Menu

Χαρίζοντάς του, τον πρώτο του (γνωστό) βιολογικό συγγενή...

Χαρίζοντάς του, τον πρώτο του (γνωστό) βιολογικό συγγενή...

Έχω τα μάτια της γιαγιάς μου και τα καστανοκόκκινα σπαστά μαλλιά της. Το χαμόγελο είναι σίγουρα του μπαμπά μου, τα δάχτυλα του παππού μου και το σχήμα του προσώπου, το κληρονόμησα από την άλλη μου γιαγιά, αυτής που το όνομα φέρω.

Τα παιδιά μου μοιάζουν σε εμένα, ο ένας πιο πολύ από τον άλλον, τόσο που όλοι λένε ότι είναι ολόιδιος εγώ. Εσείς αλήθεια σε ποιον μοιάζετε;

Ο σύντροφός μου, είναι ψηλός, μελαχρινός, με μαύρα μακριά μαλλιά και σοκολατένια αμυγδαλωτά μάτια, με μακριές βλεφαρίδες. Έχει ένα υπέροχο χαμόγελο και ολόισια λευκά δόντια. Δεν μπορεί όμως να σας πει σε ποιον μοιάζει, δεν γνωρίζει πως έλεγαν την μητέρα του και δεν ξέρει αν έχει άλλα αδέλφια. Ο σύντροφός μου βλέπετε, είναι υιοθετημένος. Βρέθηκε σε ένα πάρκο στην Σεούλ, με τον λώρο άκοπο ακόμα, μέσα στο χιόνι του Μαρτίου. Τον είπαν Choong'sub Kim, «Ο Τυχερός Έξυπνος» γιατί επέζησε για ώρες μέσα στο χιόνι νεογέννητος.

Αγόρι, εγκαταλελειμμένο σε ένα πάρκο να πεθάνει. Σπάνιο πράγμα στην Ασία, όπου τα αγόρια είναι συνήθως θησαυροί και τα κορίτσια «σκουπίδια». Ήταν όντως τυχερός γιατί ο Choong'sub βρέθηκε στο ορφανοτροφείο και σε ηλικία 9 μηνών τον υιοθέτησε ένα ζευγάρι Αμερικανών και έγινε το τρίτο τους παιδί. Το όνομά του άλλαξε, τα ρούχα του άλλαξαν, το φαγητό που έτρωγε άλλαξε... και η αναπηρία του, ο λόγος της εγκατάλειψης έγινε γνωστή... ο μικρός Choong'sub, είχε ημιπληγία. Όμως δεν ήταν αυτό το μόνο που τον ξεχώριζε από όλους του άλλους. Ήταν ένας Ασιάτης σε μια κοινωνία λευκών, με λευκούς γονείς, με λευκά αδέλφια. Ο σύντροφός μου δεν μπορεί να σας πει με ποιον μοιάζει γιατί δεν έχει κανέναν γνωστό βιολογικό συγγενή... Με την πρώτη του γυναίκα προσπάθησαν για πάνω από 10 χρόνια για ένα παιδί αλλά δεν τα κατάφεραν. Όταν γνωριστήκαμε, ήμασταν απλά φίλοι. Όταν ο γάμος μου κατέρρευσε, εκείνος ήταν πάντα εκεί να με στηρίξει. Κάτι άλλο αναπτύχθηκε σιγά-σιγά. Μου είπε ότι ήθελε παιδιά σαν τρελός από το δεύτερο ραντεβού μας. Χάζευε μπροστά στα καταστήματα παιδικών και για πρώτη φορά εγώ ήμουν η κυνική που τον τραβούσε να ξεκολλήσει.

Εγώ... εγώ τα είχα περάσει και ξεπεράσει. Ήμουν πια 35 ετών, μητέρα δυο παιδιών, χωρισμένη. Τα παιδιά μου ήταν πλέον μεγάλα, 8 ετών... Εγώ ήθελα παιδί, αλλά είχα πλέον δεχθεί το γεγονός ότι δεν θα έκανα άλλα παιδιά. Η επιθυμία είχε θαφτεί βαθιά, και μόνο που και που «έβγαζε κεφάλι», σαν μια μαχαιριά στην καρδιά.

Μη μπορώντας πια να αγνοήσουμε αυτό που συνέβαινε, μια μέρα με ρώτησε «Θέλεις άλλα παιδιά;». Δεν ξέρω γιατί αλλά ένα τεράστιο χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη μου... «Ναι» είπα απλά και μετά η σκιά απλώθηκε στην καρδιά μου... «Ξέρεις όμως ότι δεν μπορώ να κάνω... τουλάχιστον χωρίς βοήθεια». Εκείνος απλά χαμογέλασε, με αγκάλιασε και μου είπε «Θα δούμε».

Οι μήνες πέρασαν και εγώ είχα βγάλει την ιδέα από το μυαλό μου, σχεδόν. Μια ημέρα σε έναν παιδότοπο πέρασε από μπροστά μας ένα μικράκι, θα ήταν, δεν θα ήταν 2 ετών, ξανθή, γαλανά ματάκια με μπουκλάκια. «Αχ ένα τέτοιο θέλω» του είπα χωρίς καν να το σκεφτώ... Εκείνος γέλασε και τα μάτια του άστραψαν.. «Λυπάμαι που στο λέω, αλλά ξανθό και γαλανό δεν θα είναι!» Χάρηκα και θύμωσα ταυτόχρονα. «Αφού δεν μπορώ να κάνω παιδιά, φυσιολογικά, είπαμε, γιατί ελπίζεις ακόμα;»

Στα μέσα Αυγούστου δεν ήμουν καλά. Με ενοχλούσαν όλα, ιδίως οι μυρωδιές. Σε μια βόλτα μας, ήμουν «κάπως». Όλα με ενοχλούσαν, πόναγα, γκρίνιαζα... Ο σύντροφός μου με πίεζε να πάρω ένα τεστ εγκυμοσύνης. Δεν ήθελα με τίποτα. Πεταμένα λεφτά, τόσα χρόνια αυτό ήταν. Έκανα τεστ με το κιλό και την ίδια στιγμή αδιαθετούσα. Σχεδόν με έσπρωξε μέσα στο φαρμακείο. Αγόρασα μονό τεστ, εξάλλου τι να τα κάνω τα δυο. Θα έπαιρνα το αρνητικό μου και θα ησύχαζε επιτέλους. Χωρίς γούστο, το παράτησα πάνω στον νιπτήρα και έπεσα για ύπνο...

Την επόμενη το πρωί 8 παρά, σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο. Το τεστάκι ήταν εκεί και με περίμενε. Το αγριοκοίταξα σαν τον χειρότερο εχθρό μου. Σχεδόν νευριασμένη το πήρα και το έκανα και σχεδόν το ξαναπέταξα πάνω στον πάγκο. Πάνε οι μέρες που το κράταγα με τρεμάμενα χέρια παρακαλώντας Θεό και Αγίους για ένα θετικό, μια ευκαιρία να γίνω μαμά, μετρώντας τα λεπτά, κοιτάζοντάς το κάτω από δέκα διαφορετικά φώτα και από 40 διαφορετικές γωνίες, ψάχνοντας για έστω μια υποψία δεύτερης γραμμής. Είμαι υπογόνιμη... Δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Είμαι 35 ετών, είμαι υπέρβαρη, πεταμένα λεφτά...

Έπλυνα τα δόντια μου, και με την άκρη του ματιού μου έβλεπα την υγρασία να πηγαίνει προς τα δυο γνωστά παραθυράκια και εκεί μπροστά στα μάτια μου, πριν προλάβει να φανεί η γραμμή ελέγχου, εμφανίζεται ένας πεντακάθαρος, μπλε σταυρός!!

Μου κόπηκαν τα γόνατα. Χιλιάδες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου ταυτόχρονα. Ο πρώτος που πήρα ήταν η αδελφή μου. Το σήκωσε παρότι ήταν 8 το πρωί... «Είμαι έγκυος» ούρλιαξα στο αυτί της, ούτε καλημέρα δεν της είπα. «Συγχαρητήρια!!!!» ούρλιαξε και αυτή... και αρχίσαμε να γελάμε σαν δεκατριάχρονα!

Έκλεισα το τηλέφωνο και με το τεστ στο χέρι πήγα να βρω εκείνον. Κοιμόταν στο δωμάτιο. Δυστυχώς δεν είναι πρωινός τύπος και μέχρι να ξυπνήσει και να βρει τα γυαλιά του, εγώ καθόμουνα σε αναμμένα κάρβουνα. Έχωσα το τεστ στα χέρια του και του είπα «Είμαι έγκυος!». Εκείνος κοίταξε το τεστ, κοίταξε εμένα και ξέσπασε σε κλάματα με ένα ταυτόχρονο χαμόγελο στα χείλη του. Με αγκάλιασε σφιχτά και με φίλησε και μείναμε εκεί να κλαίμε αγκαλιασμένοι.

Εχθές είδαμε την κορούλα μας στον υπέρηχο. Έχει την μύτη του και τα μάτια του. Εκείνος μου χάρισε αυτό που πάντα ήθελα. Μια καλή σχέση, ένα καλό πρότυπο πατέρα για τα παιδιά μου και ένα ακόμα παιδί. Εγώ του χάρισα, λέει, κάτι ακόμα μεγαλύτερο... τον πρώτο του γνωστό βιολογικό του συγγενή. Την άγκυρά του, κάποια που θα του μοιάζει, την αρχή του γενεαλογικού του δέντρου, της βιολογικής του οικογένειας. Με λίγα λόγια, χαρίσαμε ο ένας στον άλλον, τον κόσμο όλο...

Thea

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1978 και σπούδασα στην Γλασκώβη. Έχω δύο αγοράκια, δίδυμα, σχεδόν 8 ετών, που τα έκανα μετά από 20 κύκλους υποβοηθούμενης. Την πάλεψα και την «έσκισα» όμως την υπογονιμότητα! Τώρα είμαι έγκυος στο τρίτο από τον καινούριο μου σύντροφο, εντελώς φυσιολογικά
Περισσότερα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Η χαμένη μου Ζωή! Happily Ever After »

2 σχόλια

  • Thinky

    αχ μωρε THEA.....με συγκινησες..με το καλό να ερθει η κορουλα σας. Πέρασες πολλά,εισαι τόσο αξιολογη και ικανή,σου αξιζει κάθε ευτυχία!!

    δημοσιεύθηκε από Thinky Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013 19:13 Σύνδεσμος σχολίου
  • Α.Μποσίου

    Τι συγκινητικό ..με το καλό με το καλό η κορούλα σας ...!!!!!

    δημοσιεύθηκε από Α.Μποσίου Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013 12:13 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις