Menu

Happily Ever After

Happily Ever After

Ταξίδια στην Ιθάκη: Κεφάλαιο «Υπογόνιμη και παχύσαρκη»
Το πιο παράξενο πράγμα συνέβη: Όσο πιο πολύ πάχαινα και μεγάλωνα σε όγκο, τόσο πιο αόρατη γινόμουν...

Δεν ήμουν ποτέ παχύσαρκο παιδί, ίσα-ίσα, το αντίθετο. Παιδάκι της Μπιάφρας με φωνάζανε. Η μητέρα μου με έτρεχε από γιατρό σε γιατρό να δει τι έχω και δεν τρώω. Βέβαια μέσα της χαιρότανε κρυφά γιατί ως σχεδιάστρια μόδας το «κοκκαλοπετσέξ» είναι το αγαπημένο της στυλ! Είχε ένα φόβο κρυφό ότι θα γίνω παχύσαρκη αλλά ταυτόχρονα ανησυχούσε για το αν θα επηρεαζόταν η υγεία μου... πιο πολύ χαιρότανε όμως!

Μετά, στην εφηβεία, πήρα κάποια λίγα κιλά και ήμουν πλέον «φυσιολογική» και έτσι παρέμεινα μέχρι που η υπογονιμότητα μου χτύπησε την πόρτα. Όταν πήγα στον πρώτο γιατρό, με κοίταξε από πάνω έως κάτω και μου είπε « πρέπει να χάσεις όμως λίγα κιλάκια...». Στα 25 μου, ψώνιζα από τα εφηβικά της Ζάρα και όχι επειδή είμαι κοντούλα!! Να χάσω από πού; Τι;;

Αρχίσανε οι θεραπείες, στην αρχή ήπια.. χαπάκια! Σιγά-σιγά και χωρίς να το πολύ-καταλάβω άρχισα να αλλάζω. Ψιλο-χάθηκε εκείνο το πρόσχαρο και αισιόδοξο κορίτσι και αντικαταστάθηκε από μια ορμονοχτυπημένη σκύλα με μανία καταδίωξης και μύτη να μυρίζεται εγκυμοσύνες από μίλια μακριά. Των άλλων, όχι την δική μου φυσικά... Τα κιλά σιγά-σιγά άρχισαν να μαζεύονται. Λίγο οι ορμόνες, λίγο τα νεύρα που ξεσπούσαν στο φαγητό, λίγο το πρήξιμο. Το δέχτηκα σαν αναπόσπαστο κομμάτι της όλης διαδικασίας, με στωικότητα θα έλεγα, όπως δέχτηκα τις καθημερινές ενέσεις, τα ξεσπάσματα θυμού, τις εναλλαγές στην διάθεση, την αίσθηση ότι πέρναγα την κλιμακτήριο στα 25 και τις μελανιές στην κοιλιά μου που είχε πρηστεί αλλά δυστυχώς όχι από εγκυμοσύνη, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Τα χρόνια πέρασαν αλλά βέβαια δεν τα μέτραγα σε χρόνια αλλά σε κύκλους και τα «κιλάκια» έγιναν... «κοιλάρες!». Δεν έβλεπα τίποτα, κοίταγα μόνο μπροστά. Πήγαινα προς το μωράκι μου. Όλα τα άλλα, θυσία στον βωμό της υπογονιμότητας, ο μισθός μου, η ψυχή μου, ο γάμος μου... το σώμα μου. Όταν γινόμουνα μαμά, θα είχα το «ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» και τότε θα έχανα και τα κιλά και όλα. Αρκεί να γινόμουνα μαμά!!

Είχαν πλέον περάσει σχεδόν δύο χρόνια (19 κύκλοι!). Είχαμε προσπαθήσει τα πάντα... ήμουν στο 25ο κουτί φάρμακα, το 55ο τεστ εγκυμοσύνης, τον 105ο υπέρηχο, το χιλιοστό τρύπημα και το ... πεντηκοστό κιλο!! Α! Επίσης στον τρίτο γιατρό! Όταν μου ανακοίνωσε το αρνητικό μου πέταξε και το διάσημο «ξέρεις γιατί δεν μένεις έγκυος ε? Είσαι χοντρούλα!». Μα καλέ μου γιατρέ, ούτε όταν ήμουνα αδύνατη έμενα έγκυος!!!

Μια ημέρα, στα Starbucks, το αδιανόητο συνέβη. Έγινα αόρατη!! Ναι, ναι καλά ακούσατε! Ανακάλυψα την αορατότητα!! Ήρθε η σειρά μου στο ταμείο και ούτε με είδε, ούτε με άκουσε! Απευθύνθηκε στην ξανθιά, αδυνατούλα πίσω μου!! Αυτό ήταν, θα πέρναγα στην ιστορία, ως ο πρώτος αόρατος άνθρωπος και μάλιστα 120 κιλών!!!

Λίγο μετά μπήκαμε στον 20ο κύκλο (τον κύκλο που με έκανε μαμά). Με καινούριο γιατρό (νο.4) και καινούρια φάρμακα, καινούριο σχέδιο και ούτε λέξη για τα κιλά μου! Έμεινα έγκυος!! Ήταν δύσκολος κύκλος! Έπαθα υπερδιέγερση και δεν σας κρύβω ότι ο πόνος ήταν τόσο αφόρητος που δεν με ένοιαζε αν ήμουν έγκυος, το μόνο που με άφηναν να πάρω ήταν Ντεπόν και εγώ νόμιζα ότι θα πεθάνω! Άσε που μας πήγε στραβά από την αρχή, ούτε ωοληψία δεν πρόλαβα, τρέχαμε να πιάσουμε το «αυγό» με μια αγωνία αν θα μείνω έγκυος σε πεντάδυμα!!
Με το που έμεινα έγκυος, άρχισε άλλος ρατσισμός! Η μητέρα μου, που γενικά με κοίταζε με αηδία λόγω του βάρους , μου είπε «θα γίνεις τεράστια σαν σπίτι». Ήταν τα πρώτα της λόγια όταν της είπα ότι είμαι έγκυος! Αχ τι ωραία, σκέφτηκα εγώ, ίσως τότε δεν θα με βλέπεις ούτε και εσύ! Μετά αρχίσανε οι «προβλέψεις». Θα έπρεπε να πάθω: διαβήτη κύησης, υπέρταση, θρόμβωση και γενικά να πεθάνω. «Ένα φύλλο μαρούλι την ημέρα θα έπρεπε να τρως» μου είπε ένας (άσχετος) παθολόγος στον δρόμο, όταν η μητέρα μου με σύστησε ως την κόρη της, έγκυος σε δίδυμα. Με κοίταξε με ίδιο ύφος που κοιτάς κάτι αηδιαστικό που έχει κολλήσει στο παπούτσι σου και είπε «Εσύ; Έτσι όπως είσαι τώρα κυοφορείς δίδυμα;» και κάπου εκεί τον φαντάστηκα να βάζει δραματικά το χέρι στο μέτωπο, να πρασινίζει, να ασπρίζει και να λιποθυμάει... εξίσου θεατρικά!

Δεν έπαθα διαβήτη κύησης... ούτε υπέρταση και σίγουρα δεν έπαθα θρόμβωση. Γέννησα δύο υπέροχα αγοράκια με καισαρική και 3 ώρες μετά (αφού έφαγα τα αυτιά όλου του ορόφου) με κατέβασαν να δω τον γιο μου στην Εντατική. «Αν σηκωθείς και περπατήσεις μέχρι την καρέκλα», μου είπε με ύφος η νοσοκόμα, αφού είχα αρχίσει να ουρλιάζω, «θα σε πάω στο παιδί». Και σηκώθηκα και περπάτησα μέχρι την καρέκλα και μετά μέχρι την πόρτα! Και με πήγε να δω το παιδί! Δύο βδομάδες μετά την καισαρική οδηγούσα. Θήλασα δύο μικρά αμέσως και για έξι μήνες μέχρι που με πρόδωσαν οι ίδιες ορμόνες που δεν με ήθελαν μητέρα και μου κόπηκε το γάλα.

Ο γιος μου διαγνώστηκε με εγκεφαλική βλάβη επίσημα, 20 μηνών. Με δύο παιδιά, δεν είχα προσέξει καθόλου το σώμα μου και εκείνο κράταγε πεισματικά το βάρος (και τους τόνους κορτιζόνη που πήρα) σαν πανοπλία ένα πράγμα. Ίσως και να ήταν καλό. Θα είχα λυγίσει άραγε από το βάρος του ιατρικού φακέλου του γιου μου αν ήμουν «πετσοκοκκαλέξ;» (και όχι, αν έχετε την παραμικρή απορία, το βάρος μου δεν είχε καμιά σχέση.

Πιο πιθανό είναι ότι:
α) απλά ο γιος μου ήταν «κακής ποιότητας έμβρυο» που υποστηρίχθηκε με δεκάδες δόσεις ορμονών που δεν άφησαν το σώμα μου να τον ρίξει ή

β) το γεγονός ότι ο πρώην πλέον άντρας μου, με κακοποιούσε καθόλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου

Τα χρόνια πέρασαν, το παιδί καλυτέρευσε και τελικά μίλησε και περπάτησε χωρίς να έχει περάσει ούτε ένα πρωινό σε παιδική χαρά μέχρι τα 4 του χρόνια.

Εγώ.. εγώ παρέμεινα μια αόρατη χοντρούλα. Αν χρειαζότανε να πάω σε γιατρό, για ό,τι και να με ταλαιπωρούσε η λύση ήταν πάντα μία. Να χάσω βάρος! Ανακάλυψα ΚΑΙ την θεραπεία της γρίπης, του κρυολογήματος, του πονοκεφάλου, του πονόδοντου και της τερηδόνας... χάσιμο κιλών!! Είμαι έτοιμη για το βραβείο Νόμπελ μου, ναι, ευχαριστώ! Αν χάσεις βάρος, όλα μαγικά γιατρεύονται. Ναι, ναι, ακόμα και τα προβλήματα στο γάμο μου γιατί αν ήμουν όμορφη και επιθυμητή θα γινόμουνα ξαφνικά «άνθρωπος» και όχι σάκος του μποξ! (το άκουσα ΚΑΙ αυτό!)

Η σκέψη για άλλο παιδί είχε αποκλειστεί. Μια φορά που τόλμησα να πάω σε έναν εξωσωματικό, η πρώτη του κουβέντα ήταν «μα, πως, πρέπει να χάσεις τουλάχιστον 30 κιλά για να σε αναλάβω». Το όνειρό μου για τρίτο παιδάκι γκρεμίστηκε, εις διπλούν. Όχι μόνο δεν με αναλάμβαναν οι γιατροί, δεν με πλησίαζε και ο άντρας μου και με τον κρίνο, μόνο μια γυναίκα ξέρω που συνέλαβε και δεν νομίζω ότι ο καλός Θεούλης θα επαναλάμβανε το εγχείρημα όσο και αν τον παρακαλούσα!

Θυμάμαι ότι τα αγόρια μου ήταν πάντα ντυμένα σαν μοντελάκια της Λαπέν, με την ελπίδα ότι τα βλέμματα θα εστιάζονταν σε αυτά και όχι στην χοντρή που έσπρωχνε το καροτσάκι. Διπλή αορατότητα!

Τα χρόνια πέρασαν και κάποια στιγμή (πολύ αργά κατά την γνώμη μου), βρήκα το κουράγιο, την δύναμη και την υποστήριξη να τον αφήσω και αναπνεύσαμε και πάλι και οι τρεις μαζί, εγώ και τα αγοράκια μου.

Ο καλός Θεούλης, που δεν θα επαναλάμβανε το εγχείρημα με τον κρίνο, με αποζημίωσε αλλιώς. Μου έστειλε έναν άντρα στον δρόμο μου. Εγώ διστακτική... «ξέρεις» ήταν η πρώτη κουβέντα που του είπα όταν γνωριστήκαμε Online «δεν είμαι όμορφη.. είμαι λιγάκι, να, ξέρεις, γεματούλα». Όταν μετά από έναν χρόνο μπήκε στο αεροπλάνο και ήρθε, του είπα ότι δεν πειράζει αν δεν του αρέσω από κοντά. Αν έκανε στροφή και ξαναέμπαινε μέσα... θα καταλάβω, δεν θα του κρατήσω κακία. Δεν έκανε στροφή.
Στα μάτια του δεν έχω δει τίποτα άλλο εκτός από αγάπη. Στα μάτια του είμαι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Όταν με ρώτησε αν θέλω και άλλα παιδιά και μοιράστηκε μαζί μου πόσο πολύ ήθελε ένα δικό του παιδί, η καρδιά μου βούλιαξε. «Θέλω, θέλω τόοοοοσο πολύ!» του είπα «αλλά ξέρεις, δεν μπορώ να κάνω παιδιά...» (είμαι πολύ χοντρή, είπα απο μέσα μου)
Εκείνος χαμογέλασε, με αγκάλιασε και μου είπε «θα δούμε». Και είδαμε!! Στις 14 Αυγούστου, ένα πεντακάθαρο μπλε σταυρό. Σίγουρα όχι με τον κρίνο αλλά σίγουρα με την βοήθεια της Παναγίας!!

Μπήκα στο γραφείο του γιατρού με τα μάτια χαμηλωμένα. «Είμαι έγκυος» του είπα καθώς του έδινα τον φάκελο μου... «και δεν το είχα προετοιμάσει...και ναι το ξέρω ότι είμαι χοντρή και δεν είναι ιδανικό, αλλά θα κάνω τα πάντα, τα ΠΑΝΤΑ για αυτό το μωρό... θα δείτε».

Ποιος θα το περίμενε; Σίγουρα όχι εγώ, σίγουρα όχι εκείνος ο γιατρός δέκα χρόνια πριν, ότι κάποια σαν εμένα, θα έμενε έγκυος τελείως φυσιολογικά με αυτό το ιστορικό και «με αυτά τα κιλά».

Σε αυτή την εγκυμοσύνη, που είναι ακόμα πιο «πολύτιμη» από την προηγούμενη, προσέχω πολύ. Χωρίς να μου το πει κανείς, τρυπιέμαι 4 με 6 φορές την ημέρα για να βεβαιωθώ ότι αν ξεφύγει το σάκχαρό μου, θα το πιάσω από την πρώτη ημέρα. Έψαξα, διάβασα, ρώτησα και άλλαξα γιατρό. Έναν γιατρό που με βλέπει και για τον οποίο δεν είμαι αόρατη! Και είμαι μια ευτυχισμένη, υγιής, χοντρούλα, (πρώην;) υπογόνιμη εγκυούλα!! Και είμαι σίγουρη ότι αυτό είναι και (επιτέλους) το Happily Ever After μου!!

Thea

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1978 και σπούδασα στην Γλασκώβη. Έχω δύο αγοράκια, δίδυμα, σχεδόν 8 ετών, που τα έκανα μετά από 20 κύκλους υποβοηθούμενης. Την πάλεψα και την «έσκισα» όμως την υπογονιμότητα! Τώρα είμαι έγκυος στο τρίτο από τον καινούριο μου σύντροφο, εντελώς φυσιολογικά
Περισσότερα

2 σχόλια

  • Thinky

    ποτέ δεν ήσουν αόρατη για όσους σε ξέρουμε κα σε αγαπαμε!!!!Με το καλό να έρθει η μικρή μας!!!Και να χαίρεσαι τα υπέροχα αγοράκια σου!!!!!!!!! πολύ με συγκίνησε το άρθρο σου..

    δημοσιεύθηκε από Thinky Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013 10:59 Σύνδεσμος σχολίου
  • Amelie

    Συγκλονίστικα όχι απο την ιστορία σου ,αλλά επειδή κατάλαβα ποια είσαι, επείδη κάποτε φωτογράφησες το θαύμα μου,ενα χιονισμένο Σάββατο του 2010 στο Γερακα, επέιδη δεν είσαι αόρατη, επειδή είσαι υπέροχος άνθρωπος!!!!!Σου εύχομαι τα καλύτερα,το αξίζεις!!!

    δημοσιεύθηκε από Amelie Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013 12:48 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις