Menu

Άσε μας κουκλίτσα μου

Άσε μας κουκλίτσα μου

Μέρες τώρα κάθομαι μπροστά στην οθόνη...θέλω να γράψω, αλλά δεν ξέρω για ποιο θέμα...
Σίγουρα κάτι "γυναικείο", κάτι για όλες εμάς τις μαμάδες, τις φίλες, τις ερωμένες, τις συζύγους, τις απατημένες και απανταχού ταλαιπωρημένες γυναίκες. Ναι, για αυτό θέλω να γράψω. Ένα κείμενο ποιητικό, γραμμένο από μια γυναίκα για τις γυναίκες....Τζίφος απ' ότι κατάλαβες. Άσκοπα λόγια, όμορφα (δε λέω) αραδιασμένα στο χαρτί, αλλά από νόημα ή θέμα...τίποτα.

Θα ξεκινήσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα..."Άσε μας κουκλίτσα μου" απάντησε ειρωνικά η Βερόνικα, τα γκρίζα μάτια της πετούσαν σπίθες. Με τη σιγουριά της ομορφιάς της, σηκώθηκε αργά από την καρέκλα, τίναξε προς τα πίσω τα μακριά κόκκινα μαλλιά της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Οι γόβες στιλέτο, χτυπούσαν ρυθμικά στο πάτωμα, κάνοντας όλους τους άντρες να γυρίσουν και να θαυμάσουν το υπέροχο κορμί της, το οποίο τόνιζε ιδιαίτερα το στενό δερμάτινο παντελόνι της"...

Μπα, σαν κακό κείμενο επίδοξης μα διόλου ταλαντούχας συγγραφέως..

Θα γράψω ένα κείμενο ερωτικό , γεμάτο πάθος, για έναν έρωτα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ : "Αγαπημένη μου, διάβασέ με τώρα πριν είναι αργά...πριν ο χρόνος σβήσει το μελάνι, παίρνοντάς μαζί του και την τελευταία ανάμνηση αυτού που κάποτε υπήρξε"..

Μη γελάς! Ξέρεις πόσα βίπερ έχω διαβάσει εγώ στα νιάτα μου;

Θα ξεκινήσω δικό μου βιβλίο συνταγών! Ναι! Γεμάτο πρωτότυπες, ορίτζιναλ συνταγές, που δεν έχεις ξαναδιαβάσει σε άλλα 136 περιοδικά τηλεόρασης/μπλογκ/κλπ.

Ουφ. Αγχώθηκα! Κι εσύ φαντάζομαι, που διαβάζεις, διαβάζεις και άκρη δε βγάζεις. Στάσου ρε φιλενάδα. Θα μου έρθει! Γράφοντας, έρχεται η έμπνευση...ή μήπως όχι;

Ντίβα, ερωμένη, μαγείρισσα, μητέρα, φίλη, συνάδελφος...Πόσες ιδιότητες έχουμε ως γυναίκες;

Πόσα επαγγέλματα ασκούμε καθημερινά, χωρίς να τα έχουμε σπουδάσει ποτέ; Πόσες ερωτικές στάσεις οικειοποιούμαστε προκειμένου να ευχαριστήσουμε το σύντροφό μας;
Πόσες κατσαρόλες φαγητό έχουμε κάψει μέχρι να πετύχουμε την τέλεια μπεσαμέλ, ίδια με αυτή της...μητέρας του;
Πόσες αμέτρητες ώρες όρθιες επάνω σε τακούνια, με τα μάτια να κλείνουν από την κούραση, αλλά με το χαμόγελο της Colgate, φανάρι αναμμένο δίπλα στον σύζυγο, ο οποίος σε έχει κρεμάσει στο μπράτσο και σε περιφέρει, όπως η Τζολί, το μονόπετρο που της έκανε δώρο ο Μπράντ;

Πόσες υποχωρήσεις και πόσες συμφωνίες, προκειμένου να κρατήσουμε ενωμένη την οικογένειά μας, με κάθε τίμημα; Πόσα χαμόγελα, πίσω από σιωπηλά δάκρυα, γιατί απλά δεν αντέχεις άλλο; Και δεν αντέχεις, όχι απαραίτητα γιατί ο άντρας σου κάνει κάτι στραβό, ή γιατί το αφεντικό σου είναι βλαμμένο ή γιατί τα παιδιά σου αρνούνται πεισματικά να συμπεριφερθούν σαν παιδάκια και νομίζεις ότι ζεις καθημερινά στο Βιβλίο της Ζούγκλας...όχι!

Δεν αντέχεις γιατί απλά έχεις κουραστεί να αλλάζεις τόσα προσωπεία, τόσες ταυτότητες, τόσες ιδιότητες κάθε μέρα.

Και εμείς; Εμείς, που υπάρχουμε (πραγματικά) σε όλο αυτό; Που, πότε και πως βρισκόμαστε για λίγο με τον εαυτό μας;

Το ότι είσαι σύζυγος, δε σημαίνει ότι δε μπορείς να συνεχίσεις να περνάς κάποιες ώρες χαλαρά με τις φίλες σου.
Το ότι είσαι μανούλα, δε σημαίνει ότι παύεις να θέλεις να είσαι θηλυκό.
Το ότι είσαι ερωμένη, δε σημαίνει ότι δε χρειάζεσαι χρόνο μόνο για σένα.
Το ότι είσαι επαγγελματίας, δε σημαίνει ότι δεν έχεις ανάγκη από ξεκούραση.
Το ότι είσαι φίλη, δε σημαίνει ότι δεν κρατάς κάτι μικρό για τον εαυτό σου.

(Είδες, το βρίσκω σιγά σιγά το θέμα)...

Γιατί ότι, μα ότι κι αν είναι αυτό που μας ορίζει ή που επιτρέπουμε να μας ορίσει, σημασία έχει να το κάνουμε με πλήρη επίγνωση του γιατί, μα πάνω απ' όλα ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ το κάνουμε.

Ναι! Θα σταθείς για αμέτρητες ώρες, ακόμα, όρθια δίπλα του να σε περιφέρει σαν τρόπαιο, δώστου όμως να καταλάβει ότι την επομένη, θα φορέσεις τα αθλητικά σου και θα πας για ψώνια με τις φίλες σου

Ναι! Βάλε φόρμα και πιάσε τα μαλλιά με κλάμερ για να τρέξεις με τα παιδιά στο πάρκο, φρόντισε όμως να φορέσεις κι εκείνο το φόρεμα που αγκαλιάζει τις καμπύλες σου και σε κάνει να νοιώθεις μοντέλο!

Ναι! γίνε η Εμμανουέλα του, όμως σιγουρέψου ότι κι εκείνος θα είναι ο Ρωμαίος σου.

Ναι! Δούλεψε υπερωρίες, κάνε τα αδύνατα δυνατά να είσαι η καλύτερη σε αυτό που κάνεις, φρόντισε όμως να αξίζει όταν το κάνεις.

Ναι! Ξενύχτησε με τη φίλη σου, μαζί της, μέθυσε, γέλα, μοιράσου, στήριξέ τη, μα φύγε μακριά όταν εκείνη δε θέλει να κάνει το ίδιο για σένα.

Φιλενάδα, ναι, έχουμε πολλούς ρόλους. Άλλους πιο δύσκολους και πιο απαιτητικούς και άλλους πιο χαλαρούς και ήρεμους. Επιλογή μας είναι. Όπως το κάθε τι που κάνουμε ή δεν κάνουμε. '

Όπως το κάθε τι που δεχόμαστε ή αρνούμαστε. Όποιους ρόλους αποφασίζουμε να ενσαρκώσουμε, είναι μόνο δική μας επιλογή. Δεν έχει σημασία, πόσο πετυχημένα ή αποτυχημένα ενσαρκώνουμε ή στηρίζουμε τους ρόλους μας.

Ένα μόνο έχει σημασία. Ό,τι κάνουμε να μας δίνει χαρά. Να μας γεμίζει, να μας περιγράφει και όχι να μας ορίζει. Σημασία έχει, όταν αυτό που κάνουμε, παύει να μας κάνει ευτυχισμένες, ως αλλοτινές Βερόνικες, να μπορούμε να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και κοιτώντας τον άλλο στα μάτια να του πούμε "Άσε μας κουκλίτσα μου"!

(το κείμενο αυτό γράφτηκε πέρυσι, που πέρασα – ίσως – την πιο ευτυχισμένη, συναισθηματικά, περίοδο της ζωής μου. Διαβάζοντάς το τώρα, βλέπω ότι δεν υπάρχει ούτε ειρμός, ούτε νόημα... είπα όμως να μην το πετάξω... Ελπίζω να το διαβάσετε ευχάριστα!)

Φιλάκια πολλά.

Bupa

Είμαι η... Μπούπα! Χαϊδευτικό για πολλές φίλες φορουμίτισες και παρατσούκλι αγαπημένο, από κάποια παλιά εποχή, τότε που ο έρωτας κυβερνούσε τα πάντα!
Περισσότερα

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις