Menu

Καλωσόρισες, Μαγουλίτσα!

Καλωσόρισες, Μαγουλίτσα!

Καλησπέρα φιλενάδες μου. Μου φαίνεται απίστευτο πως ήρθε η σειρά μου να περιγράψω το δικό μου τοκετό και πώς κράτησα κι εγώ στα χέρια μου το παιδί μου, την κόρη μου.

Δευτέρα λοιπόν, ξύπνησα με συμπτώματα ουρολοίμωξης, έτσι τουλάχιστον πίστευα. Πλακώθηκα στα νερά και κάθε φορά που πήγαινα στην τουαλέτα, τσουξιμοοοοοο!!!!! πω πω σκέφτηκα, άντε τώρα να πάρω αντιβίωση...και πως θα γίνει, αν γεννήσω; Επιτρέπεται; Πήγε ο άνδρας μου να πάρει έναν ουροσυλλέκτη και την Τρίτη το πρωί θα πήγαινα στο μικροβιολογικό.

Έπεσα για ύπνο στη 01.00 (ξημερώματα Τρίτης) και κατά τις 03.00 αισθάνθηκα ότι κατουρήθηκα πάνω μου. Μετά από τόσα νερά...λογικό ήταν! Πάνω που σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα, "άνοιξαν" οι βρύσες!!!!!! Να τρέχουν τα νερά, χαμός!!!
Φώναξα τον άνδρα μου.... του λέω "μου σπάσαν τα νερά!!!!" και μου απαντάει "μην πανικοβάλλεσαι, το έχουμε κάνει πρόβα, παίρνεις τηλέφωνο τη μαία, ανάβω θερμοσίφωνα".

Όπως με κατεύθυνε η μαία, έκανα το μπανάκι μου, μάζεψα τα υπόλοιπα πραγματάκια στην τσάντα και φύγαμε για το μαιευτήριο. Εκεί στην παραλαβή , με ετοίμασαν και με πήγαν στο δωμάτιο όπου θα περίμενα σε όλη τη διάρκεια του τοκετού. Μέχρι τότε, διαστολή 0 και το παιδί ψηλά...

Στις 07.00 το πρωί ήρθε η μαία μου, μπήκαν οι οροί για να αρχίσουν οι ωδίνες...07.30 ξεκινήσαμε....

Όλα ωραία και καλά, μίλαγα, γέλαγα και φου φου φου οι αναπνοούλες μου. Ρωτάω αν θα κάνουμε τελικά επισκληρίδιο γιατί είχαμε συζητήσει το ενδεχόμενο να γεννήσω τελείως φυσιολογικά και είχαμε αποφασίσει πως όταν ξεκινήσει ο τοκετός θα το δούμε. Έλα όμως που είχα κάνει την ινοχεπ το βράδυ, λίγες ώρες πριν και έπρεπε να περιμένουμε 24 ώρες μετά!!! Με σπασμένα νερά, ήταν αυτό εφικτό; Δυστυχώς όχι!

Οι ωδίνες άρχισαν να δυναμώνουν αλλά το παιδί ακόμα ψηλά. Η μαία είχε ενημερώσει την οικογένειά μου ότι θα γεννήσω μεσημέρι με απόγευμα. Έτσι έδειχναν όλα άλλωστε. Κάπου γύρω στις 11.00 ο τοκετός προχωρούσε γρήγορα και το παιδί κατέβαινε με ταχύτητα!!! Είχα ήδη διαστολή 8.

Δεν θα σας το κρύψω.....Πονούσα τόσο πολύ.....μα τοοοοοοοοοσο πολύ που νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω από τον πόνο. Ένιωθα ότι μου σπάνε όλα τα κόκαλα της λεκάνης. Εκεί κάπου ήθελα να αρχίσω να σπρώχνω, αλλά να που δεν είχα ακόμα πλήρη διαστολή. Με πήραν όμως και με πήγαν στην αίθουσα τοκετών. Μου έδεσαν τα πόδια και διαστολή έτοιμη!!! Τα φου φου έγιναν παρελθόν....τι να σου κάνουν!!! Εκείνη την ώρα, μόνο να ουρλιάξεις θες ...και ενώ στην αρχή παρότι τον πόνο μου ντρεπόμουν, λέω ...... ας είναι.... θα φωνάξω όσο θέλω....κι έτσι κι έκανα!

Πρώτη εξώθηση ακούω το γιατρό να λέει " βλέπω τα μαλλάκια της"

Δεύτερη εξώθηση, νιώθω τον ώμο της να βγαίνει...και μου την έβαλαν στην αγκαλιά μου.... Η Μαγουλίτσα μου έκλαψε αμέσως και τεντωνόταν σαν τρελή... την αγκάλιασα και άρχισα να κλαίω...."δεν το πιστεύω" έλεγα ξανά και ξανά και ξανά.... "να το πιστέψεις" άκουσα το γιατρό μου να λέει.

Την άφησαν 5 λεπτά και έπειτα φώναξαν τον αναισθησιολόγο, μου έκανε μέθη για να ηρεμήσω, να τελειώσει ο τοκετός , έκανα και 2 ράμματα.

Σε 20 λεπτά είχα ήδη ξυπνήσει στην αίθουσα ανάνηψης. Μου την έφεραν αμέσως κι εγώ άρχισα πάλι να κλαίω "μάλλον θα ονειρεύομαι...δε μπορεί να συμβαίνει αυτό...."

Την κρατούσα σφιχτά στο στήθος μου και εκείνη ρούφαγε γαλατάκι, γυμνούλα, πάνω μου, δεν πήρα τα μάτια μου από πάνω της. Ήταν εκείνη που με "χτύπαγε" όταν κάναμε μπανάκι, όταν τρώγαμε σοκολάτα, όταν τα βράδια κάναμε μασαζάκι στην κοιλίτσα με λάδι καρύδας, όταν της έβαζα μουσική, όταν της μίλαγα, ήταν εκείνη...και τώρα...την είχα στην αγκαλιά μου...

Όσο και να ψάξεις, δε μπορείς να βρεις τα λόγια να περιγράψεις αυτό που έζησες τότε, αλλά και τώρα που είμαστε σπίτι, θηλάζουμε αποκλειστικά και από τη μέρα που γέννησα κοιμάμαι ελάχιστα, 2-3 ώρες τη μέρα.
Δεν αναρωτιέμαι όμως με 25 αιματοκρίτη που βρίσκω τη δύναμη κάθε μέρα, γιατί η δύναμη είναι εδώ, στην καλαθούνα δίπλα μου.

Ευχαριστώ το Θεό, που με ευλόγησε να γίνω μητέρα, τον ευχαριστώ που μετά από 6 χρόνια ακριβώς, μου χάρισε την κόρη μου.

Φιλενάδες μου, σας το έχω πει πολλές φορές, να μη σταματάτε να ελπίζετε, το ξέρω ότι είναι δύσκολο, το έζησα, απογοητεύτηκα, θύμωσα, σταμάτησα, κάπου εκεί όμως βρήκα τη δύναμη και προχώρησα.

Το μικρό μου θαύμα γεννήθηκε 38w μέσα σε 4 ώρες στις 3-11-2015 ήμερα Τρίτη όπως εγώ, όπως και ο μπαμπάς της. Ώρα 11.30 και ζύγιζε 2.900! Είναι η ανάσα μου, η ζωή μου, ο κόσμος μου όλος....

H Konstans είναι μέλος του Forum του IVFforums.

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

φωτογραφία

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Just a miracle... Πρόσφυγες στον Πόλεμο και στην Ειρήνη! »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις