπνάω δίπλα του.

Τον αγαπώ και η αγάπη υπομένει και επιμένει και κερδίζει!!

Γι' αυτό... αυτό το κείμενο.
Τον αγαπώ...

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

φωτογραφία

Thea

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1978 και σπούδασα στην Γλασκώβη. Έχω δύο αγοράκια, δίδυμα, σχεδόν 8 ετών, που τα έκανα μετά από 20 κύκλους υποβοηθούμενης. Την πάλεψα και την «έσκισα» όμως την υπογονιμότητα! Τώρα είμαι έγκυος στο τρίτο από τον καινούριο μου σύντροφο, εντελώς φυσιολογικά
Περισσότερα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αγάπη! Και τότε την χώρισα »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις