Menu

Δεν κολλάει λέμεεεε......

Δεν κολλάει λέμεεεε......

Δύσκολο να ζεις με ψωρίαση. Να αναγκάζεσαι να αγαπήσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου που μισείς θανάσιμα. Νιώθεις ταυτόχρονα δύο συναισθήματα εντελώς αντιφατικά. Μίσος και Αγάπη για την ίδια την αρρώστια. Γιατί έτσι πρέπει. Γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. Γιατί πρέπει να την αποδεχτείς για να μπορέσεις να την καταπολεμήσεις.

Πολλά χρόνια πάλεψα και με αυτό το θηρίο παράλληλα με την υπογονιμότητα. Όταν το ανακάλυψα έπαθα σοκ, δεν ήξερα τι ήταν. Ο φάκελος στο νοσοκομείο Ανδρέας Συγγρός πάχαινε πάχαινε αλλά γιατρειά δεν έβρισκα. Η αιτία όπως έλεγαν οι γιατροί το στρες. Το στρες της υπογονιμότητας και όχι μόνο. Καταπολέμησε το στρες έλεγαν οι γιατροί. Ναι εεε; απαντούσα εγώ...πως; Πείτε μου τρόπο. Είναι δυνατόν να παλεύεις με το θηρίο της υπογονιμότητας και να μην αγχώνεσαι;

Η ψωρίαση λοιπόν ήταν το "δώρο" της υπογονιμότητας. Και είναι από αυτά τα "δώρα" που δεν σου αρέσουν και δεν μπορείς να μην τα δεχτείς ή να τα πετάξεις. Μαθαίνεις να ζεις μαζί της και προσπαθείς για το καλύτερο δυνατό.

Κορτιζόνη και ξανά κορτιζόνη, εξετάσεις και ξανά εξετάσεις και το δέρμα εκεί να επιμένει, να σου λέει δεν θέλω να καθαρίσω. Έντονη φαγούρα και κάθε ξύσιμο καινούργια σημάδια να ξεπετάγονται σαν τα μανιτάρια. Και πάρε φάρμακα για τη φαγούρα, άλλο το πρωί άλλο το βράδυ.
Παστώσου με κάθε λογής κρέμες που σου υπόσχονται θαύματα. Κάθε πρωί, κάθε βράδυ κι αν είναι εκτεταμένα τα σημάδια χρειάζεται ενυδάτωση και ενδιάμεσα, μέσα στη μέρα σου. Άλλαξε συχνά σεντόνια, πιτζάμες. "Λαδωμένα" ρούχα, κατεστραμμένα ρούχα που δεν βγαίνουν οι λεκέδες από τις κρέμες κ.α.

Η ψυχολογία στα τάρταρα. Δε λέω, βοήθησαν και οι συνάνθρωποί μου σε αυτό σε μεγάλο βαθμό. Να είναι καλά οι άνθρωποι. Κοιτούσαν περίεργα και το στοματάκι τους δεν έκλεινε. Και που να ακούγατε όλα αυτά τα σχόλια που έχω ακούσει προσωπικά τόσα χρόνια. Όχι δεν το λέω με κακία, μάλλον με αγανάκτηση.

Στο λεωφορείο, στον ηλεκτρικό, στο μετρό, να βλέπουν τους αγκώνες σου όπως κρατιέσαι στην χειρολαβή και να σου κάνουν παρατήρηση μη τυχόν και κολλήσουν. Να ενημερώνεις ότι λέγεται ψωρίαση και δεν κολλάει και να θυμώνουν περισσότερο επειδή νομίζουν ότι τους λες ψέματα.

Στη θάλασσα να σου απαγορεύουν να μπεις γιατί δεν ρισκάρουν την υγεία των παιδιών τους ενώ επιμένεις ότι δεν κολλάει. Λες και εμείς οι ψωριασικοί αν κολλούσε έτσι με ελαφριά την καρδιά θα μπαίναμε στην θάλασσα για να σας κολλήσουμε όλους, τόσο κακοί άνθρωποι είμαστε.

Στα καταστήματα ρούχων ή παπουτσιών να σου απαγορεύουν να δοκιμάσεις τα ρούχα ή τα παπούτσια διότι τι θα που οι υπόλοιπες πελάτισσες αν κολλήσουν κάτι. Μα δεν κολλάει να επιμένω, λες και μιλούσα σε τοίχο. Αλλά είπαμε, εμείς οι ψωριασικοί είμαστε κακοί άνθρωποι και θέλουμε να σας κολλήσουμε όλους. Όλοι, όλοι, κανείς δεν θα γλιτώσει από μας, να το ξέρετε να φυλάγεστε.....γελάω...

Οι κοπέλες (όχι όλες) που απευθυνόμαστε για μανικιούρ και πεντικιούρ να αρνούνται να σε αναλάβουν γιατί θα κολλήσουν αυτό που δεν κολλάει. Μα αγαπητή μου δεν κολλάει λέμεεεεε..... Και που το ξέρω εγώ σου λένε. Αααα, δίκιο έχει, δεν το ξέρει και δεν είναι υποχρεωμένος κάποιος να το ξέρει. Αλλά στο λέω, ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ. Φτιάξε μου σε παρακαλώ να νυχάκια μου να νιώσω κι εγώ λίγο γυναίκα βρε αδερφέ.

Πας να κάνεις εξετάσεις, αιμοληψίες, μαστογραφίες και λες στον εαυτό σου, ok, εκεί θα είναι ενημερωμένοι ότι δεν κολλάει η ψωρίαση οπότε πας με θάρρος ώσπου να ακούσεις το θεϊκό "ψωρίαση είναι; κολλάει;" Ντόιγκ ντόιγκ κεραμίδα κατευθείαν στο δόξα πατρί. Ναι ναι, κι όμως έχει συμβεί και αυτό.

Πας στο κομμωτήριο να βάψεις-κουρέψεις μαλλί, έφτασε η άσπρη ρίζα στα αυτιά. Έχεις ραντεβού με νέο φλερτ το βράδυ, ένα φρεσκάρισμα, ένα ωραίο χτένισμα απαραίτητο. Και σου κόβεται η χαρά όταν η κομμώτρια σου λέει, " Τι είναι αυτό στο κεφάλι σου και στα αυτιά σου, κολλάει;" Και σου κόβεται η χαρά του βραδινού ραντεβού και η ψυχολογία σου στο ναδίρ. Σιγά μαντάμ, δεν έχεις ξανά περιποιηθεί άνθρωπο με ψωρίαση, τι στο καλό, μόνο εγώ υπάρχω στον κόσμο με ψωρίαση;

Να μην πολυλογώ, γιατί θα γράφω μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Αναγκάζεσαι να περιοριστείς μέσα στο σπίτι, να φοράς μακρυμάνικα ρούχα μέχρι όσο πιο πολύ μπορείς βαθιά στο καλοκαίρι, παστώνεσαι με μεϊκάπ πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ξοδεύεις απίστευτα χρήματα και χρόνο σε κάθε λογής θεραπεία μήπως και ηρεμήσεις, παίρνεις χάπια, πολλά χάπια για θεραπεία και για την ατελείωτη φαγούρα που έχεις, περιορίζεις τις επισκέψεις σου σε κομμωτήρια, σε μανικιούρ-πεντικιούρ στο ελάχιστο και αναγκάζεσαι να μάθεις να τα κάνεις όλα αυτά μόνη σου αγοράζοντας τα απαραίτητα εργαλεία (πλάντζα, βούρτσες, μανό, λίμες κτλ) Βρε λες να το κάνω επάγγελμα τώρα που τα έχω μάθει να τα κάνω μόνη μου;...Μάθε τέχνη λένε...
Παίρνεις βαθιά ανάσα πριν μπεις σε κάποιο ιατρικό κέντρο για εξετάσεις και πιέζεσαι πριν καν σε δουν οι παρασκευαστές ή οι γιατροί να πεις ότι έχεις ψωρίαση με χαμηλά τα μάτια γιατί ντρέπεσαι.
Κουράζεσαι να εξηγείς και να ξαναεξηγείς ότι δεν κολλάειιιιιιιιιι..... Κάποια στιγμή σκέφτηκα να φτιάξω μία ταμπελίτσα σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας που να γράφει "Είναι ψωρίαση και δεν κολλάει." Και κάθε φορά που θα με ρωτάνε δεν θα ανοίγω το στόμα μου και απλά θα δείχνω την κάρτα. Εεεε ναι με χιούμορ..τι να κάνω ρε φίλε. Κουράστηκα να νιώθω να με κοιτάνε αλλά και βλέπω να με κοιτάνε στους αγκώνες αφού μόνο εκεί φαίνεται.

Τέσσερις μήνες, περίπου, το χρόνο μου εμφανιζόταν, μέσα Φεβρουαρίου έως μέσα Ιουνίου περίπου. Αυτός ήταν και ο λόγος που ποτέ δεν έκανα εξωσωματική την άνοιξη. Εκτός από την πρώτη μου φορά που τότε δεν είχα ακόμα ψωρίαση. Γιατί ντρεπόμουν και το στρες της εξωσωματικής χτυπούσε κόκκινο και η "κολλητή" (έτσι την αποκαλώ και ενίοτε "αγαπημένη") φούντωνε ανεξέλεγκτα. Δεν μπορούσα δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη.

Τα χρόνια πέρασαν και μετά από πολλά και όχι ευχάριστα γεγονότα η υπογονιμότητα έλαβε τέλος για μένα. Σε συνδυασμό με τα 8 συναπτά χρόνια, εβδομαδιαίας ατομικής ψυχοθεραπείας και ομαδικής (5 χρόνια ομαδική) άλλαξα μυαλά. Είπα, δε βαριέσαι, δεν την επέλεξα την ψωρίαση, αυτοάνοσο είναι, θα λειτουργώ κανονικά σαν άνθρωπος. Δεν αντέχω άλλο να "κρύβομαι". Και έτσι έγινε. Σχεδόν δεν απαντούσα στην αρχή σε κανένα σχόλιο και που πουθενά και καθώς περνούσε ο καιρός δεν απαντούσα καθόλου. Δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία αυτή. Άλλωστε η μαμά μου πάντα μου έλεγε μικρή να μην μιλάω με αγνώστους .....εεεεε αυτό έκανα. "Τέλος η επιβολή απολογίας" έλεγα στον εαυτό μου. Πήγαινα και στη θάλασσα και για μποτέ και στο κομμωτήριο και για εξετάσεις και σε γιατρούς και παντού με το κεφάλι ψηλά. Είχα τη συνείδησή μου ήσυχη, ότι δεν θα κολλούσα κανέναν και προχώρησα στη ζωή. Ζούσα και αυτούς τους 4 μήνες που παλιά πνιγόμουν. Επιτέλους υπήρχε και για μένα η άνοιξη. Επιτέλους φόρεσα τιράντες και κοντομάνικα. Επιτέλους σταμάτησα αυτή την καθημερινή καταμέτρηση των σημαδιών στο σώμα μου. Μη τυχόν βγήκε κάποιο καινούργιο και μου ξεφύγει και δεν βάλω αλοιφή, αλοιφές. Επιτέλους έβαλα το μαλλάκι πίσω από τα αυτάκια, να φανούν και τα σκουλαρίκια....καημό το είχα κι αυτό. Μονίμως τα μαλλιά κάτω και μπροστά για να μην φαίνονται τα σημάδια στα αυτιά. Μεγάλο, τεράστιο βάρος έφυγε από πάνω μου.

Και ένα ωραίο πρωί (βράδυ ήτανε τεσπα) συναντήθηκα με ένα φίλο που ήμασταν μαζί στην ομάδα ψυχοθεραπείας που έχει γράψει 2 βιβλία για την Ιπποκράτειο διατροφή και μου εξήγησε τί είναι και που ωφελεί. Αποφάσισα δειλά δειλά να το ακολουθήσω. Με έπεισε και λέω δεν βαριέσαι τόσα δοκίμασα ας κάνω κι αυτό. Δεν έχω να χάσω τίποτα. Και έτσι έγινε. Άρχισα να την εφαρμόζω.

Σχεδόν ταυτόχρονα μιλούσα με μία φίλη σε μια ομάδα ψωρίασης στο facebook και μου μίλησε για τον γιατρό της, δερματολόγο, εδώ στην Αθήνα που εφαρμόζει αυτό ακριβώς, την ιπποκράτειο διατροφή-νηστειοθεραπεία-θεραπεία εντέρου. Δεν έχασα χρόνο και έκλεισα ραντεβού μαζί του.

Δύσκολη η εφαρμογή της διατροφής αυτής....ζόρικη....πεινάς πολύ μα πάρα πολύ, στην αρχή τουλάχιστον. Μετά συνηθίζεις για να είμαι ειλικρινής. Δεν θα αναφερθώ στην διατροφή καθόλου γιατί είναι καθαρά εξατομικευμένη και έχει να κάνει με το φύλο, με το βάρος, το είδος εργασίας του καθενός, το ιατρικό του ιστορικό, τυχόν άλλα προβλήματα υγείας που έχει κτλ. Ο γιατρός αποφασίζει αν μπορείς να κάνεις τη νηστειοθεραπεία ή όχι με βάση το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Δεν φτάνει να θέλεις μόνο, πρέπει και να μπορείς, να αντέχει το σώμα σου, ο οργανισμός σου και αυτό θα το πει ο γιατρός και μόνο.

Τα οφέλη πολλά μα πάρα πολλά. Βλέπεις το σώμα σου να αλλάζει προς το καλύτερο πάντα και δεν θέλεις να σταματήσεις με τίποτα. Σταδιακά ο γιατρός εμπλουτίζει τη διατροφή σου και έτσι η πείνα ας το πούμε μειώνεται εντελώς. Φωτίζει το πρόσωπό σου και χάνεις περιττά κιλά (λίπος) και όχι μυϊκή μάζα. Ευεξία σε όλο της το μεγαλείο. Η αυτοπεποίθησή σου στο ζενίθ! Ψυχική ηρεμία και γαλήνη.

Μετά την εφαρμογή της για 20 μέρες τα σημάδια εξαφανίστηκαν από παντού. Δεν υπάρχει τίποτα. Που είναι τα σημάδια οεο; Ψάξε ψάξε δεν τα βρεις!!!!!! Φαγούρα, τέλος!!! Φάρμακα, τέλος!!!

Γελάω πονηρά και συνεχίζω....3.5 μήνες το "πρόγραμμά" μου...Πσσσς τίποτα, πέστο κι έγινε. Σιγά το πράγμα. Τόσα και τόσα πέρασα εκεί θα κολλήσω; Η συνέχεια όμως θα πρέπει να είναι και η ανάλογη. Αλλαγή τρόπου ζωής. Υγιεινή διατροφή και άσκηση. Όχι μόνο για την ψωρίαση αλλά και για θωράκιση της υγείας μου απέναντι και στον καρκίνο και όχι μόνο. Κάποια στιγμή έπρεπε να γίνει. Χαίρομαι που έγινε έστω και τώρα. Το κάνω με χαρά και πολύ όρεξη και έτσι θα συνεχίσω.

Δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια πώς νιώθω, πως νιώθουμε όλοι εμείς οι ψωριασικοί είτε έχουμε έξαρση είτε όχι. Ήμουν από τις τυχερές διότι μόνο 4 μήνες το χρόνο εμφανιζόταν στο σώμα μου, τους υπόλοιπους μήνες ήμουν "καθαρή". Σκεφτείτε ότι υπάρχουν ασθενείς που έχουν όλο το χρόνο πολύ έντονο πρόβλημα. Ασθενείς που ότι κι αν δοκιμάσουν πρόσκαιρα καθαρίζουν και μετά πάλι από τη αρχή. Ασθενείς που ακολουθούν φαρμακευτική αγωγή που επηρεάζουν άλλα όργανα και χρειάζεται στενή παρακολούθηση από το γιατρό τους με πολλές πολλές επαναλαμβανόμενες εξετάσεις. Σε μερικά ή πολλά σημεία που έχουν ψωρίαση ανοίγουν πληγές, ματώνουν και γεμίζουν αίμα τα ρούχα, τα σεντόνια κτλ. Άνθρωποι που δεν μπορούν να εργαστούν, που δεν μπορούν να κάνουν σχέση με το άλλο φύλο. Έντονο στρες σε όλους του τομείς στη ζωή σου. Κι αυτό γιατί το ανοσοποιητικό μας είναι με "τέρμα τα γκάζια" που λέω κι εγώ. Υπερλειτουργεί. Δούλεψε και λίγο "ρελαντί" χρυσό μου. Χαλάρωσε..... στο ανοσοποιητικό μου αναφέρομαι.

Και φυσικά υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό ψωριασικών, δεν μου αρέσει έτσι όπως ακούγεται, ασθενών με ψωρίαση , το προτιμώ, μου ακούγεται πιο ωραίο, που οδηγούνται στην ψωριασική αρθρίτιδα. Και εκεί τα πράγματα είναι πιο ζόρικα.
Δεν το γνωρίζω προσωπικά το θέμα, δεν είχα αρθρίτιδα, αλλά η εμπειρία μου, από τις ομάδες ψωρίασης που συμμετέχω και μιλάω με πολλούς που έχουν και ψωριασική αρθρίτιδα, είναι αρκετή και σας διαβεβαιώνω ότι είναι πολύ πολύ δύσκολα γιατί εκτός των άλλων έχει και πολύ σωματικό πόνο.

Δεν είναι λοιπόν μόνο τα σωματικά συμπτώματα που επηρεάζουν τη ποιότητα όσων έχουμε ψωρίαση. Η αντιμετώπιση που έχουμε γενικότερα από το κοινωνικό σύνολο (και πρέπει να προσθέσω ότι όσο περνάει ο καιρός το κοινωνικό σύνολο μας αποδέχεται όλο και περισσότερο) μας οδηγεί στην κοινωνική, στην επαγγελματική και ψυχολογική απομόνωση.

Η ψωρίαση και η ψωριασική αρθρίτιδα μπορεί να μην είναι απειλητικές για τη ζωή των ασθενών αλλά επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά τους, τη ζωή τους γενικότερα.
Χρειάζεται ευαισθητοποίηση-ενημέρωση της κοινής γνώμης και φυσικά βελτίωση της πρόσβασης των ασθενών στις θεραπείες και στα φάρμακα. Θα πρέπει επιτέλους να συνταγογραφούνται όλες οι κρέμες και τα ειδικά σαπούνια που είναι αφενός πανάκριβα αφετέρου πολύ απαραίτητα για την καλή ενυδάτωση του δέρματος. Ένας καλά ελεγχόμενος ψωριασικός ασθενής κοστίζει πολύ λιγότερο στα ασφαλιστικά ταμεία και στο κράτος.

Χρειάζεται ενημέρωση και των ασθενών προκειμένου να ακολουθήσουν ένα πιο ολιστικό τρόπο ζωής. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πως να αντιμετωπίσουν αυτό που τους συμβαίνει. Πρέπει να υπάρχει μια πιο ανθρωποκεντρική προσέγγιση στο θέμα, με ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς καθώς επίσης και από ειδικούς διατροφής.

Όλοι εμείς βιώνουμε μία διαφορετικότητα γιατί η ψωρίαση είναι μια ασθένεια που φαίνεται και η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχτεί.

Δεν κολλάει λέμεεεε......

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

Μ.Αναγνωστοπούλου

Γεννήθηκε σε μια πανέμορφη επαρχιακή πόλη.
Πάντα ήθελε να φύγει και να μείνει στην πρωτεύουσα, τα όνειρά της δεν χωρούσαν στην μικρή πόλη!
Περισσότερα

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις