Menu

Δεν θα γίνω ποτέ Πατέρας: Ε, και;

Δεν θα γίνω ποτέ Πατέρας: Ε, και;

- Παιδάκια έχετε;
- Όχι.
- Και τι περιμένετε; Άντε ντε!

Μη μου πείτε ότι δεν σας λέει τίποτα αυτός ο διάλογος. Σίγουρα τον έχετε κάνει, και ίσως όχι μόνο μία φορά. Είναι αυτές οι στιγμές της αμηχανίας, αυτές οι άβολες καταστάσεις στις οποίες δεν θέλεις να βρεθείς. Για να το πούμε πιο απλά, δε φτάνουν τα προβλήματά σου, έχεις και τους μ...

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως κάπως έτσι σκέφτομαι εκείνη την ώρα. Ψυχραιμότερα αντιμετωπίζοντας το θέμα, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο συνομιλητής μας, ούτε να στενοχωρήσει, ούτε να προσβάλλει θέλει. Έλα όμως που το κάνει...

Ίσως κάποτε θα έπρεπε όλοι μας να αντιληφθούμε ότι στις κοινωνικές σχέσεις –και όχι μόνο...- οι προθέσεις ελάχιστα μετράνε. Οι Γάλλοι έχουν απόλυτο δίκιο όταν λένε ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». Σημασία λοιπόν, έχει το αποτέλεσμα. Και εν προκειμένω το αποτέλεσμα είναι η υπενθύμιση ενός προβλήματος που πονάει.

Για να είμαστε ωστόσο δίκαιοι, δεν φταίει μόνο η άλλη πλευρά. Όπως συνήθως συμβαίνει (και μιας και καταπιαστήκαμε με παροιμίες) «το ταγκό θέλει δύο». Το λέμε αυτό γιατί εάν το έχεις «δουλέψει» με τον εαυτό σου –όπως τονίζουν οι ψυχολόγοι- το «τραύμα» θα είναι επιπόλαιο ή και ανύπαρκτο. Με αυτή την έννοια, η αναζήτηση βοήθειας από έναν ψυχοθεραπευτή για το υπογόνιμο ζευγάρι, στις περισσότερες περιπτώσεις ίσως είναι απαραίτητη. Όχι βέβαια απλά για την αντιμετώπιση μιας κατάστασης όπως η προαναφερόμενη, αλλά κυρίως επειδή η υπογονιμότητα δημιουργεί πολύ σύνθετα ζητήματα.

Για να επανέλθουμε ωστόσο στην περίπτωση του συνομιλητή μας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι φαινόμενα όπως αυτό έχουν τη ρίζα τους στο χαμηλό –γενικά- επίπεδο μόρφωσης ή αυτού που ονομάζουμε «κοινωνική μόρφωση». Για τον πολύ κόσμο, η τεκνοποίηση είναι μια διαδικασία απολύτως αναμενόμενη. Για τους -όχι και τόσο- λίγους, τα πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα. Αυτούς τους τελευταίους, δύσκολα τους αντιλαμβάνονται οι πρώτοι. Μολονότι θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι στις νεότερες γενιές η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη.

Μακριά από μένα ο διαχωρισμός σε «εμείς» και «αυτοί», αλλά μερικά πράγματα είναι αντικειμενικά. Όσο για τη λύση, απλά πράγματα: Κατανόηση και αμοιβαίος σεβασμός. Όπως εγώ χαίρομαι που έγινες πατέρας (τη στιγμή που μέσα μου κλαίω) έτσι και συ θα πρέπει να αντιληφθείς ότι πατέρας δεν μπορεί να γίνει κάποιος απλά επειδή το θέλει... Και για να θυμηθούμε το γνωστό ανέκδοτο, η... διαδικασία αρέσει σε όλους, το αποτέλεσμα ωστόσο δεν είναι εξασφαλισμένο...

Από την άλλη μεριά έχω την αίσθηση ότι βιώνοντας την υπογονιμότητα –εκτός από φτωχότεροι!- γινόμαστε και σοφότεροι. Ίσως τα πράγματα να είναι πολύ πιο απλά απ' όσο τα φανταζόμαστε. Ίσως τα δραματοποιούμε στο πλαίσιο της –ανθρώπινης- ανάγκης για δικαίωση. Λέω λοιπόν πολύ απλά ότι σε τούτο τον κόσμο δεν πρόκειται να γίνουμε όλοι πατεράδες ή μητέρες. Μπορεί να είναι σκληρό, αλλά είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια δεν πρέπει ούτε να τρομάζει, ούτε να απογοητεύει. Αλλά να γίνεται κίνητρο για κάτι καλύτερο.

Όσο κι αν η υπογονιμότητα είναι μια κατάσταση –ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός- εξαιρετικά εγκλωβιστική, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από το ζευγάρι με νηφαλιότητα και με ανοιχτό μυαλό. Να μην ξεχνάμε ότι το σημάδι που θα αφήσουμε εγκαταλείποντας «το μάταιο τούτο κόσμο» δεν πρέπει να είναι απαραίτητα ένα ή περισσότερα παιδιά. Μπορεί να είναι και κάτι άλλο. Εξίσου όμορφο και μαγικό. Δεν έχετε παρά να το ανακαλύψετε...

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

φωτογραφία

Θ.Λ.

Ο Θ.Λ είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος εδώ και σχεδόν 25 χρόνια.
Έχει εργαστεί σε τηλεοπτικό σταθμό πανελλαδικής εμβέλειας επί 20ετία.

Περισσότερα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ενοχές... IVFclips / Φωτεινή »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις