Menu

«Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»…

«Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»…

«Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»... λόγια σοφά κάποιου σπουδαίου προπονητή. Αυτό ήταν και το μότο μου στην αθλητική μου καριέρα. Όταν όμως πέσεις πολλάκις, δυσκολεύεσαι να σηκωθείς. Αποφάσισα, λοιπόν, να είμαι μία από αυτές τις αθλήτριες μαμάδες, που σταματάνε για λίγο τον πρωταθλητισμό, κάνουν γυμναστική με την κοιλιά στο στόμα και επανέρχονται ως σούπερ μαμάδες στα γήπεδα με το μωρό στο μάρσιπο.

Ωστόσο, θα 'πρεπε πρώτα να μείνω έγκυος. Ε..δε μας έκατσε μία, δε μας έκατσε δύο, δεν πειράζει μικρή είμαι ακόμα, δεν πειράζει να παίξω και σ' αυτούς τους παγκόσμιους αγώνες, δεν πειράζει, αλλά, χωρίς άγχος, ας κάνουμε εξετάσεις μην υπάρχει κανένα θεματάκι.

Κάναμε και εξετάσεις, και γάμο κάναμε να την ευλογήσουμε την κατάσταση, γιατί ήμασταν και μοντέρνοι ως τότε, και διακοπές για να χαλαρώσουμε και τις μέρες αρχίσαμε να μετράμε και μαντζούνια να πίνουμε και κατακόρυφους να κάνουμε ...τίποτα...!

Δυο τρία χρόνια έτσι, κάναμε ξανά εξετάσεις και βρήκαμε έναν πολύποδα στη μήτρα. Έπρεπε να αφαιρεθεί και μπήκα χειρουργείο. Σε ποιον να ομολογήσω πως μέσα μου ένιωσα χαρά, ότι βρήκαμε το πρόβλημα, ότι θα τον αφαιρέσουμε και μαζί μ' αυτόν και την υπογονιμότητα.

Δεν την χωρούσε η λογική μου ως τότε την ανεξήγητη υπογονιμότητα.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά θυμάμαι τον εαυτό μου να ζει στις κλινικές και στα νοσοκομεία, με τα πόδια ανοιχτά και το κεφάλι κάτω. Θα μπορούσε η ιστορία μου να είναι η εξής...

Τρεις προσπάθειες για εξωσωματική φυσικού κύκλου, από τις οποίες την πρώτη φορά δεν προλάβαμε και έσπασε το «αυγό» και καταλήξαμε σε σπερματέγχυση, και δύο όπου το εν λόγω αυγό δεν ήταν καλό, δεν ήταν γονιμοποιήσιμο, δεν είχε γενετικό υλικό, ανάθεμα και αν κατάλαβα μέσα στη νάρκωση μου.

Μία «κανονική» εξωσωματική με φάρμακα που κατέληξε σε σοβαρή υπερδιέγερση με διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής, με νοσηλεία, αλλά τουλάχιστον με κατεψυγμένα.

Δύο εμβρυομεταφορές των κατεψυγμένων που δεν είχαν ως αποτέλεσμα ούτε μία μέρα καθυστέρησης.

Ένας σοβαρός τραυματισμός στο γήπεδο που ακρωτηρίασε τις τελευταίες μου άμυνες στην απελπισία.

Divider4

Σας προτείνουμε επίσης:
I'm a prisoner of hope

Divider4

Αλλαγή γιατρού και κέντρου. Μία εξωσωματική με βλαστοκύστες που μας έφερε την πολυπόθητη και ονειρεμένη εγκυμοσύνη για να μας ανεβάσει στους ουρανούς και τα' άστρα και για να μας συνθλίψει μετά, με την αποβολή στους δύο μήνες...

Επέμβαση για διόρθωση του τραυματισμού και τέλος μία ακόμα εξωσωματική, με βλαστοκύστες ξανά.

Εγώ όμως δεν τα θυμάμαι έτσι. Δε μετρούσα εξωσωματικές, δε μετρούσα χρήματα, τα οποία δε θα ξεχρεώσουμε νομίζω ποτέ, δε μετρούσα ενέσεις και ουτροτζεστάν. Μετρούσα μέρες, ώρες λεπτά. Μετρούσα τους χτύπους της καρδιάς μου πριν από κάθε τεστ εγκυμοσύνης, κάθε περίοδο, κάθε εξέταση χοριακής, ειδικά πριν την αποβολή μου. Κάθε αποτυχία και ένα χτύπημα κάτω απ' τη ζώνη. Μία συντριβή του εγωισμού, της αξιοπρέπειας και της αυτοεκτίμησής μου.
Κάθε νάρκωση, κάθε ωοληψία, κάθε εμβρυομεταφορά φούσκωνα με ελπίδες, με όνειρα και μετά ξεφούσκωνα συντετριμμένη.

Με θυμάμαι ακίνητη στο κρεβάτι, να ακούω μόνο την ανάσα μου και τους λυγμούς, τον κόμπο στο λαιμό να με πνίγει, να περιμένω τις 48 ώρες να περάσουν για την επόμενη χοριακή, να σηκώνομαι να πηγαίνω στο μπάνιο να μετράω αίματα..λίγα..πολλά? Να μιλάω στο εμβρυάκι, να το καλοπιάνω «μείνε μαζί μου, θα σ' αγαπάω για πάντα», να διαβάζω στο ίντερνετ, να βρίσκω φίλες στα φόρουμ, αυτές που είχαν αίματα αλλά γέννησαν, όχι τις άλλες. Η χοριακή να διπλασιάζεται οριακά, αλλά τα αίματα πιο πολλά. Άλλες 48 ώρες... και μετά άλλες τόσες... και ξανά... δύο μήνες αντέξαμε, και το εμβρυάκι και εγώ. Εκείνο χάθηκε, εγώ διαλύθηκα.

Ακινητοποιημένη, χωρίς τη δυνατότητα λόγω τραυματισμού να μπορώ να τρέξω από το πρόβλημα και από τις σκέψεις, χωρίς να μπορώ να αθληθώ και να νιώσω ότι ανήκω κάπου και ότι σε κάτι είμαι καλή, βρέθηκα αδύναμη και λυγισμένη αντιμέτωπη με τους χειρότερους φόβους μου. Ένας ατελής οργανισμός, μία μισή γυναίκα, μία ροζ φούσκα, απ' έξω γυαλιστερή, από μέσα άδεια. Ο κόσμος γύρω μου γεμάτος από έγκυες λες και έπεσε επιδημία στην οποία εγώ έχω ανοσία. Άρχισα να πέφτω..μέρα με τη μέρα πιο κάτω, να πνίγομαι σε ανεξήγητα κλάματα, να προσπαθώ να κοιμηθώ, όσο γίνεται πιο πολύ, όσο γίνεται πιο βαθειά. Δεν ήθελα κανέναν, βρήκα άλλοθι στο τσακισμένο μου πόδι και εξαφανίστηκα.

Ο άντρας μου δούλευε και για τους δυο, έλεγα ότι είμαι καλά, έσφιγγα τα δόντια μέχρι να φύγει για δουλειά και ανυπομονούσα να χώσω το κεφάλι κάτω απ το μαξιλάρι και τα νύχια στο δέρμα και να ουρλιάζω για ώρα με όλη μου τη δύναμη. Σκεφτόμουν να κάνω υπομονή, να κάνω την επέμβαση στο πόδι και μετά θα ξαναπροσπαθήσω. Έτσι και έγινε.

Divider4

Σας προτείνουμε επίσης:
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας..

Divider4

Ξανά εξωσωματική με βλαστοκύστες. Εγκυμοσύνη. Συγκρατημένη αισιοδοξία, υψηλή χοριακή, σχεδόν τριπλασιασμός, ραντεβού για τον πρώτο υπέρηχο και... Αίματα. Κλάματα. Ξανά τον ίδιο δρόμο, ξανά ακίνητη στο κρεβάτι, ξανά προσευχές, ευχές, ξανά χοριακές. Μία μέρα σηκώθηκα για να πάω για χιλιοστή φορά στο μπάνιο, αυτή τη φορά όμως τα αίματα έτρεχαν στα πόδια μου. Δε θυμάμαι πως φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ακούσαμε καρδιά! Έκλαιγα, τώρα όμως από χαρά. Θυμάμαι να μη μιλάμε στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας, να σκέφτομαι από μέσα μου.. «Κάνε να ζήσει το μωράκι μου και εγώ..» Υποσχέσεις και τάματα. Η εγκυμοσύνη κύλισε εφιαλτικά, 8 μήνες στο κρεβάτι με αποκόλληση μεγάλη αρχικά και συσπάσεις έντονες στην πορεία. Ένιωθα πως ανά πάσα στιγμή θα τιμωρηθώ για κάτι που άθελα μου ίσως να είχα κάνει σε κάποια ζωή άλλη. Έζησα με το φόβο και την αγωνία και το σώμα μου τσακίστηκε.

Όταν η κύηση ήταν πλέον βιώσιμη ξεκίνησαν οι φαγούρες..δερματίτιδα, λέει, της εγκυμοσύνης... εξανθήματα μέχρι και στο κεφάλι, δεν πήρα φάρμακα για να μη βλάψω το μωρό. Δε θα μιλήσω για τον τοκετό, και εκεί δύσκολα. Και μετά το δέρμα μου υπέφερε κι άλλο και άλλα, αλλά ούτε γι αυτά θα μιλήσω. Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου δεν ήταν όταν γεννήθηκε ο μπέμπης, ούτε όταν ασφαλής πια ξάπλωσε στο σώμα μου και χόρτασε από εμένα.

Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν πήγα για βιοψία ένα μεγάλο πήγμα αίματος, με διάμετρο 5 εκατοστά, με αίματα ακόμα στα χέρια και στα πόδια, με δάκρυα στα μάτια και χωρίς φωνή απ τα αναφιλητά, και ο γιατρός μου είπε πρώτα να δει τον υπέρηχο... και η καρδούλα του μωρού μου χτυπούσε, ρυθμικά και ευχαριστημένα. «Δεν αποβάλαμε» μου είπε ο γιατρός. Αυτό το μωρό θέλει να ζήσει.

Για μένα το όνειρο της μητρότητας είχε καταντήσει ένας πεισματικός αγώνας ενάντια στο άδικο, στο άγνωστο, στο παράλογο. Προσπαθούσα για να μη σταματήσω να ελπίζω, οι δυνάμεις μου όμως με είχαν εγκαταλείψει, η πίστη μου είχε δοκιμαστεί και έχανε, δεν τον άντεχα άλλο το σταυρό που σήκωνα. Ήμουν η σκιά του εαυτού μου, ζήλευα πολύ, με μισούσα για να μη μισώ, με λυπόμουν, ένιωθα ανίκανη και άχρηστη, ελλιπής, ανεπαρκής, λίγη και μικρή.

Ο άντρας μου στάθηκε όσο ένας άντρας μπορεί να σταθεί σε μία γυναίκα που η φύση πεισματικά της αρνείται το φυσικό. Τον απόλυτο ρόλο της. Την ουσία της ύπαρξης της. Μόνες μας το περνάμε αυτό. Δεν περιγράφεται για να γίνει κατανοητό. Νομίζω όμως ότι τελικά όλα τα αντέχουμε και όλα θα τα κάνουμε και θα τα υπομείνουμε, εμείς που έχουμε φανταστεί τη ζωή μας μόνο ως μητέρες. Που ένα μέλλον άδειο από παιδιά, με όποιο τρόπο και αν αυτά έρθουν στην αγκαλιά μας, δεν υπάρχει στα σχέδια μας.

Γράφω αυτό το κείμενο και δίπλα μου κοιμάται το μωρό μου. Μέρα νύχτα τον χαζεύω και ακόμα δεν το πιστεύω. Θυμάμαι που χαμογέλασα γλυκόπικρα όταν μια φίλη, που δύσκολα είχε κάνει και αυτή το μωράκι της, μου είπε με όλη την τρυφερότητα και όλη την αγάπη του κόσμου... «Μην ανησυχείς... έρχεται και εσένα το μωράκι σου... Μπορεί τώρα, μπορεί πιο μετά, πάντως είναι σίγουρο. Αν δεν πάψεις να το θέλεις, θα έρθει».

Έγραψα την ιστορία μου γιατί σ' αυτά τα λόγια ήθελα να καταλήξω. Απλώς ήθελα να με πιστέψετε όταν σας πω.. «Θα 'ρθει το μωράκι σας. Ξέρω τι λέω».

Φωτεινή.

6 σχόλια

  • Μαρία

    Να έχετε υγεία και ευτυχία από δω και πέρα!!! Οι δυσκολίες της ζωής να σταματήσουν εδώ. Πόσο σε νοιώθουμε να ξερες!!!!

    δημοσιεύθηκε από Μαρία Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017 18:03 Σύνδεσμος σχολίου
  • Σοφία

    Συγχαρητήρια για την υπομονή και το κουράγιο σας!!Μακάρι να γίνει το όνειρο πραγματικότητα για όλες τις γυναίκες που υφίστανται όλη αυτή τη ψυχολογική ταλαιπωρία...

    δημοσιεύθηκε από Σοφία Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017 10:24 Σύνδεσμος σχολίου
  • Wishyouluck

    Πόσο αληθινά λόγια , βγαλμένα απο τη ψυχή... Τελικά όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι! Τα ίδια συναισθήματα, ίδιες σκέψεις και ίδιες αντιδρασεις σε παρόμοιες καταστάσεις. Μακάρι και το ευτυχισμένο τέλος, με ένα μωρο στην αγκαλιά, να ισχύει για όλες τις γυναίκες του κόσμου που το θέλουν τόσο πολυ. Να χαίρεσαι το αγγελούδι σου!!!

    δημοσιεύθηκε από Wishyouluck Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016 13:18 Σύνδεσμος σχολίου
  • Μαρία Μπαμπαλή

    Σε Νοιώθω....μπράβο σε όλες μας που περπατήσαμε αυτό το δρόμο και βρήκαμε την πολυπόθητη έξοδο του...

    δημοσιεύθηκε από Μαρία Μπαμπαλή Πέμπτη, 06 Νοεμβρίου 2014 21:07 Σύνδεσμος σχολίου
  • Κατερίνα Κυριακοπούλου

    Πολλά συγχαρητήρια για την δύναμη ψυχής και αντοχής!! Όλα τα καλά για το μωράκι σου με όλη μου την αγάπη ως μαμά 2 προώρων οριακά βιώσιμων κοριτσιών και δότρια νεφρού στην πρώτη κόρη μου!!!
    Πραγματικά με συγκίνησες!!!

    δημοσιεύθηκε από Κατερίνα Κυριακοπούλου Δευτέρα, 07 Ιουλίου 2014 10:41 Σύνδεσμος σχολίου
  • Δέσποινα

    ότι καλύτερο έχω διαβάσει στο ιντερνετ τον τελευταίο καιρό! Μπράβο σας που τα καταφέρατε! Να σας ζήσει το παιδάκι σας.

    δημοσιεύθηκε από Δέσποινα Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014 19:26 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις