Menu

My birth story!

My birth story!

Ως διδυμοεγκυούλα έπρεπε καθ' όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου να προσέχω κάποια πράγματα καθώς η δίδυμη κύηση θεωρείται κύηση υψηλού κινδύνου.

Μετρούσα σχολαστικά το σάκχαρό μου το οποίο ήταν πολύ καλό όπως και την πίεσή μου η οποία είχε κάποια σκαμπανεβάσματα..

Ήταν Δευτέρα πρωί θυμάμαι και είχα κλείσει αισίως την 35η εβδομάδα κυήσεως.

Η κοιλιά μεγάλωνε, οι αντοχές μειώνονταν και μετά από ένα νωχελικό σαββατοκύριακο ξυπνάω την Δευτέρα το πρωί ακόμα πιο νωχελική και κουρασμένη. Η πίεση μου ήταν πολύ ανεβασμένη (17 η μεγάλη και 12 η μικρή) και τηλεφωνώ αμέσως στον γιατρό μου. Του λέω πως νιώθω καθώς και την πίεσή μου και μου λέει να πάω στην κλινική όπου βρισκόταν και ο ίδιος να με δει και να κάνω και μία εξέταση ούρων για λεύκωμα.
Παίρνω τον άντρα μου τηλέφωνο στην δουλειά του και του λέω τα γεγονότα.

Μέσα σε 10 λεπτά ήταν στο σπίτι για να με πάρει να πάμε στην κλινική.
Εγώ ψύχραιμη του λέω ότι πρέπει να περιμένει γιατί δεν είχα ετοιμαστεί ακόμα.
Ήμουν σίγουρη ότι έφτασε η ώρα και έκανα ευτυχισμένη το αφρόλουτρό μου!

Φεύγουμε για την κλινική, κάνω την εξέταση ούρων και το λεύκωμα είναι πολύ ανεβασμένο (ανεβασμένη πίεση και λεύκωμα = προεκλαμψία).

Ο γιατρός επιβεβαιώνει τον κίνδυνο, αφού το δεύτερο μωρό είχε αρχίσει ήδη να χάνει βάρος και μου λέει να κάνω εισαγωγή και την άλλη μέρα το πρωί προγραμματίζουμε την καισαρική.

Δεν αγχώθηκα ούτε στιγμή ότι κάτι θα πάει στραβά, ήμουν ευτυχισμένη που είχε έρθει η ώρα και που κατάφερα να φτάσω 35w3d!

Ο άντρας μου κανονίζει τα της εισαγωγής και με πηγαίνουν στον καρδιοτοκογράφο όπου μένω καμιά ωρίτσα. Στην συνέχεια με πηγαίνουν στο δωμάτιο.

Μου μετράνε την πίεση κάθε 10 λεπτά σχεδόν και με «πλακώνουν» διακριτικά στα ηρεμιστικά χωρίς να μου μεταδίδουν ωστόσο κανένα άγχος και πανικό.

Έρχεται η Τρίτη, η μέρα του τοκετού! Μόλις ξύπνησα και άνοιξα τα μάτια μου ήξερα ότι από εκείνη τη μέρα κι' έπειτα τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

Είχα ένα σχετικό άγχος για τον τοκετό, αν θα πονέσω κλπ, αλλά ήμουν τόσο πολύ κουρασμένη, καθότι άυπνη μέρες τώρα λόγω....κοιλιάς....που το μόνο που ήθελα ήταν να με πάρουν νωρίτερα από το καθορισμένο.

Κατά τις 11 το πρωί χτυπάει η πόρτα του δωματίου για να με πάρουν για το χειρουργείο. Όσο άγχος δεν είχα εγώ, τόσο και ακόμα περισσότερο είχε ο άντρας μου.
Ακολουθεί καρδιοτοκογράφημα, κλίσμα και μπαίνουμε στο κρύο δωμάτιο του χειρουργείου στο οποίο είχα μπει τόσες φορές για άλλα πράγματα που δεν το πίστευα ότι αυτή τη φορά μπήκα για να γεννήσω....αφού όταν ήρθε η αναισθησιολόγος από συνήθεια ξάπλωσα για να μου κάνει μέθη.....αλλά όχι.......αυτή τη φορά κάναμε επισκληρίδιο ... με ξαπλώνουν, στο ένα χέρι μου βάζουν το πιεσόμετρο, στο άλλο χέρι μετράνε τους παλμούς της καρδιάς και ακολουθούν τεστάκια από την αναισθησιολόγο για τον έλεγχο της αναισθησίας...είμαστε οκ και τότε έρχεται ο γιατρός μου!

Θυμάμαι ότι δεν ξεκολλούσα τα μάτια μου από πάνω του όσο ετοιμαζόταν....δεν ξέρω τι περίμενα να μου πει....ώσπου με κοιτάει, μου κλείνει το μάτι και μου λέει "τώρα θα σε ξαλαφρώσουμε"...και χάνεται πίσω από το πράσινο πανί!

Τότε συνειδητοποίησα τι ακριβώς συνέβαινε εκείνη τη στιγμή και αρχίζω να φαντάζομαι πως με κόβουν κλπ......κάπου εκεί πρέπει να ανέβηκε η πίεσή μου στο 25 γιατί ήρθε η αναισθησιολόγος και μου είπε "ηρέμησε, σχεδόν τελειώσαμε"...δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει την πρότασή της και ακούω το κλάμα του μωρού μου...του πρωτότοκου γιού μου!!! Μετά από δύο λεπτά βγαίνει και ο δεύτερος με πιο τρομαγμένο κλάμα, σαν να λέει ξαναβάλτε με πίσω...το αστέρι μου αν και ζορίστηκε πολύ του άρεσε στην κοιλιά της μανούλας!!!

Όλα πήγαν πολύ καλά, στην συνέχεια με πήγαν στην ανάνηψη όπου σε λίγα λεπτά κατέφθασαν ο άντρας μου, οι παππούδες και γιαγιάδες με την ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους!!! Τους είχαν ήδη δει και όλοι έλεγαν πόσο όμορφοι είναι!!!

Όταν τελείωσαν όλα, συζητήσαμε με τον γιατρό μου πόσο επικίνδυνη ήταν η κατάστασή μου διότι στην προεκλαμψία, όπως μου εξήγησε, ακόμη και όταν αποφευχθεί ο κίνδυνος για το/τα μωρό/ά, εξακολουθεί να υπάρχει ο κίνδυνος για την μητέρα τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά τον τοκετό.

Όλα πήγαν κατ' ευχή όμως με την βοήθεια του Θεού, η στιγμή που τους πήρα αγκαλιά απερίγραπτη και σε τέσσερις μέρες πήγαμε οικογενειακώς στο σπίτι μας!!!!!

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις