Menu

Γονείς της καρδιάς

Γονείς της καρδιάς

Θα μπορούσα να σας μιλήσω για το πριν. Για το πολύ πριν. Για την υπογονιμότητα, για τις αποτυχίες σε κάθε προσπάθεια να αποκτήσουμε παιδί, για τις άσχημες μέρες που περάσαμε. Όμως δε θα το κάνω. Σήμερα θέλω να σας βάλω σε έναν άλλο κόσμο, που για πολλούς παραμένει άγνωστος και κάποιες φορές τρομακτικός.

Από πολύ μικρή ήμουν υπέρ της υιοθεσίας. Πιστεύω πως δεν είναι το αίμα ή τα γονίδια μας που μας δένουν με τους γύρω μας. Είναι η καθημερινότητα, οι στιγμές που ζούμε μαζί τους. Αν σήμερα μάθαινα πως είμαι υιοθετημένη, δεν θα έπαυα για κανένα λόγο να αγαπώ τους γονείς μου. Αυτούς που με μεγάλωσαν και είναι δίπλα μου μια ζωή. Το ίδιο ισχύει και για τα αδέρφια μου.

Όλα ξεκίνησαν όταν ακούσαμε από το γιατρό μας τη λέξη εξωσωματική. Στην αρχή είχαμε σοκαριστεί, όμως όταν αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πιο ήρεμα η υιοθεσία ήταν η πρώτη μας επιλογή. Πιο χρονοβόρα διαδικασία, αλλά πιο όμορφη.
Κάναμε την αίτηση μας, πήραμε την προέγκριση μας μετά από μερικούς μήνες και ύστερα απλώς περιμέναμε. Τα χρόνια περνούσαν, και κάπου εκεί προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε και βιολογικό παιδί, χωρίς όμως να ξεχνάμε τι περιμέναμε. Λες και το ξέραμε.

Όταν πια έπεσε το πρώτο τηλεφώνημα πως ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε, άρχισε να μας κυριεύει το άγχος. Ανυπομονησία και άγχος μαζί.

Διαβάζαμε συνεντεύξεις στο ίντερνετ πως τα ζευγάρια υπόκεινται σε ψυχολογικό ξεγύμνωμα, και πως οι ερωτήσεις και οι συνεντεύξεις είναι φοβερά καταπιεστικές και αδιάκριτες. Τελικά διαπιστώσαμε πολύ γρήγορα πως τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Δεν ξέρω αν έφταιξε το γεγονός πως η κοινωνική λειτουργός που μας ανέλαβε ήταν πολύ ευχάριστη και διακριτική, πάντως μας έκανε από την πρώτη στιγμή να νιώσουμε όμορφα και χαλαρά. Ήμασταν απλώς οι εαυτοί μας και δεν μας έφερε ποτέ σε δύσκολη θέση.

Η διαδικασία της οικογενειακής έρευνας κράτησε λίγους μήνες και πολύ σύντομα ήρθε η στιγμή που μάθαμε ότι έχουμε εγκριθεί και πως θα γίνουμε γονείς. Η ημέρα της γνωριμίας έφτασε και δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που μας κοίταξαν αυτά τα μικρά ματάκια.

Τώρα πια είμαστε μια όμορφη οικογένεια, που όλα τα μέλη της είναι χαρούμενα. Ο καθένας από την πλευρά του για διαφορετικό λόγο, και όλοι μαζί για τον ίδιο. Όλοι βρήκαμε αυτό που ψάχναμε. Να γίνουμε οικογένεια.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από τη σφιχτή αγκαλίτσα που με παίρνουν αυτά τα μικρά χεράκια, και από το σ' αγαπώ που ακούω κάθε μέρα. Η λέξη μαμά ακούγεται σαν γλυκό αεράκι στα αυτιά μου.

Διάφοροι φίλοι και γνωστοί μας δίνουν κάθε μέρα συγχαρητήρια για την όμορφη πράξη που κάναμε.

Εγώ πάλι δε θεωρώ πως έχουμε κάνει κάτι σημαντικό. Όλοι οι γονείς αξίζουν ένα μπράβο. Όσοι προσπαθούν για τα παιδιά τους το αξίζουν. Είτε βιολογικά είτε θετά, είναι το ίδιο. Δε διαφέρουν σε κάτι.

Μόνο που ευχαριστώ αυτή τη γυναίκα που κατάλαβε από πολύ νωρίς πως δεν ήταν έτοιμη να γίνει μαμά, και έδωσε σε εμένα την ευκαιρία να γίνω. Λυπάμαι μόνο που το παιδί μου έπρεπε τα πρώτα χρόνια της ζωής του να τα περάσει σε ένα ίδρυμα. Ευτυχώς έχουμε πολύ αγάπη να του δώσουμε και θέλω να πιστεύω πως θα ξεχάσει όσα έζησε.

Ευχαριστώ το Θεό που μας έκανε γονείς! Μην το σκέφτεστε. Τολμήστε το!

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

mumy

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα προάστια του Πειραιά. Σήμερα εξακολουθώ να ζω στην ίδια μεγαλούπολη αλλά σε άλλο προάστιο. Είμαι το μεσαίο παιδί μιας πενταμελούς
οικογένειας.

Περισσότερα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Γέννα με Υπομονή και Σεβασμό

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις