Menu

Αλλάξαμε σελίδα!

Αλλάξαμε σελίδα!

Στη γέννα πήγα με πολύ φόβο!
Παρόλο που ήταν καισαρική, εγώ πήγα φοβισμένη!
Όλα τα φοβόμουν: το χειρουργείο, τη νάρκωση αλλά κυρίως το αποτέλεσμα: θα ήταν γερά τα παιδιά μου; Θα τα είχαμε καταφέρει;

Όσες εξετάσεις κι αν είχαμε κάνει, η αγωνία αυτή μου είχε καρφωθεί μέχρι τέλος.
Ένας λόγος ήταν γιατί πάντα έλεγα ότι θα κάνω άμνιο και λόγω διδύμων δίστασα.
Και έλεγα συνέχεια μέσα μου: κι αν αυτό το δισταγμό τον πληρώσεις;

Στο μαιευτήριο πήγαμε γύρω στις 9:30 το πρωί εγώ, ο άντρας μου, η μαμά μου, η αδερφή μου που ήρθε από τις Σέρρες για τη μεγάλη μέρα και η πεθερά μου.
Λίγο αργότερα ήρθε και η μαία μου (η Λουλουδένια!) που ήταν η μόνη που μπορούσε να με ξεαγχώνει. Όπως είπε χαρακτηριστικά και η αδερφή μου: "στο νοσοκομείο και στο δικαστήριο πρέπει να έχεις τον άνθρωπό σου".
Γύρω στις 10:30-11:00 με φωνάξανε για ξύρισμα, κλύσμα, έλεγχο από την καρδιολόγο και αιματολογικές και ούρα. Αχ, τα ούρα! Δεν μου είχαν πει ότι θα κάνω τέτοια εξέταση και είχα πάει λίγο πριν (η αγωνία βλέπετε). Τέλος πάντων τα κατάφερα!

Επειδή είχαμε χρόνο με ανέβασαν στο δωμάτιο για να μην περιμένω στον προθάλαμο των χειρουργείων.
Όταν ήρθε ο γιατρούλης μου, με κατέβασαν κι εμένα για να αρχίσει η προετοιμασία.

Αχ, κορίτσια, πολύ κρύο πράγμα το χειρουργείο. Όχι μόνο επειδή κάνει κρύο αλλά να τα πλακάκια που μου θύμιζαν κουζίνα, παλιό κρεοπωλείο, μπάνιο της μαύρης συμφοράς, ο κόσμος που ήταν και μπόλικος (λόγω διδύμων) οι οποίοι ήξεραν τί θα γίνει αλλά μόνο εγώ θα μάθαινα μια κι έξω την διαδικασία ήταν κάπως! Αγχωτικά σίγουρα!
Ο αναισθησιολόγος που σύμφωνα με τα λεγόμενα της Λουλουδένιας μας ήταν ο καλύτερος του μαιευτηρίου με ρώτησε τί προτιμώ: ολική ή επισκληρίδιο;
Ρωτώ κι εγώ: Έχω κι επιλογή; Φυσικά μου λέει!
Εσείς τί προτείνετε; Την επισκληρίδιο που απαντάει (λες και δεν την ήξερα την απάντηση αλλά κουβέντα να γίνεται). "Θα περπατήσω μετά γιατρέ μου", ρωτώ εγώ προκλητικά. "Γιατί εγώ θα γυρίσω σπίτι μου σίγουρα; Ποιος ξέρει;" μου απαντά. Την ολική την φοβόμουνα ακόμη πιο πολύ (βέβαια εκεί σε κοιμίζουν και μαζί κοιμάται και το άγχος) και συναίνεσα στην επισκληρίδιο.

Το ζητούμενο ήταν τώρα να μπορέσει να την κάνει ο καλός γιατρούλης. Εγώ προσπαθούσα να ακολουθήσω τις οδηγίες αλλά η κοιλιά μου ήταν πια τόσο μεγάλη που δεν με άφηνε να σταθώ όπως έπρεπε. Χτυπήσαμε δύο-τρεις φορές νεύρο και τρελάθηκα στον πόνο ώσπου γύρισα από το πλάι καθιστή και με τη μία μπήκε το φάρμακο!
Μετά αρχίσαμε τα τεστ αναισθησίας κρύου-ζεστού. Τότε έμαθα ότι το νυστέρι δεν θα το καταλάβω γιατί για να κόψει δεν υπάρχει πίεση και το μόνο που θα καταλαβαίνω θα είναι τα σπρωξίματα για να βγουν τα μωρά. Συμπέρασμα: είτε φυσιολογικά είτε με καισαρική το σπρώξιμο δεν αποφεύγεται!

Όταν πια δεν ένιωθα τίποτα από τις πατούσες μέχρι κάτω από το στήθος μου συμπληρώθηκε το καρέ: ήρθαν όοολοι: ο γιατρός μου και ο βοηθός του, οι μαίες (άλλες αυτές), οι νοσοκόμοι... Ποιο καρέ; Δύο ομάδες μπάσκετ ήμασταν εκεί μέσα έτοιμες για ματς. Το οποίο ματς παίχτηκε στο δεύτερο ημίχρονο! Τι θέλω να πω;
Άρχισε το κόψιμο (στρώσεις στρώσεις, μιλ φέιγ είναι η κοιλίτσα μας κορίτσια) για το οποίο με ενημέρωνε η Λουλουδένια που έβλεπε (εγώ ευτυχώς που δεν έβλεπα, να' ναι καλά το πανί). Ο γιατρός μου είπε συμβολικά:"Επιτέλους, φτάσαμε στο στόχο μας (ή κάτι τέτοιο δεν το καλοθυμάμαι)" κι εγώ τόνισα ότι 3 χρόνια αφότου τον συνάντησα κλείναμε την ημέρα εκείνη. Πολύ συμβολικό, ε;

Όταν φτάσανε στο στόχο, δηλαδή στη μήτρα, άρχισε το πρώτο σπρώξιμο και χωρίς να το πολυκαταλάβω άκουσα ένα δυνατό κλάμα!
Δεν υπάρχει νομίζω πιο συγκινητικό πράγμα από τον ήχο τελικά:ένα απλό ουά μου έδωσε σε μία στιγμή την βεβαιότητα ότι γιος μου σίγουρα αναπνέει καλά, είναι ζωηρός. Και πριν τα καλοσκεφτώ όλα αυτά, νάτος και τον φέρανε στο προσκεφάλι μου να τον αγκαλιάσω (όσο μπορούσα έτσι σαν τον εσταυρωμένο που με είχανε) και να τον φιλήσω. Τον κοίταζα με λαχτάρα μην δω κάτι στραβό ή περίεργο αν και με βεβαίωναν όλοι ότι είναι γερός.
Δεν πέρασε ούτε μισό λεπτό και άρχισε το β΄μέρος. Τότε κατάλαβα ότι υπήρχε στην αίθουσα μία ένταση, το μάτς που λέγαμε. Οι γιατροί σπρώχνανε από εδώ, σπρώχνανε από κει ώστε να μπορέσει να βγει η μπέμπα. Κι όλα, όπως μου είπε ο γιατρούλης μου μετά, έπρεπε να γίνουν πολύ γρήγορα γιατί η μήτρα αιμορραγεί συνέχεια. Η καλή σου η κόρη μου είχε στρογγυλοκαθίσει ψηλά και σε θέση εγκάρσια και έπρεπε να την γυρίσουν για να βγει. Δύο λεπτά πέρασαν και ξανάκουσα ένα δεύτερο κλάμα, το ίδιο δυνατό. Πια η χαρά είχε διπλασιαστεί.

Ενώ περίμενα να κλάψω, γελούσα γιατί ένιωθα ότι ξαφνικά όλα μπήκαν στη θέση τους. Ούτε μία στιγμή δεν είχα σκεφτεί πώς θα ήταν τα μωρά μου στο πρόσωπο. Δεν μας είχαν κάνει και τη χάρη στους υπερήχους. Κι όταν τα είδα, μας έμοιαζαν και τόσο πολύ, ένιωσα αμέσως πολύ οικεία. Σαν να ήμασταν από πάντα οικογένεια, απλώς χωριστά για πολύ πολύ καιρό.
Στη κόρη μου, βάλανε κι ένα σκουφάκι, για να την ξεχωρίζουν και την έβαλαν από το άλλο μάγουλο και με την βοήθεια της Λουλουδένιας προσπαθούσα να τα δω και να τα φιλήσω και τα δυο (πολύ στενό το τραπέζι κορίτσια, που να χωρέσουμε τόσος κόσμος).
Μετά τα πήραν για να τα δείξουν στον μπαμπά τους και εμένα συνέχιζαν να με ράβουν.

Τότε μόνο χαλάρωσα και προσπαθούσα να φανταστώ τί θα γινόταν έξω. Όσο όμως και να αναρωτιόμουν μου ήταν αδύνατο να προετοιμαστώ γι' αυτό που με περίμενε στην ανάνηψη. Δεν ήταν μόνο οι συγγενείς μου αλλά και φίλοι που ξέρανε πόσο είχαμε προσπαθήσει και που παράτησαν δουλειές και ήρθαν να μοιραστούν τη χαρά μας. Όταν άνοιξε η πόρτα, πρώτα είδα μία τεράστια ανθοδέσμη με τριαντάφυλλα να κρατάει ο καλός μου, φανερά βουρκωμένος και να πλαισιώνεται από όλους τους αγαπημένους μας. Ένιωσα να γεμίζω από αγάπη και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τότε κατάλαβα, μέσα από τα μάτια και τα δάκρυα των άλλων τί είχε συμβεί.
Κι εύχομαι σε όλες να το βιώσετε!

Η στιγμή θα έρθει για κάθε ζευγάρι που προσπαθεί. Χρειάζεται πίστη, αγάπη και επιμονή. Όλες θα τα καταφέρετε!

Eυχαριστώ από καρδιάς τον γυναικολόγο Δημήτρη Γιάνναρη που με πολύ προσοχή και ευθύνη μας βοήθησε να γίνουμε γονείς.

Σημασία δεν έχει μόνο το αποτέλεσμα. Αξία έχει ότι στις αναποδιές και στα δύσκολα ήταν δίπλα μας και μπορούσαμε να στηριχτούμε σε αυτόν.

 

7 σχόλια

  • Αννα Κονοβέση

    Να τα χαίρεσαι κούκλα μου, πολύ ωραία η αφήγησή σου. Οσο για τον εν λόγω γιατρόκ ειναι άνθρωπος πάνω από όλα :)

    δημοσιεύθηκε από Αννα Κονοβέση Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015 15:54 Σύνδεσμος σχολίου
  • Σοφία

    Να σας ζήσουν τα παιδάκια σας.
    Είστε από τις τυχερές
    Δυστυχώς ο συγκεκριμένος γιατρός σε μένα...ΔΕΝ (αλλά ήμουν από τις δύσκολες περιπτώσεις)....ευχαριστώ το Θεό που "πήγε" τα βήματά μου στον Πάντο και στο Γεννεσις!!!!!

    δημοσιεύθηκε από Σοφία Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015 15:34 Σύνδεσμος σχολίου
  • sevik

    να σας ζησουν!

    δημοσιεύθηκε από sevik Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013 12:50 Σύνδεσμος σχολίου
  • Μ.Αναγνωστοπούλου

    τι ομορφη αφηγηση, να σου ζησουν τα παιδακια σου!
    μπραβο σε σενα, μπραβο και στον γιατρο σου, ειναι σημαντικο να εμπιστευομαστε τους γιατρους μας και να ακολουθουμε πιστα τις οδηγιες τους!

    δημοσιεύθηκε από Μ.Αναγνωστοπούλου Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013 14:23 Σύνδεσμος σχολίου
  • Μελίνα Χριστοφαρίδου

    Να χαιρεσαι τα κουκλάκια σου bravissimo μου! Συγχαρητήρια και απο εμένα στον γιατρό σου (και δικό μου πια!)

    δημοσιεύθηκε από Μελίνα Χριστοφαρίδου Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013 09:54 Σύνδεσμος σχολίου
  • Σ.Ανδρεάδου

    Να χαίρεσαι bravissimo τα παιδάκια σου!!!!Και συγχαρητήρια στο γιατρό σου,που εκτός από εμένα, έκανε πολλές γυναίκες του φόρουμ μαμάδες!!!

    δημοσιεύθηκε από Σ.Ανδρεάδου Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013 10:21 Σύνδεσμος σχολίου
  • Βίκυ

    Να τα χαίρεστε τα μωρά σας!!!
    Να είστε εσείς καλά να τα καμαρώνετε, να είναι καλά και αυτός ο άξιος γιατρός, ο Δημήτρης Γιάνναρης, που τιμά τις σπουδές και τον όρκο του!

    δημοσιεύθηκε από Βίκυ Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013 22:13 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις