Menu

Το όνομά μου…

Το όνομά μου…

Σου το όφειλα αυτό το κείμενο. Σου το χρωστάω από τότε που, στο δωμάτιο της εντατικής, μου έσφιξες το χέρι και μου είπες «εσένα δεν σε φοβάμαι, εσύ θα τα βγάλεις πέρα, σου έχω εμπιστοσύνη..».Πόσο βαριές αυτές οι λέξεις τελικά...

17 χρόνια πέρασαν από τότε.17 ολόκληρα χρόνια και οι λέξεις σου γυρνούν καθημερινά στο μυαλό μου μαζί με την απουσία σου. Πως μπορεί να λείπει κάποιος αλλά να είναι τόσο εδώ, ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Ξέρεις πως είναι; Σαν να έχεις φύγει ταξίδι και κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσεις. Έτσι είναι ακόμα μέσα στο δικό μου μυαλό. Θυμάσαι τότε που είχες φύγει στην Κέρκυρα για δουλειά; Έτσι.

Ξέρω πως με ακούς κι ας μην μου μιλάς πια. Είναι σαν τότε που καθόμουν στην αγκαλιά σου κι εσύ με τον τρόπο σου με ψάρευες. Ήξερες ανά πάσα στιγμή που βρίσκομαι κι ας μην ρωτούσες ποτέ. Θυμάσαι τότε που άρχισα να βγαίνω βράδυ και με περίμενες στην κουζίνα; Μέχρι να γυρίσω ζάλιζες την μαμά «που είναι η κόρη σου; ακόμα να γυρίσει η κόρη σου;» και μόλις άκουγες το κλειδί στην πόρτα, έκανες τον σταυρό σου κι ευχαριστούσες την Παναγία που γύρισα σώα. Κι όταν άρχιζε η μαμά να μου τα ψέλνει επειδή άργησα, εσύ έλεγες «άστο το παιδί, ήταν για διασκέδαση, μην του το χαλάς. Βοηθέ θα πιούμε ένα καφεδάκι;» .Και το πίναμε το καφεδάκι στις 4 το πρωί κι εγώ πήγαινα κατευθείαν για δουλειά.

Σε θυμάμαι να φεύγεις με καινούριο μπουφάν από το σπίτι το πρωί και να γυρνάς το βράδυ με ένα σκισμένο και παλιό. Κι όταν η μαμά σε ρώτησε «βρε Βασίλη, που είναι το μπουφάν σου;» εσύ της είπες ότι το έδωσες στον τάδε γιατί ήταν χειμώνας και κρύωνε. Και πήρες εσύ το δικό του. Σε θυμάμαι να φεύγεις το πρωί για μεροκάματο και να γυρνάς σπίτι χωρίς το μεροκάματο γιατί η γιαγιά που ήθελε να της φτιάξεις το μερεμέτι δεν είχε λεφτά, μια σύνταξη έπαιρνε.

Σε θυμάμαι τις Κυριακές να κάθεσαι στο τραπέζι της κουζίνας, με το τρανζιστοράκι κολλημένο στο αυτί και τα δελτία του προ-πο μπροστά σου και να ακούς τα αποτελέσματα. Σε θυμάμαι να κάθεσαι στο τραπέζι για φαγητό και από το ανοιχτό παράθυρο να φωνάζεις όποιον γνωστό περνούσε για να πιείτε ένα ουζάκι μαζί. Σε θυμάμαι να δουλεύεις κάτω από τους 40 βαθμούς το καλοκαίρι στην οικοδομή και να τραγουδάς «Αχ Αννούλα του χιονιά, δεν θα είμαι πια μαζί σου...»

480298 10151347938058839 1874256129 n3-500x330

Σε θυμάμαι, όταν αρρώστησες πια, να έχεις εκείνη την θλίψη στο βλέμμα. Την θλίψη εκείνου που νιώθει ότι η ζωή του τελείωσε γιατί δεν μπορεί πια να δουλέψει και να προσφέρει στην οικογένεια του. Την θλίψη εκείνου που δεν νιώθει χρήσιμος πια. Σε θυμάμαι με την φιάλη του οξυγόνου να σκαλίζεις κάτι ρολόγια της ΕΥΔΑΠ στην διπλανή πολυκατοικία. Κι όταν σε μάλωσα μου είπες «τι να κάνω, έχω οικογένεια, πρέπει να δουλέψω». Δεν το έβαζες κάτω ποτέ, ακόμα και με την φιάλη του οξυγόνου αγκαζέ. Κι αν κάτι έμπαινε στο μυαλό σου, κι ο Θεός ο ίδιος να ερχόταν μπροστά σου, εσύ εκεί, του κεφαλιού σου.

Πως πέρασαν αυτά τα 17 χρόνια ρε μπαμπά τόσο γρήγορα. Πέρασαν κι εγώ δεν είμαι πια το κοριτσάκι που περήφανα γνώριζες στους φίλους σου και γελούσαν μέχρι και τα μουστάκια σου, ως τον βοηθό σου. Μεγάλωσα, έγινα μάνα. Έφτασα τα 39 μπαμπά κι ακόμα η ανάγκη να φωνάξω «μπαμπά» είναι εδώ. Μόνο εσύ έφυγες, η ανάγκη όχι. Δεν ήσουν ο τέλειος μπαμπάς, όχι. Ποιος γονιός είναι τέλειος εξάλλου; Ήσουν όμως αυθεντικός και ντόμπρος. Ήσουν εργατικός και τίμιος. Έδινες ότι είχες και δεν είχες και αγαπούσες βαθιά και αληθινά. Γελούσες πολύ και με την καρδιά σου και σε είχα δει να κλαις για την αδικία. Κι αυτά κληρονόμησα εγώ από εσένα και σε ευχαριστώ. Γιατί αυτά και μόνο αυτά είχα σαν μπούσουλα στην μέχρι τώρα ζωή μου. Μόνο αυτά μου χρειάστηκαν κι είχες την σοφία να μου τα διδάξεις μέσα από τις πράξεις σου. Σε ευχαριστώ.

Εύχομαι από εκεί που είσαι, όπου κι αν είσαι, να με κοιτάς που και που και να με καμαρώνεις. Όπως τότε που ήμουν παιδί και με επιβράβευες με ένα βλέμμα μόνο. Και αυτό αρκούσε.
Σ΄ αγαπώ μπαμπά.

«Στο δρόμο φεύγοντας, σταύρωσα με δυο παιδιά. Το ένα, σου έμοιαζε σ΄εκείνη την φωτογραφία με τους γονείς σου σε μια θάλασσα που δεν θυμόσουν. Και με ρώτησαν «Τι τον είχες;».Ρώτησαν εμένα τι σε είχα...!
Τους είπα πως ήσουν το όνομα μου...»

(Το κείμενο δημοσιεύεται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα 21/06/15)

Μελίνα Χριστοφαρίδου

Έκανε το πρώτο μεγάλο της ταξίδι, Κωνσταντινούπολη – Αθήνα στην κοιλιά της μητέρας της. Παρόλο που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, εάν την ρωτήσεις από πού είναι, θα σου απαντήσει με περίσσια υπερηφάνεια « Από την Κωνσταντινούπολη!».
Περισσότερα

Ιστότοπος: mamascraftland.gr/
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Επέτειος του ΟΧΙ! What a wonderful world... »

2 σχόλια

  • mama-Irini

    Μόλις δημοσίευσα τη δική μου αφιέρωση στον μπαμπά μου και τυχαία "έπεσα" επάνω στη δική σου, Μελίνα μου.
    Πόσο μα πόσο αληθινό και συγκινητικό το κείμενό σου.
    Πόσο συγκλονιστικό που σε επισκέπτομαι απόψε για πρώτη φορά και νιώθω ότι τα λόγια σου θα μπορούσαν να είναι και δικά μου.

    "Πως πέρασαν αυτά τα 17 χρόνια ρε μπαμπά τόσο γρήγορα. Πέρασαν κι εγώ δεν είμαι πια το κοριτσάκι που περήφανα γνώριζες στους φίλους σου και γελούσαν μέχρι και τα μουστάκια σου, ως τον βοηθό σου. Μεγάλωσα, έγινα μάνα. Έφτασα τα 39 μπαμπά κι ακόμα η ανάγκη να φωνάξω «μπαμπά» είναι εδώ. Μόνο εσύ έφυγες, η ανάγκη όχι. Δεν ήσουν ο τέλειος μπαμπάς,όχι. Ποιος γονιός είναι τέλειος εξάλλου; Ήσουν όμως αυθεντικός και ντόμπρος.Ήσουν εργατικός και τίμιος. Έδινες ότι είχες και δεν είχες και αγαπούσες βαθιά και αληθινά.Γελούσες πολύ και με την καρδιά σου και σε είχα δει να κλαις για την αδικία. Κι αυτά κληρονόμησα εγώ από εσένα και σε ευχαριστώ. Γιατί αυτά και μόνο αυτά είχα σαν μπούσουλα στην μέχρι τώρα ζωή μου. Μόνο αυτά μου χρειάστηκαν κι είχες την σοφία να μου τα διδάξεις μέσα από τις πράξεις σου. Σε ευχαριστώ."

    ..... μόνο τον αριθμό των ετών απουσίας θα άλλαζα σε όλα αυτά....

    Ας είμαστε καλά να τους θυμόμαστε. Ας είναι δίπλα μας να μας προσέχουν.

    δημοσιεύθηκε από mama-Irini Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015 01:40 Σύνδεσμος σχολίου
  • ELENIPI

    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ!!!ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΠΑΜΠΑ...

    δημοσιεύθηκε από ELENIPI Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015 22:13 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις