Menu

Που πάει αυτό το λεωφορείο;

Που πάει αυτό το λεωφορείο;

Πάνε περίπου 15 χρόνια από τότε που ανέβηκα πρώτη φορά σε αυτό το «λεωφορείο» ...Ήμουν σχεδόν 18 χρονών κι είδα κοπέλες πολλές να στριμώχνονται στην στάση ... Απόρησα ...Μα γιατί περιμένετε εδώ? Που πάει? Καμία δεν απάντησε..Περίμεναν όλες υπομονετικά, χωρίς να κοιτάζουν αριστερά και δεξιά, παρά μόνο στον δρόμο μήπως φανεί το «λεωφορείο»...Στήθηκα στην ουρά και περίμενα κι εγώ μαζί τους..

Το «λεωφορείο» κάποια στιγμή έφτασε, δίνω ένα σάλτο και πηδάω πάνω, με τόση ευκολία! Δεν ήξερα τον προορισμό, ήμουν μικρή, ανέμελη, ανεύθυνη... Στην διαδρομή τρόμαξα, δεν ήξερα αν θα μου αρέσει εκεί που πάω ...Σκέφτηκα ότι μόνη μου δεν θα τα καταφέρω, πάτησα το κουμπάκι και ζήτησα στον οδηγό να σταματήσει να κατέβω... Όσες κοπέλες είχαν καταφέρει να ανέβουν μαζί μου, κουνούσαν το κεφάλι τους επικριτικά ...Η πόρτα άνοιξε και βρέθηκα μόνη, σε ένα μουντό και στενό δρόμο ...Φοβήθηκα ακόμη πιο πολύ, πήρα μια βαθιά ανάσα και γύρισα τρέχοντας πίσω...

"Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα"

Τα χρόνια πέρασαν, κι όμως ποτέ δεν ξέχασα αυτό το σύντομο ταξίδι που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του... Συχνά πυκνά ερχόταν στο μυαλό μου το πώς ένοιωσα όταν κατέβηκα σε εκείνη τη στάση... Τι παγωμάρα, τι μοναξιά ...Πολλές φορές αναρωτήθηκα πως θα ήταν η ζωή μου αν αποφάσιζα να κάνω όλη την διαδρομή τότε..Και κάθε φορά που τα σκεφτόμουν κουνούσα το κεφάλι αριστερά και δεξιά λες και μπορούσα με αυτόν τον τρόπο να σβήσω τις σκέψεις από το μυαλό μου.
...Μεγάλωσα..Γνώρισα τον άνθρωπο μου και άρχισα να κάνω όνειρα ...Πήγα και στήθηκα στην γνωστή στάση... Κάτι μέσα μου έλεγε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για μένα... Πήγαινα στην στάση κάθε μήνα για έξι χρόνια... Κάθε φορά που το «λεωφορείο» έφτανε, έσπρωχνα τις μπροστινές μου μπας και μπορέσω να περάσω μπροστά και πάντα κάποια, πηδούσε πάνω στο «λεωφορείο» με την ίδια ευκολία που είχα ανέβει εγώ την πρώτη φορά... Κι έμενα πάντα πίσω, να κοιτάζω το «λεωφορείο» να ξεμακραίνει ...Κάθε μήνα για έξι χρόνια, την μέρα που έχανα το «λεωφορείο», ήταν για μένα ένα μικρό μνημόσυνο ...Κάθε μήνα, για έξι χρόνια, σκεφτόμουν την πρώτη μικρή μου "βόλτα", που επέλεξα μόνη μου να σταματήσω...

"Κράτα με να σε κρατώ, να ανεβούμε το βουνό"

Αποφάσισα να αλλάξω στάση... Σκέφτηκα, γιατί περιμένω πάντα εδώ? Γιατί δεν πάω με τα πόδια στην επόμενη, μπας και έχει λιγότερο κόσμο και μπορέσω να ανέβω? Περπάτησα πολύ, μου είπαν ότι για να πάω να περιμένω στην επόμενη στάση, πρέπει να έχω μαζί μου ενέσεις ,χάπια, χρήματα και ψυχολογικά αποθέματα ...Τα φόρτωσα στους ώμους και πήγα περπατώντας μέχρι εκεί... Συνάντησα μια κοπέλα, η οποία από ότι μου είπε, είχε καιρό που περίμενε εκεί...Συμφωνήσαμε όταν έρθει το «λεωφορείο», να προσπαθήσουμε μαζί να ανέβουμε, να βοηθήσει η μια την άλλη...Πάντα δύο λειτουργούν καλύτερα από έναν..Στην αναμονή για το «λεωφορείο» μιλήσαμε πολύ... Γελάσαμε, κλάψαμε, είπαμε τα εσώψυχα μας... 'Επεφτε η μία και η άλλη προσπαθούσε να την «ανεβάσει» ,και το αντίστροφο..Κάποια στιγμή βλέπουμε το «λεωφορείο» να έρχεται από μακριά... Πιανόμαστε χέρι χέρι και περιμένουμε να σταματήσει για να προλάβουμε να ανέβουμε ...Το «λεωφορείο» σταματάει ακριβώς μπροστά μου, και τσουπ ...Ήμουν μέσα! Συνειδητοποιώ ότι η άλλη κοπέλα μου έχει αφήσει το χέρι ...Άρχισα να φωνάζω, να χτυπάω το παράθυρο και να φωνάζω το όνομά της..Φώναζα στον οδηγό να σταματήσει, ξεχάσαμε την φίλη μου του έλεγα, αλλά αυτός συνέχιζε σαν να μην με ακούει...

"Το ταξίδι κι ο προορισμός"

Ήμουν πια μέσα στο «λεωφορείο»..Δεν το πίστευα !Έκατσα σε μια θέση και φοβόμουν μην συμβεί κάτι, μήπως χαλάσει το «λεωφορείο» και πρέπει να κατέβω... Περάσαμε από διάφορες στάσεις, κάποιες κοπέλες ερχόταν ο εισπράκτορας και τις κατέβαζε γιατί δεν είχαν εισιτήριο.. Κάθε φορά που τον έβλεπα, έψαχνα να βρω το δικό μου εισιτήριο, φοβόμουν μήπως το χάσω και με κατεβάσουν και μένα... Κάθε στάση που αφήναμε πίσω μας, έφευγε κομμάτι κομμάτι το βάρος από την ψυχή μου... Είχα αγωνία για τον προορισμό... Περίμενα υπομονετικά να φτάσουμε στο τέρμα... Το «λεωφορείο» άρχισε να τρέχει κι εγώ προσπαθούσα να κρατηθώ για να μην πέσω... "Τέλος προορισμού-Τέρμα" άκουσα τον οδηγό να φωνάζει, η πόρτα άνοιξε και άρχισαν να μας βγάζουν έξω γρήγορα γρήγορα... Δεν πρόλαβα να καταλάβω καλά καλά πως κατέβηκα..Γύρισα πίσω κι είδα το «λεωφορείο» να φεύγει για να ξεκινήσει για άλλη μια φορά το ταξίδι του από την αρχή...

Κοιτούσα γύρω μου ...Προσπαθούσα να καταλάβω τι μου συμβαίνει... Τόσα χρόνια παρακαλούσα να έρθω εδώ... και τώρα? Γιατί ήρθα? Που είναι αυτό που μου υποσχέθηκαν? Ήμουν στον προορισμό αλλά ήμουν πάλι μόνη... Έκλαψα πολύ ώσπου με πήρε ο ύπνος.. Ξύπνησα μετά από μέρες πολλές... Σήκωσα το κεφάλι και αντίκρισα τα πιο γλυκά χαμόγελα της ζωής μου... Αναστέναξα από ανακούφιση... Άξιζε τόσο πολύ η αναμονή στην στάση!

Μην σταματήσετε ποτέ να προσπαθείτε να ανεβείτε στο «λεωφορείο»... Είναι ωραίος ο προορισμός!

Μελίνα Χριστοφαρίδου

Έκανε το πρώτο μεγάλο της ταξίδι, Κωνσταντινούπολη – Αθήνα στην κοιλιά της μητέρας της. Παρόλο που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, εάν την ρωτήσεις από πού είναι, θα σου απαντήσει με περίσσια υπερηφάνεια « Από την Κωνσταντινούπολη!».
Περισσότερα

Ιστότοπος: mamascraftland.gr/

6 σχόλια

  • Μελίνα Χριστοφαρίδου

    Σας ευχαριστώ πάρα πολυ κορίτσια!

    δημοσιεύθηκε από Μελίνα Χριστοφαρίδου Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013 19:38 Σύνδεσμος σχολίου
  • Α.Μποσίου

    Σήκωσα το κεφάλι και αντίκρισα τα πιο γλυκά χαμόγελα της ζωής μου... Αναστέναξα από ανακούφιση... Άξιζε τόσο πολύ η αναμονή στην στάση!..οταν σε γνωρισα οταν κατεβηκες ευτυχσιμένη στο τέρμα ..ησουνα πραγματικά λες και δεν ειχες ανεβει ποτέ απο την ευτυχία σου !

    δημοσιεύθηκε από Α.Μποσίου Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013 11:10 Σύνδεσμος σχολίου
  • Σ.Ανδρεάδου

    εχω ακούσει πολλές φορές την ιστορία σου απο τη σάμη,την αρετή,την άλεξ,όσες ήταν μαζι σου σε αυτή τη στιγμή σας!αλλά και πάλι το κέιμενο με καθήλωσε..να σου ζήσουν τα θαυματάκια σου μελίνα μου..αντε....και ένα τρίτο!!!!

    δημοσιεύθηκε από Σ.Ανδρεάδου Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013 10:56 Σύνδεσμος σχολίου
  • Μ.Αναγνωστοπούλου

    πολύ όμορφο κείμενο!
    να σου ζήσουν τα παιδάκια σου!

    δημοσιεύθηκε από Μ.Αναγνωστοπούλου Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013 23:06 Σύνδεσμος σχολίου
  • Μ.Χριστοφαρίδου

    @Christinam έχεις απόλυτο δίκιο...Το δεύτερο και ολοκληρωμένο ταξίδι με το λεωφορείο,δεν θα το άλλαζα για τίποτα στον κόσμο. Παρόλα αυτά, πάντα θα θυμάμαι εκείνο το πρώτο ταξίδι, που όσο μικρό κι αν ήταν, όσο απότομα κι αν σταμάτησε, όσο μικρή κι αν ήμουν, με ωρίμασε απότομα.

    δημοσιεύθηκε από Μ.Χριστοφαρίδου Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013 21:48 Σύνδεσμος σχολίου
  • Christinam

    Το κομματι με το συντομο ταξιδι σου ειναι σαν να το εγραψα εγω. Ουτε μια μερα δεν περασε που να μην σκεφτομαι αυτο το ταξιδι και πως θα ηταν ΑΝ...
    Ομως αν ειχαμε παρει εκεινο το λεωφορειο το τερμα θα ηταν σιγουρα διαφορετικο με αλλα προσωπα στη ζωη μας. Ευτυχως τα μουτρακια που συναντησαμε στο δευτερο ταξιδι με το λεωφορειο φωτιζουν πλεον τη ζωη μας.

    δημοσιεύθηκε από Christinam Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013 09:33 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις