Menu

Παναγία μου βοήθα!!!

Παναγία μου βοήθα!!!

Όλα ξεκίνησαν 14 Μαΐου του 2010 όπου και έκανα την πρώτη ένεση καταστολής. Επιλογή... μακρύ πρωτόκολλο.

Πήγαμε και μια ημέρα αργότερα για την έναρξη της διέγερσης γιατί ήμουν λίγο «αλλού»... τέλος πάντων ξεκινήσαμε με χαμηλή δόση 150 μονάδες όπου και αυξήσαμε στη συνέχεια... και η ωοληψία έγινε στις 8 Ιουνίου που πήραμε 5 ωάρια και γονιμοποιήθηκαν τα 4. Προχώρησαν σε διαίρεση τα 3! Κάναμε εμβρυομεταφορά τα 2 και βάλαμε ένα στην κατάψυξη.

Στις 12 ημέρες μετά την εμβρυομεταφορά έκανα χοριακή (σιγά μη περίμενα τις 14 ημέρες) και ω ναι..... 183 το νούμερο της χοριακής. Πετούσα από τη χαρά μου και τηλεφώνησα στο σύζυγο, φωνάζοντας, «είναι θετικό»!!!!

Συγκρατημένοι αλλά χαρούμενοι, είχαμε και τόσα περάσει τόσα χρόνια υπογόνιμο ζευγάρι!

Και αρχίζει ο αγώνας...

Στις 2 εβδομάδες μετά, πόνος, πανικός και αρνητικές σκέψεις και στον υπέρηχο βλέπουμε ενδομήτριο σάκο. Η χαρά μας μεγάλη!

Μετά από 2 εβδομάδες είδαμε την καρδούλα του να χτυπάει και εκεί έπεσε το πρώτο κλάμα χαράς και ευτυχίας!!!

Και συνεχίζουμε βηματάκι βηματάκι...

Την 10η εβδομάδα έντονος πόνος χαμηλά και είδα αίμα. Πήγα κατευθείαν στο γιατρό... είναι ζωντανό αλλά......αν είναι να μείνει, θα μείνει και άλλαξα γυναικολόγο.
Εισαγωγή στο νοσοκομείο και ακινησία. Ο γιατρός μου αισιόδοξος αλλά μου εξέθεσε όλα τα προβλήματα. Κοντός τράχηλος, χαμηλή πρόσφυση πλακούντα και 25% αποκόλληση. Όλα μέσα στον Αύγουστο! Αλλά το πείσμα πείσμα, ακινησία, αισιοδοξία, θα μείνει Θεέ μου βοήθα! Βγήκαμε στις 17 Αυγούστου, περιορισμένες κινήσεις και αναρρωτικές. Στο σπίτι, μόνιμα στο κρεβάτι και φαγητό στο κρεβάτι υγρά με καλαμάκι και μπάνιο στο κρεβάτι...για να σώσω το παιδί που κυοφορούσα και κάθε εβδομάδα παρακολούθηση.

Η Αυχενική ήταν τέλεια, και ο γιατρός, ήταν κάθετος λόγο ηλικίας, συνέστησε να κάνω άμνιο.
Και έτσι φτάσαμε την 19η εβδομάδα και η επίσκεψη στον καθηγητή που θα έκανε την άμνιο με τάραξε και τη θυμάμαι με τρόμο... έφυγα σχεδόν έντρομη και με μια μαύρη πέτρα νααααααα που έριξα πίσω μου. Σιγά μην ξαναπάω έλεγα μέσα μου.

Στην εξέταση β' επιπέδου, όλα καλά και ενώ επιτέλους θα πήγαινα πίσω στη δουλειά, μέσα σε τρελή χαρά, μου λέει ο γιατρός μου..... «ΔΕΝ επιστρέφεις ακόμα στη δουλειά σου και όχι κάθε 2 εβδομάδες παρακολούθηση, θέλω να σε βλέπω κάθε εβδομάδα»
Και όλα αυτά με το που ξεκίνησα να πηγαίνω στη δουλειά μου.....Πήγα λοιπόν 2 κτίρια πιο πέρα από εκεί που δούλευα για υπέρηχο και δεν θα ξεχάσω τα λόγια του... «πού είσαι... ακόμη δεν έχεις έρθει να σε δω... έλα γρήγορα!!!!»
Και πήγα και μου κόπηκαν τα πόδια και έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Ήμουν 27η εβδομάδα και ο μικρός ήταν 900 γραμμάρια και η αποκόλληση 6 εκατοστά επί 2 εκατοστά , χωρίς πόνο χωρίς αίμα και σε τελείως άτυπη θέση.

Έφυγα από την αίθουσα υπερήχου με κλάματα ... επανάληψη από τον ειδικό υπερηχογραφιστή το απόγευμα και κατευθείαν εισαγωγή στην εμβρυομητρική μονάδα! Δύσκολες ώρες, δύσκολες μέρες που δεν θέλω να θυμάμαι.

Τα μέλη του Forum του IVFforums.gr , ίσως θυμούνται τι έγινε...σας ευχαριστώ όλες κορίτσια για την υποστήριξη!!!! Πραγματικά με βοηθήσατε!!!

Βγήκαμε από τη μονάδα και μετακόμισα στο σπίτι της μαμάς μου, το οποίο είναι κοντά στο νοσοκομείο και κοντά στο ιατρείο του γιατρού μου.

Κάθε εβδομάδα υπέρηχο, κάθε μέρα να περνάει και ο μικρός να μεγαλώνει λίγο περισσότερο. Επαναλάμβανα από μέσα μου «καρδούλα μου άντεξε σε παρακαλώ!!!! Παναγία μου βοήθα».

Και έτσι φτάνουμε 21 Δεκεμβρίου. Έντονος πόνος το βράδυ, εισαγωγή στο νοσοκομείο. Κολικός εντέρου και μεγάλη ανακούφιση στην καρδιά και στην ψυχή μου. Ευτυχώς βγήκαμε την επόμενη από το νοσοκομείο.

Αισίως φτάνουμε στη 33η εβδομάδα και είδαμε καινούρια αποκόλληση 5 επί 1! Κλάμα, φόβος αλλά αυτή τη φορά είναι βιώσιμο το έμβρυο!
Μπαίνω ξανά στο νοσοκομείο και στις επόμενες δυο ημέρες από την «καινούρια ανακάλυψη» και την ημέρα της εισαγωγής, βλέπω αίμα και παραλίγο να γεννούσα στις 14 Ιανουαρίου αλλά ο καθηγητής είπε όχι! Φάρμακα, κρεβάτι και εμβρυομητρική μονάδα και οι μέρες περνούσαν.

Τα κορίτσια του forum του IVFforums, με εμψύχωναν και με βοηθούσαν πολύ ψυχολογικά. Ήρθαν να με δουν στο νοσοκομείο που βρισκόμουν , η ZOZO, η Juniοr!

Κρατάω ακόμα στην καρδιά μου και τα λογάκια και οι προσευχούλες όλων σας, πλουτάκι, πελλάκι, σισι, useraki, chrisa..... αν ξεχνώ κάποια συγγνώμη.

Και συνεχίζω μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου, στις 5:50 το πρωί που γεννήθηκε ο μικρός Ερμής!

Είχαμε καινούρια αποκόλληση και τον είδα 6 ώρες μετά τη γέννα...

Γενική αναισθησία ο γιατρός μου με 39 πυρετό, ο σύζυγος επίσης και εγώ να ψάχνομαι...

Τέλος καλό, όλα καλά!

Μεγαλώνουμε και δίνουμε χαρά στη μανούλα!

Γεννήθηκε και ήρθε ο Ήλιος στη Ζωή μου!!!!

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις