Menu

Μια «χαλαρή» και «αναίσθητη» μανούλα

Μια «χαλαρή» και «αναίσθητη» μανούλα

Πριν 5,5 χρόνια έγινα για πρώτη φορά μανούλα. Μια μανούλα με διάφορα άγχη και αγωνίες, όμως τίποτε το ανεξέλεγκτο.. Τίποτα το παράλογο. Δεν πανικοβαλλόμουν γενικά, ούτε στις αρρώστιες.

Περίπου 4,5 μήνες μετά την έλευση της κόρης μου, ήρθε και το δεύτερο παιδάκι μου, το « παπάκι» μου. Κι εγώ εξακολουθούσα να είμαι χαλαρή, και ήρεμη. Κι ο καιρός περνούσε, και να πω την αλήθεια οι φορές που είχαμε αρρωστήσει ήταν λιγοστές και όλα περνούσαν απλά. Και μετά από 22 μήνες ήρθε και το τρίτο μου παιδάκι στο κόσμο, ο Βενιαμίν μου.

Και πριν καλά-καλά γίνει 21 ημερών το μωρό, αρρώστησε η «μεγάλη» μου που τότε ήταν 3 ετών. Εμετός, βήχας, πυρετός. Μια εξέταση από την παιδίατρο Κυριακή πρωί, που ψηνόταν με 40 πυρετό και διάγνωση ίωσης που θα το παρακολουθούμε. Και ξημέρωσε μετά η Δευτέρα. Η «μαύρη» Δευτέρα για εμάς που η κόρη μου πλέον δεν ανταποκρινόταν σε τίποτα. Ψηνόταν συνεχώς στο πυρετό, τα αντιπυρετικά πλέον δεν έκαναν τίποτα , ο βήχας την έπνιγε και ήταν ληθαργική. Μια εικόνα που 2,5 χρόνια μετά είναι χαραγμένη στη μνήμη μου.

Οδηγία παιδιάτρου να πάμε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Εγώ λεχώνα. Το μωρό 24 ημερών. Παίρνει ο άντρας μου την μικρή να πάνε στο νοσοκομείο, κι εγώ πίσω σπίτι με το μωρό και τον μεσαίο γιο, να περιμένω την επιστροφή.

Ποτέ όμως δεν είχα φανταστεί ότι θα αργούσε τόσο πολύ! Ακόμη ηχούν στα αυτιά μου τα λόγια του άντρα μου στο τηλέφωνο «Δε θα γυρίσουμε σπίτι, το παιδί είναι παρά πολύ άσχημα και πρέπει να νοσηλευτεί» κι εγώ να καταρρέω και να πλαντάζω στο κλάμα.

Θυμάμαι να παίρνω τηλέφωνο την παιδίατρό μας και να της λέω ότι το παιδί το «κράτησαν μέσα» κι εκείνη να προσπαθεί να ηρεμήσει εμένα. Την επόμενη μέρα η διάγνωση ήταν καταπέλτης, βαριά πνευμονία από πνευμονιόκοκκο και εμείς τυχεροί μέσα στην ατυχία μας, αφού το μικρόβιο ήταν μόνο στα ούρα και όχι και στο αίμα, που έχει πολύ άσχημες επιπλοκές.

Η τύχη μας όμως είχε και ένα «αγκάθι» αφού δεν ήταν εφικτό να μάθουμε ποιο στέλεχος ακριβώς, ήταν αυτό που την πρόσβαλε. Έμεινε μέσα 7 ολόκληρες μέρες κι εγώ ήμουν πίσω σπίτι. Μακριά της. Ο άντρας μου δεν έφυγε δευτερόλεπτο από πλάι της.

Όταν γύρισε εκείνη τη Κυριακή σπίτι ένοιωσα πως επέστρεψε πίσω η καρδιά μου. Αντίκρισα ένα πλασματάκι μαραμένο, «κομμένο», χλωμό, και λίγο φοβισμένο.

Κάναμε μεγάλο αγώνα για να επανέλθει. Για να αρχίσει να τρώει πιο καλά, να πάρει λίγο τα πάνω της. Άργησαν πολύ να καθαρίσουν εντελώς οι πνεύμονες της, έφθασε καλοκαίρι σχεδόν. Μπήκαμε για λίγο καιρό στη «γυάλα» μακριά από κόσμο για να μην της φέρουν άλλα μικρόβια.

Οι μήνες πέρασαν και η μικρή μας ανάκαμψε. Η πνευμονία της άφησε, ή μάλλον της ενεργοποίησε την ευπάθεια στο αναπνευστικό, κληρονομιά από εμένα δυστυχώς. Έκτοτε οπότε αρρωσταίνει, κατευθείαν ότι είναι την βρίσκει στο αναπνευστικό κι εγώ απλά τρέμω. Με το που εμφανίζεται βλέννα και βήχας, ζω ξανά το τότε. Οι μνήμες δεν έχουν καταφέρει να καταλαγιάσουν.

Πριν λίγους μήνες μάλιστα ξύπνησαν ακόμη πιο πολύ όταν ακούσαμε για δεύτερη φορά ότι το παιδί πρέπει να νοσηλευτεί. Αρνηθήκαμε και την πήραμε σπίτι με δική μας ευθύνη και της παιδιάτρου. Διπλό σχήμα αντιβίωσης στο σπίτι, εισπνεόμενα και προσευχή για να αποφύγουμε μια καινούργια νοσηλεία. Την γλιτώσαμε στο παρά τσακ!

Όμως...αναρωτιούνται μερικοί, γιατί , στο άκουσμα βήχα, αρρωσταίνω, τρέμω για την μικρή μου. Γιατί, κυρίως εκείνη, την πηγαίνω αμέσως στο γιατρό, μέσα στο πρώτο εικοσιτετράωρο. Ποιά, εγώ η χαλαρή μανούλα, η «αναίσθητη» όπως με χαρακτήριζαν κάποιοι. Γιατί αυτή η «αναίσθητη» μανούλα πόνεσε και στιγματίστηκε απίστευτα από εκείνη τη νοσηλεία και δεν μπορεί να το αφήσει πίσω της με τίποτα.

Δε ξέρω μεγαλώνοντας τι θα γίνει. Πιθανό να μάθουμε να ζούμε με τη μέθοδο κρούσης των μικροβίων που την προσβάλουν. Άλλωστε κι εγώ έχω μάθει να ανιχνεύω και να «εξολοθρεύω» τα πάντα γρήγορα. Είναι οι αυστηρές οδηγίες των γιατρών για να αποφεύγουμε τα χειρότερα λόγω ιστορικού.

Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική... Ξέρω απλά ότι είμαι μια μανούλα που εδώ και 5,5 χρόνια η καρδιά της ζει έξω από το σώμα της...

Snoopy

Είμαι η Εύη και γεννήθηκα πριν 30 χρόνια περίπου και μεγάλωσα στην Αθήνα. Από μικρή όνειρο μου ήταν να κάνω μια όμορφη οικογένεια. Τελείωσα το τμήμα προσχολικής αγωγής του ΤΕΙ Αθηνών, αφού πρώτα έκανα μια υπέροχη πτυχιακή εργασία πάνω στο φάσμα του αυτισμού και πιο συγκεκριμένα στο σύνδρομο asperger.

Περισσότερα

1 σχόλιο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις