Menu

Ο Τριανταφυλλένιος μου "ήρθε"

Ο Τριανταφυλλένιος μου "ήρθε"

Να, είμαι κι εγώ εδώ, στο birth stories!!!!
Είμαι μανούλα, έχω μωράκι!!!
Όπως καταλάβατε έχω χάσει το μυαλό μου με τον γιόκα μου, τον παίδαρό μου. Ο δε άντρας μου, καλά δεν υπάρχει αυτό που ζει...

Ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.
Eίχαμε κλείσει ραντεβού να γεννήσω την κάποια Τρίτη, 9 Ιουλίου, το πρωί.
Ήρθε λοιπόν ο άντρας μου την Κυριακή το μεσημέρι, όπως είχαμε κανονίσει, από το εξωτερικό για να είναι εδώ στην γέννα.
Από την Κυριακή το βράδυ είχα αρχίσει να νιώθω κάπως περίεργα. Πονούσε πολύ η μέση μου και γενικά ένιωθα μια εξάντληση.

Την Δευτέρα το πρωί σηκωθήκαμε, και πήγαμε με το αυτοκίνητο σε 2-3 δουλειές που είχαμε. Γενικά δεν κουράστηκα καθόλου, μόνο η μέση μου με πονούσε και το κλασσικό, ο πόνος στην λεκάνη.
Φάγαμε και αργά το απόγευμα ξαπλώσαμε στο κρεβάτι. Ο Χρήστος μου, άρχισε να μιλά στο μωρό, να φιλά και να χαϊδεύει την κοιλιά μου και ο μπέμπης να ανταποδίδει με χτυπήματα μέχρι που του είπα να σταματήσει να μιλά γιατί δεν άντεχα άλλο, μου είχε ρίξει μια δυνατή κουτουλιά χαμηλά στον τράχηλο (το μωρό είχε πάρει θέση 2,5 μήνες πριν) που με είχε τινάξει από το κρεβάτι.

Μετά από ένα τέταρτο περίπου, θέλω να πάω τουαλέτα και με το που σηκώνομαι από το κρεβάτι, νιώθω να μου φεύγουν νερά ή ούρα, δεν είχα καταλάβει τι γινόταν.
Το λέω στον Χρήστο, κοιτάζει και μου λέει, ότι είχα βγάλει αρκετά υγρά. Και πάλι δεν πήγε το μυαλό μου ότι είχαν σπάσει τα νερά, γιατί μερικές φορές είχα ακράτεια ούρων.
Πάω τουαλέτα και μετά από λίγο με παίρνει τηλέφωνο ο γιατρός μου για να μου πει ότι είχε πάρει το email που του είχα στείλει.
Του λέω ότι είδαμε υγρά αλλά δεν ξέρουμε τι είναι και μου είπε να το παρακολουθώ και αν είναι τα νερά τότε να πάει αμέσως στο ΙΑΣΩ.

Δεν προλαβαίνω να κλείσω το τηλέφωνο και να αλλάξω εσώρουχο, ξανά μούσκεμα εγώ..... Παίρνω τηλέφωνο τη μαμά μου να κατέβει στο σπίτι (μένει στην ίδια πολυκατοικία) και για να μου πει, τι χρώμα έχει το αμνιακό υγρό.
Ξαπλώνω και λέω στον Χρήστο και στη μαμά μου να δουν τι βγάζω, και μου λένε ότι βλέπουν ένα μικρό πίδακα.
Ε! εκεί το κατάλαβα...Παίρνω τον γιατρό μου και του το λέω. Τον ρωτάω αν μπορώ να κάνω ντους κι εκείνος μου λέει, όχι φύγε σφαίρα για το ΙΑΣΩ.

Από εδώ αρχίζει το σόου...!!!!
Ο Χρήστος να είναι με την βαλίτσα μου στο χέρι και να πηγαίνει από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι και πίσω πάλι, λέγοντας "πω πω.... τι κάνουμε τώρα?" Η μαμά μου σχεδόν μια από τα ίδια. Τρέχει σφαίρα στο σπίτι της για να ετοιμαστεί.
Εγώ από την άλλη να γελάω και να είμαι απίστευτα ψύχραιμη, παρόλο που τα νερά έτρεχαν. Πονάκια δεν είχα, ούτε συσπάσεις. Λίγο, μόνο, μια πίεση χαμηλά σαν να έρχεται περίοδος.
Σε κάποια στιγμή συνέρχεται ο Χρήστος, και αρχίζει πιο ψύχραιμος πια να ετοιμάζεται. Φέρνει το αυτοκίνητο και φεύγουμε για ΙΑΣΩ.
Στο δρόμο να κορνάρει και να φωνάζει, "Στην άκρη γεννάμεεεε!!!!!" κι εγώ να έχω "πεθάνει" στο γέλιο. Η μαμά μου να φοβάται ότι θα τρακάρουμε, και η ανιψιά μου, που μας πρόλαβε στο τσακ, πριν φύγουμε να φωνάζει κι αυτή με τον Χρήστο.
Βλέπετε είχα σχέδια να κάνω αποτρίχωση στο μπικίνι, μανικιούρ - πεντικιούρ, να είμαι κούκλα για το γιο μου.....Τρομάρα μου τίποτα δεν πρόλαβα να κάνω, μόνο που είχα περιποιηθεί τα πόδια μου το πρωί.

Τέλος πάντων σε χρόνο dt είχαμε φτάσει στο ΙΑΣΩ. Ο γιατρός μου και η μαία μου με είχαν πάρει τηλέφωνο 2 φορές ο καθένας να ρωτήσουν αν είχα ξεκινήσει και σε ποιό ύψος της Κηφισίας ήμουν. Κατάλαβα τότε ότι όλα θα εξελισσόντουσαν πολύ γρήγορα. Φτάνουμε στο ΙΑΣΩ, πάω στο check-in και τότε με πιάνουν τα κλάματα. Δεν ξέρω, συγκινήθηκα τόσο πολύ.

Ο γιατρός μου είχε ειδοποιήσει όλη την ομάδα να είναι stand by για να με παραλάβουν και να αρχίσουν τις εξετάσεις. Με εξέτασαν για να δουν τι χρόνο είχαμε. Δεν είχα διαστολή, ο τράχηλος ήταν θεόκλειστος. Τότε άρχισαν λίγο τα πονάκια, πάλι σαν περιόδου, αλλά πιο έντονα. Με πήγαν στον καρδιοτοκογράφο για να παρακολουθήσουμε το παιδί και τις συσπάσεις, και ήρθαν ο γιατρός μου με την μαία μου. Επειδή όλα γίνονταν πολύ γρήγορα, φώναξαν τον άντρα μου να με δει για λίγο και να πάω στο χειρουργείο.

Εδώ αρχίζει το δεύτερο σόου..!!!
Έρχεται ο άντρας μου με άσπρη ποδιά, γιατί δεν έβρισκαν την πράσινη των επισκεπτών και αρχίζει να το παίζει γιατρός, και τι γιατρός Επίκουρος Καθηγητής. Δεν περιγράφεται το πόσο γελάσαμε παρά την αγωνία μας. Ήταν δίπλα μου κάποιες νοσοκόμες που το πίστεψαν κι άρχιζαν να του λένε πώς ήταν η κατάστασή μου. Ευτυχώς ήρθε η μαία και γλίτωσαν οι κοπέλες. Με όλα αυτά που είχαν γίνει δεν είχα προλάβει να αγχωθώ, το αντίθετο θα έλεγα, ήμουν τόσο χαλαρή, λες και δεν θα πήγαινα για καισαρική.

Για να μην σας πολυζαλίζω, με πήγαν στο χειρουργείο, κάνω την επισκληρίδιο, που ομολογώ πως την φοβόμουν λίγο γιατί είχα ακούσει χίλια δυο. Ήταν όμως μια χαρά, δεν κατάλαβα τίποτα. Με ετοίμασαν, μου έβαλαν το παραβάν και δίπλα μου η μαία μου μιλούσε. Ο γιατρός μου χαλαρός να μου μιλά.
Ένιωθα ένα κούνημα, αλλά δεν καταλάβαινα τι έκαναν. Προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στο τι μου κάνουν! μα τόσα βίντεο είχα δει με καισαρικές....
Και πριν καλά καλά προλάβω να ρωτήσω τη μαία σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε, ακούω την ωραιότερη μελωδία της ζωής μου, το κλάμα του μωρού μου, και τον γιατρό να μου λέει, χρόνια πολλά να σου ζήσει ο παίδαρος.

Τα γράφω τώρα και κλαίω πάλι από χαρά....
Δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσω το πως ένιωσα αλλά και το πως νιώθω.... Είχα μεθύσει από χαρά!!!!

Τον κοιτούσα που τον καθάριζαν και του έκαναν τα πρώτα τεστ και έλιωνα. Αυτό το πλασματάκι είναι δικό μου????? Έκλαιγε κι εγώ άκουγα μελωδίες. Μου τον έφεραν κοντά μου και έλιωσα.....
Με κοίταζε με τα ορθάνοιχτα ματάκια.
Με πλημύρισε το άρωμα του. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ!!!! Αχ! Παναγιά μου το αγγελούδι μου.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά λίγο πολύ, τον έδειξαν στον άντρα μου και τους δικούς μου, όπου τρελάθηκαν κι αυτοί. Έκλαιγαν όλοι από χαρά.
Ετοίμασαν κι εμένα και με έβγαλαν έξω. Είδα τον Χρήστο να λάμπει από χαρά. Πρώτη φορά τον είδα έτσι. Η μαμά μου να κλαίει από χαρά. Εγώ δεν μπορούσα να αντιδράσω, ήμουν ακόμη μεθυσμένη από την χαρά που ένιωσα....

Τώρα που γράφω τον έχω δίπλα μου, τον κοιτάζω και λιγώνομαι. Τόση ευτυχία δεν πίστευα ότι θα ένιωθα.....
Ευχαριστώ συνέχεια το Θεό που με αξίωσε να ζήσω αυτό το θαύμα και παρακαλώ την Παναγία να μου τον προσέχει.......

Αυτή ήταν η ιστορία μου, με γέλια και κλάματα χαράς!!!

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου όλες να ζήσουμε τέτοιες στιγμές.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αλλάξαμε σελίδα! Η γέννηση του Μαρτίνου μου. »

1 σχόλιο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις