Menu

Ναι, τα κατάφερα!

Ναι, τα κατάφερα!

Γνωρίστηκα με τον άντρα μου μέσω κοινών γνωστών και μέχρι να παντρευτούμε πέρασαν 10 χρόνια καθ' ότι σπουδάζαμε, μετά δουλεύαμε και γενικά δεν είχαμε βάλει στο μυαλό μας να κάνουμε παιδιά. Μόλις όμως παντρευτήκαμε, πρέπει να ομολογήσω ότι οποιαδήποτε μέθοδος αντισύλληψης χρησιμοποιούσαμε αυτά τα 10 χρόνια που είμαστε μαζί, πήρε τέλος και τη θέση της πήρε η λαχτάρα για ένα μωρό.

Κάθε μήνα όμως η περίοδος μου σταθερή στο ραντεβού της, δεν αργούσε ούτε μέρα. Έτσι πέρασαν 6 μήνες ήρεμης προσπάθειας για παιδάκι. Μετά μαζί με την προσπάθεια προστέθηκε και το άγχος και η ανησυχία ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν μπορεί τόσο καιρό να μη γίνεται τίποτα. Ευτυχώς που το περιβάλλον μας, φίλοι συγγενείς, κτλ. νόμιζαν ότι δεν θέλαμε ακόμα παιδί οπότε από εκεί δεν αγχωνόμουν.

Μόλις λοιπόν κλείσαμε 1 χρόνο παντρεμένοι χωρίς καμία σύλληψη, επισκεφτήκαμε τον γυναικολόγο μου και αρχίσαμε τις κλασσικές εξετάσεις, σπερμοδιάγραμμα και σαλπιγγογραφία. Ακόμα θυμάμαι το άγχος μας, τέλος πάντων την ημέρα που έκανε ο σύζυγος το σπερμοδιάγραμμα, να σας πω την αλήθεια ήμουν πολύ σίγουρη ότι όλα θα ήταν τέλεια.
Δυστυχώς όμως δεν ήταν. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα πήγαμε πάλι στο γιατρό για να μας τα ανακοινώσει και εκεί παθαίνουμε το πρώτο σοκ.

- Ολιγοασθενοσπερμία.
- Τι είναι αυτό?
- Για να στο πω απλά, παιδί θα κάνετε, αλλά μόνο με εξωσωματική.

Εντάξει, πως δεν λιποθυμήσαμε και οι δύο εκείνη την ώρα , δεν ξέρω. Οκ, χαιρετάμε τον γιατρό, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και επικρατεί σιωπή, παγωμάρα. Σαν τώρα το θυμάμαι.
«Πάω να πάρω τσιγάρα και έρχομαι», μου λέει ο σύζυγος, «Εντάξει», του απαντώ.
Και μόλις κλείνει η πόρτα του αυτοκινήτου, βάζω κάτι κλάματα λες και είχε πεθάνει κάποιος. Κι όμως εκείνη τη στιγμή είχαν πεθάνει όλα τα όνειρά μας για παιδί. Μόλις μπήκε στο αυτοκίνητο, η πρώτη του κουβέντα ήταν,

- Αν θέλεις μπορούμε να χωρίσουμε.

- Είσαι τρελός, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, χωρίς παιδί μπορώ, χωρίς εσένα δεν μπορώ. Άσε που είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρουμε, δεν ξέρω αν θα είναι με την 1η, την 2η ή την 3η προσπάθεια αλλά θα τα καταφέρουμε.

Και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ο δικός μας ψυχολογικός γολγοθάς. Το ίδιο βράδυ άρχισα την αναζήτηση στο internet, λέξη κλειδί; Εξωσωματική.
Ευτυχώς πολύ γρήγορα «έπεσα» στο IVFforums και εκεί βρήκα ανθρώπους να με βοηθήσουν, να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου, να ακούσουν τις ανησυχίες μου, τους φόβους μου και να μου δώσουν ελπίδα, ότι χρειαζόμουν δηλαδή εκείνη τη στιγμή. Τις στιγμές που ήμουν μόνη μου, οι σκέψεις ήταν φυσικά γύρω από το φόβο ότι δεν θα αγκαλιάσω το μωρό μας, αν θα αντέξει η σχέση και ο γάμος μας αυτή την ψυχική ταλαιπωρία.

Αφού λοιπόν ενημερώθηκα από τις φίλες μου από το φόρουμ, για την διαδικασία της εξωσωματικής, ξεκίνησαν οι εξετάσεις, σαλπιγγογραφία, η οποία βγήκε καλή και οι επισκέψεις σε ανδρολόγο, που διαπιστώθηκε κιρσοκήλη. Έκανε μια εξάμηνη θεραπεία με βιταμίνες η οποία δεν έφερε καμία ουσιαστική βελτίωση και μετά έκανε επέμβαση, περιμέναμε άλλους 3 μήνες μετά την επέμβαση για να δούμε τα αποτελέσματα μαζί με τις βιταμίνες, αλλά στη δική μας περίπτωση ήταν χάσιμο χρόνου.

Έτσι πέρασε 1 χαμένος, κατά την γνώμη μου χρόνος, ο οποίος χειροτέρευε την ψυχολογία μας, γιατί η απραξία νομίζω είναι χειρότερη από το να προσπαθείς και να μην τα καταφέρνεις. Στη διάρκεια αυτού του χρόνου, άκουγα για εγκυμοσύνες φίλων μου και αντιδρούσα εγωιστικά, αναρωτιόμουν, γιατί αυτή και όχι κι εγώ. Εκείνη την περίοδο με εκνεύριζε η χαρά του άλλου, όταν επρόκειτο για εγκυμοσύνη. Τώρα που το σκέφτομαι ήταν απαίσια η συμπεριφορά μου.

Ώσπου πήγαμε στον γυναικολόγο και του είπα αποφασιστικά εγώ δεν αντέχω να περιμένω άλλο, θέλω να προσπαθήσω, έτσι γνωρίσαμε τον εξωσωματικό, ο οποίος στην πρώτη επίσκεψη με εκνεύρισε γιατί ο άνθρωπος μου είπε την αλήθεια την οποία φυσικά εγώ δεν ήθελα να ακούσω, «θα προσπαθήσουμε και θα δούμε αν θα μείνεις έγκυος», στην πορεία βέβαια αποδείχτηκε πολύ συμπαθητικός. Στην πρώτη συνάντηση, μας εξήγησε τη διαδικασία με την επιτροπή του ΙΚΑ, τα φάρμακα , το μακρύ πρωτόκολλο που θα ακολουθούσα, και εμένα μου φαινόταν όλα τόσο δύσκολα.

Ξεκινάμε λοιπόν κλείνοντας ραντεβού για την επιτροπή του ΙΚΑ, εξετάσεις, ο σύζυγος σε δημόσιο και ιδιωτικό εργαστήριο για σπερμοδιάγραμμα, εγώ τη σαλπιγγογραφία μου και υπέρηχο, και το άγχος εκείνη την περίοδο στα ύψη, θα πάνε όλα καλά , θα περάσουμε από την επιτροπή, θα το καταλάβει κανείς από την οικογένεια μας, από τη δουλειά μου, θα μπορέσω να πάρω άδεια για την ωοληψία, την εμβρυομεταφορά και μετά για να κάτσω λίγο σπίτι;

Κανείς δεν μπορούσε να μου απαντήσει, εκείνες τις μέρες η συμμετοχή στο φόρουμ ήταν 24ωρη, έμπαινα , ρώταγα, περίμενα με ανυπομονησία τις απαντήσεις τους, μόνο σε εκείνες μπορούσα να μιλήσω, μόνο εκείνες μπορούσαν να με ηρεμήσουν και να μου δώσουν κουράγιο να προχωρήσω και τις ευχαριστώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

Έρχεται η μέρα για την πρώτη ένεση, η χαρά μου δεν περιγράφεται, μαζί με φόβο βέβαια για το αν πονάει, αν θα μελανιάζει, αν θα μπορώ να την κάνω κάθε μέρα την ίδια ώρα! Και άλλες μικρές και μεγάλες ανησυχίες. Ευτυχώς το χεράκι του συζύγου ήταν πανάλαφρο , η κοιλίτσα μου δεν είχε ίχνος από τις ενέσεις και έτσι πέρασε ένας μήνας καταστολής με daronda και συνεχίσαμε μετά με διέγερση για δυο εβδομάδες με gonal. Αυτές τις 2 εβδομάδες, επισκέψεις για υπερήχους για να ελέγχουμε πόσα ωάρια έχω. Εγώ να πονάω όταν περπατάω, υποψία για υπερδιέγερση.

Έρχεται η μέρα της ωοληψίας, στην αναμονή, να υπογράψουμε τα χαρτιά, επίσκεψη στον καρδιολόγο, φωνάζουν τον σύζυγο για την απαραίτητη «κατάθεση» και περιμένουμε να με φωνάξουν. Μπαίνω μέσα, βάζω τη ρομπίτσα, το σκουφάκι, έλεγχο στον υπέρηχο γιατί έχω πρησμένη κοιλιά, βλέπουμε 20 ωάρια, τελικά παίρνουμε 10. Την επόμενη μέρα με ενημερώνει ο γιατρός ότι γονιμοποιήθηκαν τα 7, το ένα όμως δεν προχωράει οπότε συνεχίζουμε με τα έξι. Επόμενη μέρα η εμβρυομεταφορά. Βάζουμε τα 3 και κρατάμε στη κατάψυξη τα άλλα τρία. Απαραίτητες οδηγίες, όπως, όχι κάπνισμα , βάρη , τα utrogestan καθημερινά, 6 στο σύνολο και συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά για 14 ημέρες μέχρι την β΄ χοριακή. Στην επιστροφή, φόβος μην τα «ταρακουνάω» με το αυτοκίνητο , φτάνουμε σπίτι και εγκαθίσταμαι για 1 εβδομάδα στον καναπέ του σπιτιού, καμία επαφή με φίλους παρά μόνο με την φιλενάδα μου από το φόρουμ.

Άδεια από τη δουλειά και 14 μέρες γεμάτες άγχος. Την 14η μέρα λοιπόν μετά την εμβρυομεταφορά, πάμε στο κέντρο δίνω αίμα , φεύγουμε, πάμε μια βόλτα σε ένα πολυκατάστημα και γυρνάμε σπίτι. Τραγικές ώρες. Δεν περνούσαν με τίποτα και δεν ήταν πολλές, μόνο 3 ωρίτσες. Πάει 11 η ώρα και λέω στο σύζυγο πάρε τηλέφωνο εσύ, εγώ δε μπορώ. Παίρνει, λέει το όνομά μου και το αποτέλεσμα, τριάντα ένα (31), η χοριακή μου θετική αλλά μόνο 31. Μιλάω με το γιατρό, είναι θετικό, είμαι έγκυος, αλλά είναι πολύ χαμηλό, θα δούμε πως θα πάει, διστακτικά αρχίζω να χαίρομαι, μετά από 2 μέρες ξανακάνω χοριακή αλλά αποτυχία είχε πέσει , μιλάω με τον γιατρό και μου λέει ότι δεν τα καταφέραμε αυτή τη φορά, θα ξαναπροσπαθήσουμε.

Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θα είναι τόσο εύκολο όσο ήλπιζα. Η ψυχολογία είχε πιάσει πάτο , μετά από λίγες μέρες μαθαίνω ότι είναι έγκυος και μια φίλη μου και ένιωσα απαίσια, έλεγα γιατί όχι κι εγώ.

Ευτυχώς η συμβολή του συζύγου στο να βελτιώσει την ψυχολογία μου, ήταν καταλυτική. Χωρίς αυτόν δε νομίζω ότι θα είχα ανταπεξέλθει. Τέλος πάντων πέρασε το Πάσχα και αποφασίσαμε να βάλουμε τα κατεψυγμένα μας. Ξεκινάμε τα χαπάκια μας, πάμε για έναν υπέρηχο να δούμε το ενδομήτριο και κανονίζουμε τη μέρα της εμβρυομεταφοράς. Άλλο άγχος εκεί, θα αντέξουν στην απόψυξη;
Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και βάλαμε τρία εμβρυάκια.

Άντε πάλι άδεια για να κάτσω σπίτι, περισσότερο άγχος από την προηγούμενη φορά, αφού θυμάμαι χαρακτηριστικά, την 3η μέρα μετά την μεταφορά, είχαμε κανονίσει να πάμε σε φιλικό μας σπίτι, και μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε, επειδή είχε λακκούβες ο δρόμος και ταρακουνιόμουν, έβαλα κάτι κλάματα, τόσο ώστε να γυρίσουμε πίσω στο σπίτι μας. Φοβόμουν τόσο πολύ.

Δύο μέρες πριν τη χοριακή αποφασίζω να την κάνω πιο νωρίς , δεν άντεχα άλλο την αναμονή. Κλασσικά πάμε πάλι στο κέντρο 8 το πρωί, δίνω αίμα και έπρεπε να περιμένουμε 3 ωρίτσες βασανιστικές. Αυτή τη φορά δεν είχα όρεξη για βόλτα, πήγαμε κατευθείαν σπίτι. Μόλις πέρασαν οι 3 ώρες πήρα εγώ τηλέφωνο στο κέντρο. Λέω το όνομά μου και μου απαντάει χαρούμενη η κοπέλα, 163 η χοριακή σας, να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας, συγχαρητήρια είστε έγκυος.
Πόσο μου είπατε; Της λέω, ήμουνα και κουφή. 163. Την ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο. Περιττό να περιγράψω, τι έγινε μετά. Κλάματα, χαμόγελα, αγκαλιές με τον σύζυγο, φιλιά και πανικός, αφού ηρέμησα λίγο παίρνω τον γιατρό τηλέφωνο.

- Καλημέρα, η χοριακή μου είναι 163
- Ναι, το έμαθα, συγχαρητήρια, είσαι έγκυος, θα επαναλάβουμε τη χοριακή σε 2 μέρες να δούμε πως πάει.

Μετά από 2 μέρες το γνωστό δρομολόγιο στο κέντρο, η γνωστή αναμονή, αλλά αυτή τη φορά από την δουλειά μου. Παίρνω τηλέφωνο, 468 η χοριακή, απίστευτη χαρά, διπλασιάστηκε μια χαρά. Μετά από 4 μέρες ξανά χοριακή με αποτέλεσμα 2977. Εκεί το πρώτο άγχος τελείωσε, ήμουν έγκυος. Ξεκίνησε η αγωνία για την εξέλιξη της εγκυμοσύνης, θα πάει καλά; Φυσικά όλο αυτό το διάστημα δεν είχαμε πει τίποτα σε κανέναν. Μετά από 1 εβδομάδα πήγαμε για να ακούσουμε την καρδούλα , τι υπέροχος ήχος. Από κει και πέρα ευτυχώς ήταν όλα τέλεια. Η εγκυμοσύνη μου πήγε πολύ καλά και το άγχος παρέμενε αλλά καθώς περνούσαν τα τρίμηνα άρχιζα να απολαμβάνω αυτό το θαύμα.

Την ημέρα του τοκετού δεν είχα καθόλου άγχος, παρά μόνο ανυπομονησία για να αγκαλιάσω αυτό το μωρό. Ευτυχώς έγιναν όλα πολύ γρήγορα , εντελώς ξαφνικά με έπιασαν οι πόνοι και μέσα σε δύο ωρίτσες είχα στην αγκαλιά μου ένα μικρό μωράκι που έκλαιγε και μαζί του έκλαιγα κι εγώ αλλά από απίστευτη χαρά και συγκίνηση.
Συγκλονιστική στιγμή. Τα συναισθήματα ανάμικτα. Χαρά, άγχος, φόβος, συγκίνηση και ένας απίστευτος εγωισμός, ότι μόνο εγώ και ο μπαμπάς του μπορούμε να το φροντίσουμε. Δεν αφήναμε κανέναν άλλον να το πάρει αγκαλιά. Ήμασταν υπερβολικοί αλλά μας δικαιολογώ. Αυτό το μωρό, δεν ήρθε τυχαία, προσπαθήσαμε γι αυτό πολύ ή λίγο δεν έχει σημασία, ήταν το πολυπόθητο αποτέλεσμα μιας μεγάλης προσπάθειας. Έτσι το όνειρό μας είχε γίνει πραγματικότητα και είχαμε σπίτι ένα πανέμορφο μωράκι.

Μετά από 3 μήνες από τη γέννηση του 1ου μου παιδιού, έμεινα έγκυος φυσιολογικά. Απίστευτη χαρά και η πρώτη σκέψη, θα αποκτήσει αδελφάκι χωρίς εξωσωματική. Δυστυχώς η χαρά κράτησε μόνο τρεις μήνες, γιατί το μικρό θαυματάκι μας παλινδρόμησε.

Έτσι πέρασε 1 χρόνος βλέποντας το παιδάκι μας να μεγαλώνει, βάζοντας στην άκρη τα συναισθήματα που είχαμε κατά τη διάρκεια της προσπάθειας και της αναμονής. Ώσπου μετά από ένα χρόνο, απεγνωσμένα, με έπιασε η ανάγκη να προσπαθήσω για ένα αδελφάκι, αυτή τη φορά όμως ήμουν προετοιμασμένη για την διαδικασία κι έτσι χωρίς άγχος, αφού υπήρχε ήδη ένα παιδάκι, ξεκινήσαμε τα ίδια. Αυτή η προσπάθεια ήταν εντελώς διαφορετική.

Ξεκίνησα πάλι τα φάρμακα, daronda, gonal και τους υπερήχους και κατά την διάρκεια αυτών, διαπιστώσαμε ότι η ανταπόκριση μου δεν ήταν καλή. Εκεί που στην 1η είχα 20 ωάρια, τώρα με το ζόρι βλεπαμε, 8. Άντε πάλι άγχος, θα πάρουμε τίποτα για να γονιμοποιηθεί;

Τελικά, ευτυχώς πήραμε πάλι 6 ωαριάκια, τα οποία γονιμοποιήθηκαν όλα, μεταφέραμε τα τρία, τα άλλα τρία έμειναν στην κατάψυξη και αυτή τη φορά δεν πήρα καθόλου άδεια από τη δουλειά. Ήμουν αποφασισμένη να ευχαριστηθώ τη διαδικασία χωρίς να είμαι καθηλωμένη σε έναν καναπέ. Έτσι πάλι 2 μέρες νωρίτερα κάνω τη χοριακή, η οποία ήταν 240, έπαθα σοκ, ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Επικοινωνώ με τον γιατρό μου, λέει τα κλασσικά συγχαρητήρια είσαι έγκυος και κουράγιο γιατί μάλλον είναι δίδυμα. Σοκαριστικό, δεν ξέρω αν θέλω δίδυμα σκέφτομαι, πως θα ανταπεξέλθω;

Μετά από 4 ημέρες πάλι χοριακή 1163, μετά από μια εβδομάδα ακούσαμε ευτυχώς μία καρδούλα οπότε όλα είχαν πάει καλά. Ήμουν πάλι έγκυος σε ένα δεύτερο μωράκι το οποίο τώρα το έχω στην αγκαλιά μου.

Είμαστε ευτυχισμένοι.

Η γέννηση του 2ου παιδιού μου ήταν ευτυχώς και αυτή πολύ γρήγορη και εύκολη, αυτή τη φορά δεν είχα πόνους παρά μόνο λίγο αιματάκι, οπότε βουρ για το μαιευτήριο, πάλι καθόλου άγχος και σε δυο ωρίτσες είχα στην αγκαλιά μου το μωράκι μου κι εγώ πάλι να κλαίω και να το φιλάω. Ξαναθυμήθηκα το άγχος για το πώς θα το κρατάω, αλλά ήμουν πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και σε αυτό το μωρό θα συμμετείχαν όλοι με αγκαλιές , γιατί μπορεί να ήρθε και αυτό από μια προσπάθεια αλλά χρειάζεται τις αγκαλιές και των γιαγιάδων και των παππούδων του.

Τελικά αν με ρώταγε κάποιος τώρα τι είναι η εξωσωματική, θα του έλεγα με σιγουριά ότι μπορεί να ακούγεται τρομακτική διαδικασία αλλά είναι κάτι απλό, κάτι που σε ταλαιπωρεί ψυχολογικά αλλά στο τέλος αν τα καταφέρεις, δεν το ξεχνάς φυσικά, αλλά, δεν σε πειράζει κιόλας.

Είναι το θαύμα της επιστήμης για να μπορέσεις να ζήσεις την απίστευτη στιγμή της γέννησης του παιδιού σου και να το βλέπεις να κοιμάται το βράδυ και να λες, ναι, τα κατάφερα!

maryt

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, ερωτεύτηκα τον σύζυγο και μπαμπά των παιδιών μου και μέσα από την εξωσωματική έμαθα να είμαι δυνατή στις δυσκολίες.

Περισσότερα

4 σχόλια

  • S.s

    Σε μια βδομάδα θα κάνω κι εγώ χοριακή... εύχομαι να πάνε όλα καλά για όλες μας!!!

    δημοσιεύθηκε από S.s Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017 18:44 Σύνδεσμος σχολίου
  • ΜΑΓΔΑ

    αυριο περιμενω και εγω την β χοριακη μου ευχομαι αν και είμαι σιγουρη θα είναι θετικη.......

    δημοσιεύθηκε από ΜΑΓΔΑ Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 11:45 Σύνδεσμος σχολίου
  • ΣΩΤΗΡΙΑ

    Συγχαρητήρια σε όλες εκείνες τι γυναίκες που βιώνουν αυτήν την διαδικασία, είτε βγαινουν νικήτριες είτε όχι...Μια από αυτές είμαι και εγώ!

    δημοσιεύθηκε από ΣΩΤΗΡΙΑ Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014 14:32 Σύνδεσμος σχολίου
  • Thinky

    λάτρεψα τον τίτλο σου και την αισιοδοξία σου!!!χαιρομαι απιστευτα που τα κατάφερες!!!!!!

    δημοσιεύθηκε από Thinky Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013 09:30 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις