Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η γέννηση του Μαρτίνου μου.

Η γέννηση του Μαρτίνου μου.

Μετά από τη διάγνωση της ενδομητρίωσης στα 36 μου, ο γιατρός μου είπε ότι ο μόνος τρόπος να γίνω μητέρα ήταν η εξωσωματική. Η 1η και 2η προσπάθεια έγιναν χωρίς εγώ να γνωρίζω ότι είχα υψηλή FSH και φυσικά χωρίς ο γιατρός να μελετήσει την περίπτωσή μου.

Απλά έκανε στην 1η βραχύ πρωτόκολλο με αποτέλεσμα να πάρουμε μόνο 3 ωάρια και τη 2η μακρύ που μας έδωσε 10 ωάρια αλλά 6 πολύ θρυμματισμένα έμβρυα. Ούτε τι θα πει αυτό ήξερα. Ο χρόνος πίεζε, οπότε αποφάσισα να το ψάξω μόνη μου πριν αποφασίσω που θα κάνω την 3η προσπάθεια.

Επειδή είχα πρόσφατα επιστρέψει από την Νέα Υόρκη, γνώριζα ένα κέντρο εκεί που είχε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο και υπήρχε κι ένα φόρουμ. Γράφτηκα και συμμετείχα καθημερινά στις συζητήσεις και προσπαθούσα να μάθω πληροφορίες σχετικά με τα πρωτόκολλα. Εκεί έμαθα για ένα νέο πρωτόκολλο «των ανταγωνιστών» που εφαρμοζόταν σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας με χαμηλή ανταπόκριση. Πήρα όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμουν και ξεκίνησα να βρω γιατρό πρόθυμο να το χρησιμοποιήσει για την περίπτωσή μου. Αν δεν έβρισκα θα πήγαινα στη Νέα Υόρκη στο συγκεκριμένο κέντρο για την προσπάθεια αυτή που είχα αποφασίσει ότι θα ήταν η τελευταία με δικό μου γενετικό υλικό.

Μετά από πολλές επισκέψεις σε κορυφαίους γιατρούς, ένας οικογενειακός φίλος μου σύστησε ένα γιατρό που μόλις είχε επιστρέψει από ένα συνέδριο στην Αμερική και ερευνούσε νέες μεθόδους.
Τον επισκέφθηκα και του είπα για το πρωτόκολλο «των ανταγωνιστών». Μου είπε ότι αυτό ακριβώς ήταν το θέμα του συνεδρίου που είχε παρακολουθήσει. Έτσι συμφωνήσαμε να το χρησιμοποιήσουμε στην περίπτωσή μου. Μου ζήτησε να κάνω ορμονικές και προς μεγάλη μας έκπληξη ανακαλύψαμε ότι είχα υψηλή FSH (17). Μου είπε ότι με αυτές τις τιμές στην Αμερική θα του αφαιρούσαν την άδεια αν μου έκανε ενέσιμο κύκλο. Πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να προχωρήσουμε γιατί θα είναι σαν να μου παίρνει τζάμπα χρήματα. Η απάντησή μου ήταν ότι είμαι διατεθειμένη να προχωρήσω «no matter what». Έτσι, με δική μου ευθύνη όπως είπε, ξεκινήσαμε ενέσιμο κύκλο με FSH 16,7.

Στις 23/3/2005 όταν ξύπνησα από τη μέθη μου λέει «συγχαρητήρια για την επιμονή σου, πήραμε 7 ωάρια ενώ πίστευα ότι δεν θα πάρω ούτε 1». Γονιμοποιήθηκαν τα 4.
Στις 26/3/2005 δώσαμε ραντεβού στο Λητώ να κάνουμε την εμβρυομεταφορά. Ένα από τα 3 έμβρυα ήταν πιο γρήγορο από τα υπόλοιπα στις διαιρέσεις, ενώ όλα ήταν χωρίς θραύσματα. Πήρα τη φωτογραφία και την έχω μέχρι σήμερα. Φυσικά δεν μπορώ να ξέρω πιο από τα 3 είναι το αγοράκι μου, αλλά είμαι σίγουρη ότι είναι το «βιαστικούλι μου».

Η 1η χοριακή μια μέρα νωρίτερα απ' ότι έπρεπε ήταν 2,3. Η 2η χοριακή 3 μέρες μετά ήταν 318,2. Οι χοριακές συνέχισαν να ανεβαίνουν με πάρα πολύ καλό ρυθμό και στον 1ο υπέρηχο (5w 2d) είδαμε ένα σάκο με εμβρυικά στοιχεία κι έναν μικρότερο σάκο που δεν έδειχνε πολλά υποσχόμενος. Ήταν το άλλο μου το εμβρυάκι το 2ο σε ταχύτητα όπως τα είχα ονομάσει στη φωτογραφία. Το «βιαστικούλι μου» πήγαινε πολύ καλά. Στον επόμενο υπέρηχο 6w 4d είδαμε καρδιακό παλμό στον ένα σάκο.

Ειχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη χωρίς κανένα πρόβλημα λες και ο Μεγαλοδύναμος ήθελε να με αποζημιώσει για όλα όσα πέρασα. Φυσικά δεν πέρασα μια ξένοιαστη εγκυμοσύνη γιατί κάθε μέρα ξυπνούσα και κοιμόμουν με το φόβο μην συμβεί κάτι.

Στις 1/12/2005 βρέθηκα πάλι στο Λητώ αυτή τη φορά στο χειρουργείο για την προγραμματισμένη καισαρική. Θα μπορούσα να είχα κάνει φυσιολογικό τοκετό, αλλά επέλεξα την καισαρική λόγω υπερπολύτιμης κύησης. Ήμουν τρομοκρατημένη, φοβόμουν την επισκληρίδιο, φοβόμουν μην μου συμβεί κάτι και δεν προλάβω να δω το παιδί μου. Μπήκα με τη μαία μου στο χειρουργείο και περίμενα έντρομη να έρθει η αναισθησιολόγος. Πρώτος ήρθε ο βοηθός της και τότε αναγνώρισα τον «Αντώνη» τον αναισθησιολόγο που μου έκανε τη μέθη στην ωοληψία μου στις 23/3/2005. Τότε σκέφτηκα ότι ο καλός Θεός μου έστελνε το μήνυμα ότι όλα θα πάνε καλά όπως πήγαν και τότε.

Χαλάρωσα και από τότε δεν είχα κανένα φόβο. Ήρθε ο γιατρός μου μες στα χαμόγελα, η μαία μου ήταν δίπλα και μου μιλούσε και μου χάιδευε το χέρι. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν τα δεμένα μου χέρια και το πανί που εμπόδιζε να δω τι γινόταν. Άρχισα να νιώθω κάποιες πιέσεις στην κοιλιά μου και μου λέει η μαία «όπου να'ναι βγαίνει το μωρό». Τότε κράτησα την ανάσα μου και περίμενα να ακούσω το κλάμα του. Όταν το άκουσα (στις 16:15) τότε ανέπνευσα λες και δεν ζούσα πριν. Δεν μου τον έδειξαν πριν τον ετοιμάσουν αλλά η μαία που τον είδε πρώτη μου είπε ότι ήταν τέλειος. Ο λόγος που δεν μου τον έδειξαν αμέσως (δεν μου το είπαν αλλά το κατάλαβα) ήταν ότι δεν είχα κάνει άμνιο και λόγω της μεγάλης ηλικίας ήθελαν να σιγουρευτούν ότι όλα είναι καλά. Εγώ βέβαια ήμουν σίγουρη ότι αφού ο Θεός με ευλόγησε με αυτό το παιδί, θα ήταν απολύτως υγιής. Δεν είχα καμία αγωνία. Τον ετοίμασαν και μου τον έφεραν να τον φιλήσω. Φίλησα το πιο ζαρωμένο μετωπάκι που υπάρχει και αυτό το φιλί και αυτή την αίσθηση την σκέφτομαι κάθε μέρα. Ακόμα και τώρα κλαίω όταν σκέφτομαι τη γέννηση του πρίγκιπά μου.

Έχω ζήσει πολλά και ωραία πράγματα στη ζωή μου, όμως πραγματικά η ζωή μου ξεκίνησε την 1/12/2005 στις 16:15 και λέγεται Μαρτίνος.

Copyright © 2013 IVFforums.gr All Rights Reserved       Developed by Simplemind