Menu

Καρκίνος: Από τη ΖΩΗ στο ΘΑΝΑΤΟ και πίσω πάλι στη ΖΩΗ!

Καρκίνος: Από τη ΖΩΗ στο ΘΑΝΑΤΟ και πίσω πάλι στη ΖΩΗ!

Έξι (6) Μαΐου 2015. Η μέρα που κυριολεκτικά άλλαξε τη Ζωή μου, η μέρα που άλλαξε εμένα την ίδια αλλά και τους γύρω μου! Ένα τηλεφώνημα από τον γυναικολόγο μου ήταν υπέρ αρκετό για να συμβεί αυτό! Βγήκε η βιοψία από την κολποσκόπηση, ΑΔΕΝΟΚΑΡΚΙΝΩΜΑ (in situ) αρχική διάγνωση.

Ήμουν στο γραφείο μου στην εταιρεία που εργάζομαι μέχρι και σήμερα. Μου κόπηκε η ανάσα-δεν μπορούσα να αναπνεύσω, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, τα δάκρυα να βγαίνουν ποτάμι, τα πόδια μου σταδιακά δεν τα ένιωθα όπως και τα χέρια μου που άρχισαν να μυρμηγκιάζουν. Το κεφάλι μου το ένιωθα σαν να βρίσκεται σε μία πρέσα και λίγο πριν «εκραγεί» από την πίεση ελευθερωνόταν και πάλι από την αρχή! Κατέρρευσα.

Οι συνάδελφοί μου και ο προϊστάμενος μου προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Μάταια, το σοκ ήταν μεγάλο. Κάποιο λάθος θα είχε γίνει. Σίγουρα κάποιο λάθος! Αδύνατον να μου συμβαίνει αυτό! Εγώ, ΚΑΡΚΙΝΟ; Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δύο μήνες πριν το τεστ ΠΑΠ ήταν αρνητικό για κακοήθεια. Πως είναι δυνατόν; ΟΧΙ, ΟΧΙ δεν μπορεί να είναι αλήθεια!

Τη μέρα εκείνη, παρέδιδα μελέτη, ήμουν και είμαι επαγγελματίας. Ολοκλήρωσα την δουλειά μου και παράλληλα μιλούσα με τους γιατρούς και την οικογένειά μου και πάνω από όλα τον ψυχοθεραπευτή μου. Ήταν η μέρα που είχα κατά τύχη συνεδρία. Δεν ήθελα να πάω. Ο ψυχοθεραπευτής μου επέμενε. Έπρεπε να πάω στο γιατρό που έκανε την κολποσκόπηση και τη βιοψία να δω τι και πως. Το ραντεβού κλείστηκε αργά κατά τις 22:00 το βράδυ μετά το τέλος του ιατρείου του γιατρού, οπότε το απόγευμα μετά τη δουλειά μου πήγα κανονικά στην ψυχοθεραπεία μου. Εκεί με τον ψυχοθεραπευτή μου απέναντί μου, ήταν η πρώτη φορά που το ξεστόμισα. «Θα πεθάνω» του είπα. Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη συνεδρία. Όσο κι αν προσπαθώ, κενό. Δεν θυμάμαι τι μου είπε, τι μου απάντησε μέχρι και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο.

Έφυγα, πήγα σπίτι μου και ήταν η πρώτη φορά που αντίκρισα τον άντρα μου. Τα μάτια του με κοιτούσαν με αγάπη και μου έλεγε κάθε φορά που ανέφερα τη φράση «Θα πεθάνω», «ΟΧΙ δεν θα πεθάνεις». Μάταιο. Είχα πιστέψει ότι ακριβώς αυτό θα γινόταν. Θα πεθάνω τόσο νέα.

Οι ώρες περνούσαν δύσκολα μέχρι το βράδυ. Στην αίθουσα αναμονής του γιατρού ένιωθα σαν το λιοντάρι στο κλουβί. Έπρεπε να μιλήσω με το γιατρό το συντομότερο δυνατό. Λες και θα άλλαζε η διάγνωση. Καημένη Μαρία σκέφτηκα από μέσα μου. Έχεις καρκίνο, πάρ' το απόφαση! Η συζήτηση με το γιατρό κράτησε 1,5 ώρα. Ρωτούσα και ξαναρωτούσα τα ίδια και τα ίδια πράγματα. Κι εκείνος μου απαντούσε ξανά και ξανά χωρίς να βιάζεται και χωρίς να δυσανασχετεί. «Είναι σε αρχικό στάδιο» μου είπε και ότι ήμουν τυχερή γιατί στο στάδιο αυτό δεν διαγιγνώσκεται παρά μόνο όταν πια προχωρήσει αρκετά. «Επιβάλλεται να γίνει κωνοειδής εκτομή για να δούμε αν έχει διήθηση στον ενδοτράχηλο και αν απαιτείται ολική υστερεκτομή».

cancer1

Μισή ώρα πριν γίνει η εισαγωγή μου στο χειρουργείο για την κωνοειδή εκτομή. Ήμουν χαρούμενη που επιτέλους θα έβγαζα τον καρκίνο από μέσα μου. Λίγο μετά και αφού δεν έβλεπα πλέον τους δικούς μου, κατέρρευσα και ξέσπασα σε κλάματα. Φοβήθηκα.

 

Παγώνω, χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Κλισέ εκφράσεις αλλά πιστέψτε με ότι τότε είδα πραγματικά το πραγματικό τους νόημα. Κωνοειδής εκτομή; Ανάθεμα κι αν ήξερα τι ήταν αυτό. Μου εξήγησε. Αρνιόμουν να το δεχτώ. Έπρεπε να γίνει, κι αν ήμουν τυχερή θα ήταν και η ίασή μου. «Πρώτα είναι διαγνωστική και μπορεί να είναι ΚΑΙ η θεραπεία σου», μου είπε. Δεν μπορούσα να σκεφτώ. Το μυαλό μου σαλεμένο. Φοβόμουν να ξεστομίσω την επόμενη ερώτηση. Επιστράτευσα όσο κουράγιο και δύναμη είχα και είπα, «Αν έχει διήθηση ο καρκίνος, θα πεθάνω, πόση ζωή μου μένει;»

Η απάντηση του γιατρού ήταν μία και μοναδική. «Θα ζήσεις». Δεν το πίστεψα ούτε στιγμή. Και στη συνέχεια άκουσα αυτό που απευχόμουν να ακούσω: «Είσαι διατεθειμένη να χάσεις τη γονιμότητά σου για να σώσεις τη ζωή σου;»

Χάνομαι. Καταρρέω. Βάζω τα κλάματα. Υστερεκτομή; Εγώ; Μα μέχρι τον προηγούμενο μήνα έκανα ωοληψίες, έκανα φυσικό κύκλο για να γίνω μάνα, έλεγα να δώσω στον εαυτό μου τις ελάχιστες πιθανότητες που είχα να γίνω μάνα. Πάλεψα 6 χρόνια με την κατάθλιψη. Δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να μου δώσω μία ευκαιρία. Τη μοναδική, τελευταία ευκαιρία! Περιμένω ένα έγγραφο από τον ΕΟΠΥΥ για να μπορέσω να πάρω την 4η και τελευταία φορά που δικαιούμαι φάρμακα δωρεάν για να κάνω διέγερση ωοθηκών. Πώς είναι δυνατόν να δώσω την ευκαιρία που τόσο «δούλεψα» με τον ψυχοθεραπευτή μου, χωρίς να έχω τη μήτρα μου; «Αδύνατον! Μη μου ζητάτε κάτι τέτοιο!» Δεν το χωρούσε ο νους μου. Το μυαλό μου ήταν αδύνατον να το δεχτεί.

Ο γιατρός ήταν κάθετος. Το Ογκολογικό Συμβούλιο του ΙΑΣΩ μετά το αποτέλεσμα της βιοψίας της κωνοειδούς εκτομής, θα θέλει και τη δική μου άποψη. Κατά πόσο είμαι διατεθειμένη να χάσω τη γονιμότητά μου. Και τότε συνέβη. Η ψυχή μου, «σώπασε», «κούρνιασε» σε μια άκρη και επικράτησε η λογική. «Θέλω να ζήσω» είπα, «Δεν θέλω να πεθάνω, ας χάσω τη μήτρα μου, αν χρειαστεί» είπα και κατέρρευσα ξανά. Ούτε εγώ η ίδια δεν πίστευα σε αυτό που μόλις είχα ξεστομίσει.

Ο γιατρός μου είπε, «τώρα με μισείς για το νέο, αλλά μετά που θα τελειώσουν όλα θα με λατρέψεις» Και δεν είχε άδικο. Απλά τότε δεν μπορούσα να το «δω». Η αλήθεια είναι ότι τον λατρεύω τώρα που «έπιασε» το «άπιαστο» αλλά και τότε δεν τον μίσησα.

Οι επόμενες μέρες ήταν κόλαση. Πραγματική κόλαση. Όλα τα αρχικά συμπτώματα είτε εξελίχθηκαν προς το χειρότερο είτε ενισχύθηκαν περισσότερο. Σταμάτησα από τη δουλειά μου. Μόνιμα οι πατούσες και οι παλάμες μου ήταν μυρμηγκιασμένες. Το κεφάλι μου πονούσε. Δεν μου έφτανε ο αέρας που εισέπνεα. Ήταν η ανάσα μου κοφτή και γρήγορη. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ παρά μόνο πολύ νωρίς το πρωί από κούραση πια. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω το έντερό μου. Έλιωνα μέρα με τη μέρα.

Το σπίτι με πλάκωνε, η Αθήνα με έπνιγε. Μισούσα αυτούς που γελούσαν. Είχε ανοίξει ο καιρός και ο κόσμος ξεχύθηκε στις βεράντες και κάθε φορά που άκουγα γέλια, έκλεινα τα παράθυρα. Με εκνεύριζαν. (τώρα που τα γράφω απορώ και ντρέπομαι για τις τότε σκέψεις μου). Πονούσα, έκλαιγα και σκεφτόμουν την κηδεία μου. «Θα πεθάνω!», επαναλάμβανα συνεχώς και αμέσως μετά έκανα εμετό. Αυτό, κάθε φορά που έκανα αρνητικές σκέψεις. Δηλαδή 24 ώρες το 24ωρο.

Από την άρνηση πέρασα στον ΦΟΒΟ. Και νόμιζα ότι είχα φοβηθεί στη ζωή μου πολλές φορές. ΧΑ – ΧΑ! Ας γελάσω! Σαν το φόβο του θανάτου δεν υπάρχει! Σε κυριεύει, κάθε κύτταρό σου, κάθε σκέψη σου, την κάθε στιγμή. Δεν σου αφήνει περιθώρια. Σε τρώει σιγά-σιγά και βασανιστικά. Σε πεθαίνει και σε ανασταίνει και πάλι από την αρχή.

Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν σήκωνα κανένα τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό, δεν απαντούσα στα μηνύματα ή στα email. Μόνο με τον ψυχοθεραπευτή μου μιλούσα που με βοήθησε πολύ. Τα ηνία ανέλαβε ο αδερφός μου. Επικοινώνησε, ως συνάδελφος, με όλους τους «εμπλεκόμενους» γιατρούς μου. «Επιστράτευσε» φίλους του γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων σε χρόνο dt.

Αποφασίστηκε να κάνω μαγνητική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας για να δούμε αν αυτός ήταν ο μοναδικός καρκίνος που είχα και τι μέγεθος είχε. Και όπως μου είπε και ο αδερφός μου, καλό θα ήταν πριν με αγγίξει νυστέρι να έχω τη μαγνητική για κάθε ενδεχόμενο. Και όπως αποδείχτηκε σχετικά πρόσφατα, δεν είχε άδικο... Παράλληλα θα έπρεπε να κάνω και κάποιους καρκινικούς δείκτες. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Πλήρης άρνηση. Ατελείωτες συζητήσεις με τον αδερφό μου για να με πείσει να ακολουθήσω τις οδηγίες των γιατρών μου για να ζήσω. «Γιατί θα ζήσεις» επαναλάμβανε συνεχώς. Και εγώ απαντούσα ότι θα πεθάνω και αφήστε με να φύγω με αξιοπρέπεια και έτσι όπως εγώ θέλω.

Χαρακτηριστικά να αναφέρω ότι κάποιο ξημέρωμα με βρήκε με τα κουζινομάχαιρα καθισμένη φαρδιά πλατιά στο δάπεδο της κουζίνας να κλαίω. Ήθελα να τον βγάλω από μέσα μου. Δεν ήθελα να τον έχω μέσα μου. Ούρλιαζε η ψυχή μου. Η σκέψη ότι κάπου στον τράχηλό μου υπάρχει καρκίνος με τρέλαινε και με βούλιαζε ταυτόχρονα.

Και τότε «έβαλα» τους φίλους μου στη ζωή μου. Αποφάσισα να τους μιλήσω, να τους πω τι μου συνέβαινε. Τους ζήτησα βοήθεια. Με στήριξαν. Με σήκωσαν. Με βοήθησαν να πετάξω από πάνω μου το φόβο που με είχε κυριεύσει και καθηλώσει. Που με είχε κάνει να παραιτηθώ από το να ζήσω. Είτε με τη φυσική τους παρουσία είτε από το τηλέφωνο.

Και έτσι ένα πρωί «έπιασα» κουβέντα με τον εαυτό μου στον καθρέφτη του μπάνιου. «Θέλεις να ζήσεις;» με ρώτησα. «Θέλω!» μου απάντησα. «Επανέλαβε μαζί μου, έχω καρκίνο, έχω καρκίνο και πρέπει να το αντιμετωπίσω», μου είπε. Και το έκανα. «Ok, έχω ΚΑΡΚΙΝΟ και σύντομα θα με απαλλάξω από αυτόν.» είπα. Κυριολεκτικά όμως.

Έκανα ένα μπάνιο και κάθισα κάτω από ντους αρκετή ώρα, το είχα ανάγκη, σα να ξέπλυνα μια και καλή το φόβο από πάνω μου. Άρπαξα το τηλέφωνο και έκλεισα ραντεβού για τη μαγνητική τομογραφία. Πρέπει να ξέρω έλεγα πόσους όγκους έχω και σε τι μέγεθος. Στη συνέχεια έκανα τους καρκινικούς δείκτες που μου πρότειναν οι γιατροί, για να έχω τιμές αναφοράς πριν από το χειρουργείο. Έκλεισα ραντεβού για ψηφιακή μαστογραφία και υπέρηχο μαστών γιατί πίστευα ότι δεν θα γλιτώσω τη μήτρα μου και έτσι θα αργούσα πολύ να ξεμπερδέψω από «όλο» αυτό. Κι αν είχαν δίκιο οι γιατροί ότι θα ζήσω, τότε ένας λόγος παραπάνω να κάνω και τη μαστογραφία. Όχι να κερδίσω από «κάτω» και να χάσω από «πάνω» όπως χαρακτηριστικά έλεγα. Ήμουν σίγουρη ότι θα χρειαζόταν ΚΑΙ υστερεκτομή. Και το αποκορύφωμα......έκλεισα ραντεβού για να έρθουν να πάρουν τα χαλιά! Γελάω τώρα που το γράφω. Αλλά είπαμε, θα πήγαινε μακριά η βαλίτσα(όπως και έγινε) οπότε έπρεπε να ασχοληθώ ΚΑΙ με αυτά. Είχα τη δύναμη και το κουράγιο να ασχοληθώ και να «ετοιμάσω» τόσο τον εαυτό μου όσο και το σπίτι.

Το ραντεβού για την κωνοειδή εκτομή οριστικοποιήθηκε στις 27 Μαΐου στο ΙΑΣΩ. Με πολύ κλάμα μπήκα στο χειρουργείο. Πολύ όμως! Ο γιατρός μου με καθησύχασε. Με ηρέμησε. Έμεινα 1,5 μέρα στο νοσοκομείο και πήρα εξιτήριο με πολύ αυστηρές οδηγίες από το γιατρό μου διότι μου επανέλαβε πολλές φορές πόσο σημαντικό είναι να ακολουθήσω κατά γράμμα αυτές τις οδηγίες καθώς ο τράχηλος είναι πολύ πολύ αιμορραγικός. Οι πρώτες μέρες ήταν πολύ δύσκολες, από όλες τις απόψεις, ειδικά για την εκτέλεση των σωματικών μου αναγκών που γινόταν με «ειδικό» τρόπο και πόνο.

Πέρασαν 20 μέρες ώσπου να βγει η βιοψία. Αυτές τις 20 μέρες, κελαηδούσα (ναι κελαηδούσα, γιατί τον έβγαλα από μέσα μου!) και έδινα κουράγιο στους δικούς μου ανθρώπους. Περίμενα τα αποτελέσματα δίπλα στη θάλασσα στο εξοχικό μου. Δεν είχε νόημα να περιμένω να αναρρώσω στην Αθήνα, κλεισμένη σε ένα διαμέρισμα. Το iphone είχε γίνει ένα με το αριστερό μου χέρι. Περίμενα τηλέφωνο από το γιατρό μου για να μου πει τι μέλει γενέσθαι. Θα χάσω τη μήτρα μου ή όχι; Θα ακρωτηριαστώ ή όχι; Τι θα αποφάσιζε το ογκολογικό συμβούλιο του ΙΑΣΩ;

Το τηλέφωνό μου χτύπησε και στην οθόνη έγραφε το όνομα του γιατρού μου. Μου κόπηκαν τα γόνατα. Έγινε αυτό που φοβόμουν. Υπήρχε διήθηση στον ενδοτράχηλο. Και σε συνδυασμό με τη σύνθετη υπερπλασία της μήτρας, πάμε με τη δική μου σύμφωνη γνώμη σε υστερεκτομή. «Άργησε η απόφαση» του είπα. Είδαν την κωνοειδή μου εκτομή πολλοί παθολογοανατόμοι μου είπε (και εκτός ΙΑΣΩ) και με όλους τους δυνατούς τρόπους. Όταν πρόκειται να ακρωτηριασθεί μία άτεκνη γυναίκα πάντα γίνεται αυτό. Ειδικά στη δική μου περίπτωση που ήταν πολύ πολύ οριακή η διήθηση. Μου επανέλαβε ότι λυπάται πολύ αλλά πρέπει να γίνει η υστερεκτομή για να σώσω τη ζωή μου.

Το περίμενα, το ήξερα, άλλωστε είπαμε ετοίμασα και τον εαυτό μου και το σπίτι μου γι' αυτό.

Μου πρότεινε ένα γιατρό, κορυφαίο (όπως μου είπαν και μου λένε ακόμη και σήμερα όλοι) στην υστερεκτομή. Τον ήξερα. Είχα κάνει ήδη την έρευνά μου όσο περίμενα το αποτέλεσμα της βιοψίας. Τόσο εγώ η ίδια όσο και ο αδερφός μου που είναι γιατρός.

Την ίδια μέρα, αργά το βράδυ γύρισα Αθήνα, με είδε και είπε ότι ήμουν κλασική περίπτωση υστερεκτομής. «Θα αφαιρέσουμε τα πάντα εκτός από τις ωοθήκες». Τις επόμενες μέρες άρχισα τις ετοιμασίες. Εσώρουχα, νυχτικά και το βαλιτσάκι μου για να ξανακάνω εισαγωγή στο ΙΑΣΩ. (Η αλήθεια είναι ότι κάπως αλλιώς φανταζόμουν την εισαγωγή μου στο ΙΑΣΩ, να μπω με το βαλιτσάκι στο χέρι και να βγω με το μωρό μου αγκαλιά.) «Για να με τελειώσω σαν γυναίκα» όπως έλεγα. Και καιγόμουν από μέσα μου.

cancer2

Μία ώρα πριν γίνει η εισαγωγή μου στο χειρουργείο για την υστερεκτομή. Γελούσα και προσπαθούσα να δώσω δύναμη και κουράγιο στην οικογένειά μου. Σε λίγες ώρες θα τελείωναν όλα και θα είχα σώσει τη ΖΩΗ μου.

 

Δύο Ιουλίου εισαγωγή και την επόμενη μέρα στις 3 Ιουλίου στις 7 το πρωί τα όνειρά μου να γίνω μάνα, να κυοφορήσω, να θηλάσω θα τελείωναν οριστικά. Έτσι κι έγινε. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω και να καταλάβω τη χαρά με την οποία μπήκα στο χειρουργείο. Γελούσα και κουνούσα το χέρι μου στους δικούς μου, όπως ήμουν ξαπλωμένη στο φορείο και με οδηγούσαν στο ασανσέρ για το χειρουργείο. Έβλεπα τον φόβο στα μάτια τους και η μάνα μου με πολύ κόπο προσπαθούσε να κρατήσει τα δάκρυά της. «Θα βγω ζωντανή» τους είπα. «Όλα θα πάνε καλά» συνέχισα. Και η πόρτα του ασανσέρ έκλεισε.

Το χειρουργείο ήταν μεγάλο.... 4,5 ώρες καθαρός χρόνος. Όλα πήγαν καλά. Ευτυχώς. Όλα έγιναν όπως μου τα είχε περιγράψει ο γιατρός που μου έκανε την υστερεκτομή. Ήμουν κυριολεκτικά γεμάτη με σωληνάκια όταν βγήκα από το χειρουργείο. Δεξιά μου είχα την παροχέτευση από την κοιλιά μου, αριστερά τον ουροκαθετήρα που θα τον κρατούσα άλλες 15 μέρες περίπου αφού έβγαινα από το ΙΑΣΩ, πίσω στην πλάτη είχα την επισκληρίδιο, στο αριστερό χέρι τον ορό, και στη μύτη μου το ειδικό αυτό που κατεβαίνει στο στομάχι, δεν ξέρω πως λέγεται. Ένιωθα πολύ καταβεβλημένη και κοιμόμουν συνεχώς το πρώτο 24ωρο. Ο γιατρός ήταν συνεχώς δίπλα μου. Πρωί και βράδυ. Και τις 7 μέρες που έμεινα στο ΙΑΣΩ. Εκείνος μου έκανε τις αλλαγές στην τομή, μεγάλη τομή. Μου στάθηκε πολύ, ειδικά την 3η μέρα που έκλαιγα συνεχώς και ήθελα να πεθάνω «γιατί πια δεν θα ήμουν γυναίκα», όπως έλεγα (δεν ισχύει) και φυσικά δεν θα γινόμουν ποτέ μάνα. Ακόμη και σήμερα όταν καμιά φορά «με πιάνει», γιατί «με πιάνει», είναι δίπλα μου. Με βοηθάει πολύ.

Οι ταχείες βιοψίες βγήκαν αρνητικές όπως μου είπαν οι δικοί μου την επόμενη μέρα που μπορούσα να μιλήσω. Κάτι ήταν κι αυτό σκεφτόμουν. Στο γιατρό δεν ρώτησα τίποτα. Δεν ήθελα. Δεν άντεχα άλλες πληροφορίες. Είχα κουραστεί πολύ από «όλα» αυτά. Πήγαινα για ωοληψία και εμβρυομεταφορά και κατέληξα με υστερεκτομή. Από τη μια μέρα στην άλλη κυριολεκτικά. Την τελευταία μέρα λίγο πριν αποχαιρετιστούμε τον ρώτησα «Γιατρέ, αρνητικά θα είναι έτσι;» «Δεν περιμένω τίποτα άλλο» απάντησε. Αυτή του η φράση με κράτησε ζωντανή ώσπου να βγουν οι βιοψίες.

Μεγάλο χειρουργείο, πολύ δύσκολη ανάρρωση, σωματικός αλλά και ψυχικός πόνος πολύ μεγάλος, 15 μέρες κλεισμένη μέσα στο σπίτι με τον ουροκαθετήρα και η αγωνία επίσης μεγάλη. «Τι θα γίνει με τις χημειοθεραπείες. Θα κάνω και πόσες;» αυτά επαναλάμβανα συνεχώς. Και αμέσως μετά σκεφτόμουν ότι θα κάνω ό,τι χρειάζεται για να γίνω καλά. Τουλάχιστον να ζήσω όσο γίνεται καλύτερα, όση ζωή κι αν μου μένει. Και με αυτές τις σκέψεις περνούσαν οι μέρες δίπλα στη θάλασσα με τους φίλους μου και την οικογένειά μου.

20 Ιουλίου στις 22:21 χτυπάει το τηλέφωνό μου. Το όνομα του γιατρού, νιώθω τα πόδια μου σαν από ζελέ. Κάθομαι. Απαντάω. «ναι;» «τι κάνει το καλό μας το κορίτσι;» με ρωτάει. Απαντάω κοφτά «καλά, πείτε μου» «όλα καλά κορίτσι μου» λέει. «όλα ΑΡΝΗΤΙΚΑ θέλετε να πείτε» του λέω. «Ναι καλή μου, όπως το περιμέναμε. Κάνεις ότι σου έχω πει και θα τα πούμε στον πρώτο έλεγχο στο τέλος του πρώτου τριμήνου στο τέλος του Σεπτέμβρη» Βάζω τα κλάματα από χαρά. «Δηλαδή δεν θα κάνω χημειοθεραπείες» του πετάω. «Όχι, το ογκολογικό συμβούλιο του ΙΑΣΩ αποφάσισε όχι, αφού βγήκαν όλα καθαρά» μου λέει.

6 Μαΐου πέρασα από τη ΖΩΗ στο ΘΑΝΑΤΟ και 20 Ιουλίου πίσω στη ΖΩΗ και πάλι!!!!!

Έγινε αυτό που όλοι μου έλεγαν και εγώ δεν ήθελα να πιστέψω. Όλοι μου έλεγαν ότι μετά τα χειρουργεία και αφού θα αναρρώσω, κατά τον Σεπτέμβρη, όλα θα είναι ένα κακό όνειρο. Και να που είχε φτάσει αυτή η μέρα.

Ναι είχα ΚΑΡΚΙΝΟ. Δεν με σκότωσε. Τον σκότωσα. Έδωσα τη μάχη μου, τις μάχες μου. Θέλω να πιστεύω πως κέρδισα ΚΑΙ τον πόλεμο. «Τον τάισα καλά» ελπίζω να μην θέλει κι «άλλο» από μένα. Να μη με θέλει ολόκληρη. Ακρωτηριάστηκα, σκότωσα τη γυναίκα για να ζήσει ο άνθρωπος όπως χαρακτηριστικά λέω.

Του «έδωσα» κάτι παραπάνω από σάρκα και αίμα...του έδωσα την ελπίδα μου, τα όνειρά μου, τον καημό μου, τον πόθο μου και τη λαχτάρα να γίνω μάνα. Του χάρισα τους αγώνες που έκανα τόσα χρόνια για να μη μείνει άδεια η αγκαλιά μου.

3 ενέσιμοι κύκλοι, μία φυσική σύλληψη, μία δίδυμη κύηση, μία αποβολή και μία τραχηλική κύηση, 2 αποξέσεις......7 μήνες φυσικό κύκλο. Και η υπογονιμότητα τελείωσε με αυτό τον τρόπο για μένα. Υστερεκτομή. Θέλημα Θεού ή ίσως λύτρωση από τον 10ετή υπογόνιμο αγώνα μου;

Δεν καταπίνεται εύκολα αυτό αγάπη μου...δεν καταπίνεται.....

Τώρα αισθάνομαι δυνατή. Κάθε τρίμηνο Follow up. Για τον πρώτο χρόνο. Το σώμα μου προσπαθεί να συντονιστεί στα νέα δεδομένα. Το πρώτο εξάμηνο ειδικά, ήταν «φανερό» το σοκ που υπέστη. Ήταν πολύ δύσκολο. Ο γιατρός με καθησύχαζε. Επαναλάμβανε ότι ο οργανισμός μου θέλει ένα 6μηνο να «συνειδητοποιήσει» τί του έχει συμβεί. Έκανα υπομονή, λες και μπορούσα να κάνω και τίποτα άλλο.

Σε δύο μήνες κλείνω ένα χρόνο «καθαρή» όπως λέω. «Ελεύθερη νόσου» θα αργήσω να χαρακτηριστώ. Αλλά θα γίνει κι αυτό. Θα γίνει γιατί αυτό θέλω. «Δουλεύω» σε όλα τα επίπεδα για να χαρακτηριστώ «Ελεύθερη νόσου».

Κίνδυνος μετάστασης μηδαμινός έως απειροελάχιστος. Δεν ΜΕ εγκαταλείπω. Ακολουθώ το Follow up κι ας με κουράζει. Ώσπου να τελειώσουν οι εξετάσεις του ενός τριμήνου έρχεται το επόμενο και πάλι από την αρχή. Δεν πειράζει. Από μένα για μένα. Ό,τι πει ο γιατρός μου! Πλήρωσα ακριβά το τίμημα να ζήσω για να εγκαταλείψω τώρα. Είμαι εδώ γερή και δυνατή και αισιόδοξη. Δεν θέλω να τον ξαναβρώ μπροστά μου. Μα αν έρθει θα τον πολεμήσω και πάλι. Μία «λέξη» ήταν. ΚΑΡΚΙΝΟΣ. Το αποδέχθηκα και τον πολέμησα.

Αυτό που λένε ότι ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι μέχρι τη στιγμή που το να είσαι δυνατός είναι η μόνη σου επιλογή, είναι αλήθεια. Μπόρεσα εγώ, τον νίκησα εγώ, μπορείς κι εσύ. Γιατί χαμένες είναι οι μάχες που ΔΕΝ δίνονται.

cancer3 

Στις λίγες, μικρές, κακές μου στιγμές.

Επιλέγω να είμαι μόνη. Σαν ανάγκη ένα πράγμα. Σαν άμυνα.

 

Η ζωή μου έχει αλλάξει από τότε. Ξυπνάω το πρωί και «γελάει» η ψυχή μου ανεξάρτητα αν βρέχει, αν ρίχνει χαλάζι ή χιόνι, αν έχει λιακάδα. Για μένα είναι το ίδιο και το αυτό. Μία ακόμα μέρα που ο Θεός ξημέρωσε και για μένα. Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο. Προσπαθώ να βλέπω συχνότερα τους φίλους μου, την οικογένειά μου και να περνώ ποιοτικές ώρες κοντά τους. Κάνω πράγματα που ανέβαλα για «αργότερα, όταν θα είχα χρόνο», όπως συνήθιζα να λέω. Οι λεγόμενες «δυσκολίες της ζωής», πλέον δεν είναι και τόσο δύσκολες. Αγαπώ, νοιάζομαι, γελάω, συμπονώ περισσότερο. Με αγαπάω περισσότερο. Περπατάω πολύ, γυμνάζομαι, προσεύχομαι.

Υπάρχουν και στιγμές που «χάνομαι» στις αρνητικές μου σκέψεις, ειδικά όταν περιμένω αποτελέσματα. Γίνομαι κακιά και ξινή. Και επειδή δεν μου φταίνε οι γύρω μου, «απομονώνομαι» και κλαίω. Προσπαθώ κι αυτό να το δουλέψω με τον ψυχοθεραπευτή μου. Εκείνες είναι οι στιγμές που με πιάνει και υπερκαταναλωτική μανία. Θέλω ό,τι θέλω ΕΔΩ και τώρα. Δεν μπορώ να φιλτράρω τα θέλω μου. Δεν υπάρχουν προτεραιότητες σε εκείνες τις κακές στιγμές. Σκέφτομαι ότι το σώμα «συνήλθε» από το σοκ και σιγά σιγά λειτουργεί πολύ καλά. Το μυαλό μου όμως θέλει δουλειά ακόμα. Που θα πάει, θα το «φτιάξω» κι αυτό.

Ξέρω τί έφταιξε και έφτασα μέχρι εδώ, ξέρω τα λάθη μου αλλά και τα λάθη των γιατρών που είχα εμπιστευθεί την υγεία μου. Άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος που το 2014 άλλαξα εξωσωματικό. Απλά δεν πίστευα ότι θα πλήρωνα τα λάθη τόσο σκληρά. Τους συγχώρεσα όλους. Και τον εαυτό μου και τους γιατρούς. Τί νόημα έχει τώρα πια....Κανένα. Ίσως ο Καρκίνος να ήταν και η «λύτρωση», όπως ανέφερα και παραπάνω, σε ένα μακροχρόνιο αγώνα με τη υπογονιμότητα. Γιατί πάλεψα πολύ με την υπογονιμότητα. Είτε με τις προσπάθειες είτε με την κατάθλιψη για να μπορέσω να ξαναπροσπαθήσω και να γεμίσω την αγκαλιά μου.

Γιατί όσο η αγκαλιά σου είναι άδεια, δεν σταματάς ποτέ να σκέφτεσαι το πώς θα την γεμίσεις. Ήρθε ο Καρκίνος λοιπόν και «έδωσε τη λύση-λύτρωση»....

cancer6Τώρα. Τα άφησα όλα πίσω μου και κοιτάζω μπροστά με χαμόγελο και αισιοδοξία. Θέλω να ζήσω!!!!!! Ζω την κάθε μέρα πραγματικά σαν να είναι η μοναδική. Γεύομαι το κάθε δευτερόλεπτό της. Ολικό restart στη ζωή μου σχεδόν σε όλα τα επίπεδα!

Υπογονιμότητα.....Game Over!!!!!!

 

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

Μ.Αναγνωστοπούλου

Γεννήθηκε σε μια πανέμορφη επαρχιακή πόλη.
Πάντα ήθελε να φύγει και να μείνει στην πρωτεύουσα, τα όνειρά της δεν χωρούσαν στην μικρή πόλη!
Περισσότερα

13 σχόλια

  • Δ. Πετσέτας

    Με συγκίνησες όσο δεν μπορείς να φανταστείς... Ελπίζω και πιστεύω ότι θα πάνε όλα καλά από εδώ και μετά. Θυμάμαι πάντα το χαμόγελό σου και εύχομαι να μην σου λείψει ποτέ !

    δημοσιεύθηκε από Δ. Πετσέτας Κυριακή, 03 Ιουλίου 2016 12:51 Σύνδεσμος σχολίου
  • Ανθή

    Εξωσωματικές, κατάθλιψη, καρκίνος και εισαι όρθια και δυνατή!!!!!!!
    Θα εισαι εδω μαζι μας πολλα χρονια ακομα Μαρια!!
    Γιατι αξίζεις, το κέρδισες αυτο το δικαίωμα!
    Η Παναγία μαζι σου!!!!

    δημοσιεύθηκε από Ανθή Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 23:24 Σύνδεσμος σχολίου
  • Νικος

    Σου βγάζω το καπέλο. Εισαι ήρωας της ζωής!
    Να εισαι πάντα υγιής!!!

    δημοσιεύθηκε από Νικος Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 19:23 Σύνδεσμος σχολίου
  • Δημητρα

    22 Απριλίου 2015, ανήμερα των 40 γενεθλίων μου, η πρώτη διάγνωση. Πριν ένα μήνα, το test Pap καθαρό. 22 Μαΐου η κωνοειδης. 30 Ιουνίου η ολική υστερεκτομή.
    Παράλληλες ιστορίες, τόσο κοντινές σε χρόνο. Η μεγάλη διαφορα: τα 3 μου παιδιά. Γι αυτό όμως και η ευθύνη μεγαλύτερη. Στην 1η διάγνωση ήταν το πρώτο πράγμα που ειπα: θεέ μου, τα παιδιά! Τι θα γίνουν τα παιδιά? Η αδυναμία μου και η δύναμη μου. Έγινα στρατιώτης και εκτέλεσα όσα έπρεπε. Ένας από τους πολλούς γυναικολόγους που είδα μου ειπε: έτσι χαμογελαστή είσαι πάντα? "Ή θα με σκοτώσει ή θα το σκοτωσω" ήταν η απάντηση. "Προτιμώ το δευτερο".

    Ένα χρόνο μετά, καθαρή. Και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ξέρω πως εγώ προκάλεσα τον καρκίνο: οι σκέψεις μου. Δεν με αγαπούσα αρκετά.

    Λυπάμαι για τα όργανα που έχασα. Οι γυναίκες γκρινιάζουμε για τις μέρες της περιόδου μας. Μετά την εγχείρηση λέω στις φίλες μου: μην γκρινιάζετε ποτέ για την περίοδο σας. Είναι θείο δώρο!

    Κάθε μέρα παίρνω ένα χάπι. Τα οιστρογόνα που δεν παραγω πια. Είναι για να μου θυμίζει να ζω.
    ΝΑ ΖΩ!

    δημοσιεύθηκε από Δημητρα Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 17:06 Σύνδεσμος σχολίου
  • Δήμητρα

    Έζησα μαζι σου ολα αυτα που περιγράφεις Μαράκι μου λατρεμένο!!!
    Ατέλειωτες συζητήσεις αργά το βράδυ!!!
    Θυμάμαι ακόμα τα λόγια σου!!
    "Θέλω να ζήσω" επαναλάμβανες συνεχώς!!!
    Θα ζήσεις καρδιά μου και ψυχή μου ομορφη!!!!! Ένας τοσο υπέροχος άνθρωπος δεν γινεται να χαθεί!!!! Αναθεματίζω την τεράστια χιλιομετρική απόσταση που δεν μου επέτρεπε να ήμουν εκεί στο πλάι σου!!!!!! Σ' αγαπώ πολυ!!!!!
    Θαυμάζω το κουράγιο σου και τη δύναμή σου ακόμα και τωρα!!! Που μέσα από το σάιτ θα συνεχίσεις να βοηθάς τις υπόλοιπες γυναίκες για να γίνουν μάνες!!! Κάποια άλλη θα εγκατέλειπε!!! Και σε αυτό δυνατή αγαπη μου!!!

    δημοσιεύθηκε από Δήμητρα Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 12:12 Σύνδεσμος σχολίου
  • Βέρα

    Μακάρι να ειχα τη δυναμη σου!!! Εχω δυο παιδιά με εξωσωματική και πρόσφατα διαγνώστηκε καρκίνος στο στήθος!!! Παραιτήθηκα!!!! Φοβήθηκα!!! Εχω κάπως συνέλθει απο το σοκ τωρα, και για τα παιδιά μου και μονο ενεργοποιήθηκα!!!
    Με βοήθησες πολυ!!!!!
    Να εισαι πάντα καλα!!!!

    δημοσιεύθηκε από Βέρα Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 10:25 Σύνδεσμος σχολίου
  • Κατερινα kapaworld

    Δεν ξέρω τι να γράψω...πόσο πολύ λυπάμαι; Λυπάμαι ειλικρινά για αυτή την απίστευτα σκληρή περιπέτεια σου ή πόσο πολύ χαίρομαι; Χαίρομαι για εσένα που μέσα στα σκοτάδια βρήκες τον εαυτό σου. Μάζεψες τα κομμάτια σου , απαρνήθηκες όνειρα σου και διάλεξες τη ζωή. Τη ζωή μέσα σου. Γιατί είσαι ολοζώντανη και υπέροχη, σε μια ζωή γεμάτη ευκαιρίες. Εισαι έμπνευση. Είσαι πηγή ζωής.
    Συγχαρητήρια...ετσι απλά...Ενα πελώριο ευχαριστώ για αυτό σου το γενναίο μοίρασμα! Είσαι απίστευτη Μαρία...Απίστευτη...Survivor!

    δημοσιεύθηκε από Κατερινα kapaworld Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 00:07 Σύνδεσμος σχολίου
  • Ελένη-Κώστας-Αλεξανδρα-Μαρια-ΖΩΗ-Γιώργος-Μάκης-Ντινος

    Είμαστε μεγαλη παρέα και πίνουμε καφε σε κάποια καφετέρια, και φυσικα αντί να μιλάμε πιάσαμε τα κινητά στο χέρι. Έπεσα πανω στην ανάρτηση στο φέισμπουκ και άρχισα να κλαίω. Τράβηξα την προσοχή των φίλων μου και τους διάβασα το κείμενο σου. Συγκινηθήκαμε όλοι μαζι! Αφήσαμε τα κινητά και μιλάμε για σενα άγνωστη φιλη. Για το κουράγιο σου, για τη δυναμη σου για το παράδειγμα που δίνεις!εχεις τις ευχές μας για καλη ανάρρωση και ποτε μα ποτε να μην τον βρεις μπροστά σου!

    δημοσιεύθηκε από Ελένη-Κώστας-Αλεξανδρα-Μαρια-ΖΩΗ-Γιώργος-Μάκης-Ντινος Παρασκευή, 06 Μαΐου 2016 23:58 Σύνδεσμος σχολίου
  • Βίκυ

    Δεν έχω λόγια. Φοβερό κείμενο. Βοηθάς πολύ πολλές γυναίκες να το ξέρεις. Έπαθα πλάκα με όσα διάβασα. Μην στεναχωριέσαι, ο Θεός θέλει να ζήσεις για κάποιο λόγο. Άλλωστε όλα για κάποιο λόγο γίνονται.

    δημοσιεύθηκε από Βίκυ Παρασκευή, 06 Μαΐου 2016 22:09 Σύνδεσμος σχολίου
  • Πόπη

    Είσαι πολύ τυχερή που δεν αφαίρεσες τις ωοθήκες σου. Πολλές ευχές σου στέλνω άγνωστη φίλη μου. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Εσύ να είσαι καλά.
    Θαυμάζω κι εγώ τη δύναμή σου

    δημοσιεύθηκε από Πόπη Παρασκευή, 06 Μαΐου 2016 21:10 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις