Menu

Σ'αγαπώ, μ'αγαπάς, εγώ πότε θα γίνω μάνα;

Σ'αγαπώ, μ'αγαπάς, εγώ πότε θα γίνω μάνα;

Σάββατο βράδυ ...η πιο όμορφη βραδιά της εβδομάδας .....ακούω το κουδούνι να χτυπάει και φωνάζω..... Τάκηηηηη, ήρθαν τα σουβλάκια ...άνοιξε, πλήρωσε, αρχίζει στην τηλεόραση το «σε αγαπώ με αγαπάς»
Στρωμένη στον καναπέ σκεπασμένη με την υπέροχη χουχουλιάρικη κουβερτούλα μου, με ένα πιάτο στο χέρι, απολαμβάνω το υπέροχο σουβλάκι που τόσο λαχταρούσα όλη την εβδομάδα χωρίς σκοτούρες, έννοιες και προβλήματα .. τα έχω όλα στο πίσω μέρος του μυαλού ..

Και εκεί που ρουφούσα την παγωμένη μου sprite γουρλώνω το μάτι, όχι γιατί η φουσκάλα από το αναψυκτικό μου έκαψε τον οισοφάγο άλλα γιατί μια φράση από αυτό που έβλεπα, έσκασε σαν φουσκάλα στο μυαλό μου!

sagapo magapas

- Θοδωρή, Σήμερα είναι η 13η μέρα του κύκλου μου, καλώς εχόντων των πραγμάτων έχω ωορρηξία!

- Άσε μας βρε παιδί μου σήμερα έχω ωορρηξία, αύριο έχω ωορρηξία, ηρέμισε, θα γίνει από μόνο του.

- Πώς θα γίνει Θοδωρή αν δεν βρεθούμε εμείς; Εσύ από μόνος σου έγινες; Κάτι έχω πάθει, το βιολογικό μου ρολόι δεν είναι σε καλή κατάσταση, είναι σε κατάσταση «μαμά γερνάω».....

Έμεινα με το καλαμάκι στο στόμα και το βλέμμα μου καρφώθηκε στον Τάκη, ο οποίος απτόητος έτρωγε το δεύτερο σουβλάκι ήρεμος και χαλαρός ...
Και τότε αυθόρμητα και με ύφος τώρα μου ήρθε, τώρα θα γίνει, ρωτάω:

«Τάκη εγώ πότε θα γίνω μάνα;»

Παρατηρώ ότι και το δικό του μάτι γούρλωσε, παρόλα αυτά ως άντρας, έμεινε ακούνητος, ατάραχος και άνετος .

«Τι είπα Παναγία μου» λέω στον εαυτό μου, πάει κουφάθηκε ο Τάκης.

Συνεχίζω να τον «καρφώνω» με το βλέμμα - περιμένω μια απάντηση τώρα - ήμουν σίγουρη ότι είχε ακούσει . Η έκφραση του, ήταν η έκφραση «την κάτσαμε τώρα» και εκείνη την στιγμή ακούω την πολύ γλυκιά απάντηση ..

- Μην ανησυχείς αγάπη μου, θα γίνει το παιδί από μόνο του..

- Κλεμμένο, του λέω , δεν χάνω λεπτό να απαντήσω, το βιολογικό μου ρολόι είναι κάπως ..

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, από ένα Σάββατο βράδυ, μια γλυκιά βραδιά κοιτώντας τηλεόραση ...
Το βιολογικό ρολόι μου είχε ήδη ξεκινήσει να χτυπά και οι μέρες της ωορρηξίας μου έγιναν ημέρες χαράς και προσμονής για το πολυπόθητο αποτέλεσμα, ένα παιδί στην αγκαλιά μου..

Δεν περνάνε δυο μήνες και 31/12 το τεστ βγήκε θετικό, η χοριακή 147, χαρά, γέλια, αγκαλιές, κρατήσανε ένα Σαββατοκύριακο ,το βιολογικό ρολόι χτύπαγε τόσο δυνατά που μάλλον δεν άκουγα το «δεν είναι ακόμα η ώρα»

Και περνάγανε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Συνολικά περάσανε 2 χρόνια από εκείνη την βραδιά! Όμως εγώ, ΔΕΝ είχα καθίσει με σταυρωμένα χέρια. Επισκέψεις στα νοσοκομεία, στα μικροβιολογικά, στα site και ανάμεσα σε όλα αυτά, όλο και πιο δυνατά το βιολογικό ρολόι να χτυπά και να σου οι κρίσεις και να σου οι ερωτήσεις ... «εγώ πότε θα γίνω μάνα;» Δεν παραπονιέμαι, έπαιρνα απαντήσεις, του στυλ, «έχει ο Θεός, μικρή είσαι ακόμα.»

Βουτάω και εγώ τον φάκελό μου, πορτοκαλί στο χρώμα και με επιγραφή από έξω don' t stop until you get enough και κλείνω ραντεβού με τον γιατρό μου ..

- Καλώς την Αλεξάνδρα...

Χαμογελάω, ανοίγω την τσάντα, βγάζω τον πορτοκαλί φάκελο, τον ακουμπάω στο γραφείο του, και λέω γεμάτη απορία ..

- Εγώ γιατί δεν έχω γίνει μάνα ακόμα;

Περάσανε 45 λεπτά ησυχίας, κοιτώντας όλες αυτές τις εξετάσεις που εγώ είχα κάνει μόνη μου χωρίς να τον ενημερώσω. (Eίχα βρει γιατρό το internet, να με συμβουλεύει τα do & don'ts για να συλλάβω. Aυτή η αναζήτηση στο Internet, είχε γίνει η συνήθειά μου. Κάθε πρωί πήγαινα στο γραφείο μου, άνοιγα το PC μου, άναβα το τσιγάρο μου και έγραφα στο Google, πώς να συλλαβω;
Κάτι, όπως, πόσο κύμινο θα βάλω στα σουτζουκάκια είχε γίνει.)

Είχα αφοσιωθεί λοιπόν σε αυτές τις σκέψεις , όταν μετά από 45 λεπτά με κοιτάζει ο γιατρός μου και μου λέει:

- Αλεξάνδρα μου μικρή είσαι ακόμα.

- Τι μικρή γιατρέ, 32 Σεπτεμβρίων είμαι πλέον, το παιδί δεν έρχεται μόνο του ..

- Όχι μου λέει, με τον άντρα σου ...

- Ναι αυτό εννοώ του λέω , με τον άντρα μου, δεν έρχεται, πως θα έρθει; Θέλω να κάνω εξωσωματική!

- Μα είσαι μικρή!

- Εγώ θα κάνω! του λέω.

- Μα οι εξετάσεις σου είναι καλές.

- Ναι άλλα το παιδί, δεν έρχεται, του λέω.

Και εκεί ξεκίνησαν όλα, η εμμονή, η θλίψη, η κατάθλιψη, η λαχτάρα, η αγωνία, η προσμονή, η απογοήτευση, το γιατί, το πώς...

Και ήρθαν τα πρώτα Χριστούγεννα μετά την επίσκεψη στο γιατρό . Η πρώτη προσπάθεια, κόντρα ενέσεις, κόντρα φάρμακα, κόντρα επισκέψεις. Σε λίγες ημέρες ήρθε η στιγμή να «παραδώσω το υλικό μου» στην επιστήμη.
«Αλεξάνδρα, ξύπνα, τελειώσαμε», ακούω. Βλέπω μέσα στο δωμάτιο 5 άτομα και τον γιατρό να μου λέει, «πήραμε 25 όμορφα στρογγυλά ωαριάκια, συγχαρητήρια.»

Η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου, ήταν, τέλος τώρα θα γίνω μάνα . Κούνια που με κούναγε .Έτος 2008 ..τα 25 ωαριάκια, έγιναν 19 όμορφα έμβρυα, άλλα η σίγουρη μανούλα δεν τα πήρε σπίτι ....παρήγαγε και άλλα και έτσι η προσπάθεια σταμάτησε και τα μωράκια μας μπήκαν στην κατάψυξη. Κρίμα, δεν έρχεται ο Άγιος Βασίλης φέτος την πρωτοχρονιά .Δεν πειράζει θα έρθει τις απόκριες, ο καρνάβαλος να μας φέρει την χαρά στο σπίτι, έλεγα!

Μετά από δυο μήνες ξεκινάμε τις εμβρυομεταφορές .
Είχαμε φτάσει τα επόμενα Χριστούγεννα, περάσαμε πολλές Πρωτοχρονιές, Καθαρές Δευτέρες, Πάσχα, καλοκαίρια και παιδί δεν είχε έρθει ακόμα στα σπλάχνα μου .
Τα μάτια άρχισαν να γίνονται πιο βουρκωμένα, η ψύχη πιο σκοτεινή, τα πόδια πιο βαριά και το χαμόγελο πλέον είχε σβήσει από τα χείλη μου.

Η απορία, για το πότε θα γίνω μάνα, είχε φύγει, «είχε πάει» και σε άλλους.
«Εσείς πότε με το καλό λέτε να βάλετε μπροστά για παιδί;»

Tι απαντάς εκεί; Το γνωστό Ελληνικό ρητό «όποτε θέλει ο Θεός θα μας το δώσει» και έβλεπες να σε κοιτάζουν με αυτό το βλέμμα της λύπης ..

Καλοκαίρι στην ξαπλώστρα να χαϊδεύω την κοιλίτσα μιας φίλης μου και μέσα μου κάτι μου έλεγε «το χρόνου το καλοκαίρι θα είμαι και εγώ μάνα»

Ήρθε και το επόμενο καλοκαίρι ..
Πάλι κοιλίτσες χάιδευα, όχι βέβαια την δικιά μου.
Στο δικό μου αυτοκίνητο δεν υπήρχαν καθίσματα για μικρά, δεν υπήρχε το σήμα baby on board. Στο super market, στο δικό μου καλάθι, δεν υπήρχαν πάνες και μωρομάντηλα, το δικό μου σπίτι μύριζε τσιγαρίλα. Δεν έρχονταν οι φίλοι μου για να παίξουν τα παιδιά τους με τα δικά μου παιδιά, έρχονταν, για να κάνουν ένα τσιγάρο, να χαλαρώσουν λιγάκι από την δική τους ένταση από τα δικά τους παιδιά ..

Και σιγοτραγουδάω:

notes
«καλοκαίρια και χειμώνες περιμένω να φανείς
δάκρυα καυτά σταγόνες θα με καίνε ώσπου να 'ρθείς»

 

Να προσθέσω εδώ ότι και η δική μου κοιλιά φούσκωνε και γινόταν σαν σουρωτήρι από τις ενέσεις των προσπαθειών των εξωσωματικών. Τσάμπα το aerobic τόσα χρόνια .

Ήρθε πάλι το ξύπνημα από την αναισθησιολόγο και άκουσα πάλι, Αλεξάνδρα πήραμε 25 όμορφα ωάρια και ήρθε πάλι το «δυστυχώς είναι αρνητικό»

test-pregnancy 1

Νέο κέντρο, νέος γιατρός ,ήρθε το καλοκαίρι πάλι ..

Η κοιλίτσα της φίλης μου πάλι φουσκωμένη και εγώ εκεί δίπλα να την χαϊδεύω και να σκέφτομαι, «Ούτε το άλλο καλοκαίρι θα έχω παιδί ,το αυτοκίνητό μου θα μυρίζει τσιγαρίλα, το καλάθι του super market θα έχει όλα τα δημητριακά σκευάσματα για καλό σπέρμα, το σπίτι μου θα είναι ακόμα κέντρο διερχομένων για κουρασμένους γονείς - φίλους.»

Όμως κάτι μέσα μου έλεγε να αλλάξω σκοπό και να σιγοτραγουδάω:

notes...βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις
σκέψου την ώρα τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις
σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράγμα που σαλεύει
κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει...

Το παιδί θα έρθει, το παιδί δεν είναι αυτοσκοπός, το παιδί είναι δώρο Θεού, το παιδί μου είναι ΚΑΠΟΥ και με περιμένει, τι και αν παλεύω με τις ενέσεις, τι και αν παλεύω με τους ανεμόμυλους σαν τον Δον Κιχώτη, τι και αν κοιτάζω τα μωρουδιακά έτσι με μελαγχολία, τι και αν κοιτάζω τις πάνες με καημό.... με χαμόγελο και αισιοδοξία θα πρέπει να τα κοιτάζω γιατί θα έρθουν.

Eίχαμε φτάσει πλέον τις 8 εμβρυομεταφορές. Kαι ναι, στην 9η είχαμε θετικό, για ακόμα μια φορά θετικό, γιατί δεν το κρύβω, θετικά αποτελέσματα στις προσπάθειες είχα, παιδί δεν είχα .

Χαρές, γέλια, αγκαλιές , όμως κάτι μέσα μου με έτρωγε ..
Μετά από μια εβδομάδα στο γραφείο του γιατρού, «Αλεξάνδρα δυστυχώς είναι εξωμήτριο πρέπει να βγάλουμε την σάλπιγγα μπαίνεις χειρουργείο»

Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο πορτοφόλι μου, πόσα λεφτά έχω για να πάω να ψωνίσω τώρα τις πολυπόθητες μπότες που λαχταρούσα τόσο καιρό..... ας μην έχω σάλπιγγα ας έχω αυτές τις μπότες !

15 Ιανουαρίου 2012 ...Δωμάτιο 604 ...μετά το χειρουργείο, φεύγουν όλοι ζητώ ένα μαξιλάρι ακόμα από τις νοσοκόμες για να κοιμηθώ πιο άνετα ..το αγκάλιασα σφιχτά και σκέφτηκα ότι την επομένη χρόνια θα αγκαλιάζω έτσι τα μωρά μου!

Την επόμενη ημέρα, σκέφτομαι, ότι πλέον μετά από όλα αυτά, νοιώθω γεμάτη αισιοδοξία, θέλω να βγω έξω και να πάρω σβάρνα ότι υπάρχει και να το μεγαλουργήσω, είμαι γεμάτη, φαίνεται ότι εκτός από τον αέρα που μου έβαλαν να εισπνεύσω στο χειρουργείο, μου έβαλαν και ένα νέο, φρέσκο αέρα αισιοδοξίας!

Ουπς.... έφτασε πάλι η επόμενη Χριστιανική Γιορτή.. το Πάσχα κάθε χριστιανική εορτή, εγώ βρίσκομαι στο κέντρο εξωσωματικής!

Πρώτο τηλεφώνημα με τον γιατρό :
-Θα κάνω εμβρυομεταφορά, του λέω.

-Μπορεί να πέσει Πάσχα σύμφωνα με τον κύκλο σου, απαντάει.

-Δεν θα πέσει του είπα .. το βιολογικό μου ρολόι χτυπάει δυνατά έλεγα από μέσα μου.

Ξεκινώ μετρήσεις ορμονών

Δεύτερο τηλεφώνημα, στην φίλη μου:
-Δήμητρα θα βαφτίσω εγώ το κοριτσάκι μας, το παιδάκι μας θα είναι το γουράκι μου ...
-Αλεξανδρούλα μου, τι λες τώρα
-Εγώ θα στην βαφτίσω, ακόμα κι αν είμαι με την κοιλιά στο στόμα ..

Τελευταία μέτρηση Μεγάλη Πέμπτη, ενημερώνω τον γιατρό για τα αποτελέσματα και περιμένω τηλέφωνο για το πότε . Πλέον τίποτα δεν με σταματούσε. Περίμενα τηλέφωνο, και έλεγα από μέσα μου «σε αγαπώ με αγαπάς...γιατρέ ήρθε η ώρα να γίνω μάνα»

22:30 xτυπάει το τηλέφωνο!
- Έλα, Αλεξάνδρα, ακούω από την άκρη του τηλεφώνου, τελικά θα κάνουμε εμβρυομεταφορά Μεγάλο Σάββατο.

- Α! τι ωραία, του λέω, δεν έχω πρόβλημα ότι ώρα θέλεις, λες και του έκλεινα ραντεβού για καφέ .

11:00 Μεγάλο Σάββατο, ντυμένη, φτιαγμένη, ευτυχισμένη, πηγαίνω στο κέντρο με τον ευτυχή μέλλοντα πατέρα.
Ανοίγω την πόρτα και πλημμυρίζουν δάκρυα τα μάτια μου
Το κέντρο άδειο, αλλά γεμάτο από τις φίλες μου, που ήταν εκεί η κάθε μια με το δικό της γούρι, την δίκη της ευχή, την δική τους θετική σκέψη ..

Σε μισή ώρα «πήραμε» τα 3 εμβρυάκια σπίτι !

Embryo-Transfer

Και φτάσαμε στην ημέρα της χοριακής, 25 Απριλίου και όλα άρχιζαν να μοιάζουν ροζ, σιέλ, πολύχρωμα, όταν η γνωστή άγνωστη μικροβιολόγος γνωστού μαιευτηρίου, έτρεχε στο καφέ του μαιευτηρίου, με ένα χαρτί στο χέρι να το κουνάει.Είναι θετικό, είναι θετικό, είναι θετικό. Το χαρτί της ευτυχίας άλλαζε χέρια, στο γνωστό παρεάκι που συνήθιζε να βρίσκεται μαζί μου στις χοριακές ( έτσι όπως πήγαινα εγώ θα έφταναν σε ηλικία τα παιδιά τους να με πήγαιναν για χοριακή ) και προσπαθούσα να το δω, πόσο, πόσο είναι!! Σας αγαπώ με αγαπάτε κορίτσια, αλλά θα γίνω μάνα;

pregna

347 ακούω με ένα στόμα μια φωνή!

Πάγωσα κάθισα στην καρέκλα καρφωτή και άρχισα να κλαίω « σας αγαπώ, με αγαπάτε και θα ΓΙΝΩ ΜΑΝΟΥΛΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ»

Η ζωή μου από εκείνη την ημέρα άρχισε να έχει χρώμα, χαρά, χαμόγελο, όχι πια ζωγραφισμένο, αλλά χαμόγελο ψυχής, με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου .

Τάκη θα γίνουμε γονείς 347 ..ΠΟΣO; 347!!!!!

Μαμά είναι θετικό, Μπαμπάκο θα γίνεις παππούς!

Γέννησα δυο υπέροχες κόρες στις 15/12/2012 και με μεταφέρανε στο δωμάτιο 604, σε αυτό που πριν μήνες είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα κρατήσω το παιδιά μου αγκαλιά σύντομα!

Το σπίτι μου μυρίζει προδέρμ!
Τα ρούχα μου μωρουδέλι!
Το αυτοκίνητο μου είναι καθαρό και έχει δυο παιδικά καθίσματα πίσω!
Το σαλόνι μου δεν φιλοξένει φίλους να ξαποστάσουν, αλλά παιδικά παιχνίδια!
Και το καλάθι του super market είναι γεμάτο πια με πάνες και μωρομάντηλα!

Η ζωή μου έγινε ροζ, η ψυχή μου γαλήνεψε και η καρδιά μου ερωτεύτηκε πάλι την ζωή μέσα από τις ζωή τους .

Έχω να δω τηλεόραση πολλούς μήνες αλλά έχω το πιο γλυκό επεισόδιο της ζωής μου live κάθε μέρα .

Α.Μποσίου

Συνηθίζει να γράφει χωρίς τελείες κόμματα τόνους αλλά ποτέ δεν ξεχνάει τα αποσοποιητικά τα ερωτηματικά και τα θαυμαστικά ... γραφεί όπως ακριβώς μιλάει αυθόρμητα .
Περισσότερα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Γιατί δεν ξέχασα… Μπορούμε να τα καταφέρουμε! »

4 σχόλια

  • Άντζελα

    Αλεξάνδρα μου καπως έτσι είναι και οι δικη μου ιστορία με μια μικρη διαφορα 17/03/2007 έφερα στον κοσμο τους δυο πριγκιπες μου .Να σου ζησουν τα κοριτσακια σου !!!!

    δημοσιεύθηκε από Άντζελα Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014 01:05 Σύνδεσμος σχολίου
  • didi13

    κ εγω τα ηξερα κ τα εζησα απο πρωτο χερι αλεξακι μου....αλλα οταν τα ξαναδιαβασα βουρκωσα....εκεινο το μεγαλο σαββατο δεν θα το ξεχασω ποτε....μακαρι να ημουν κ στο ρεα θα ουρλιαζα απο χαρα κ ευτυχια !!! περασαμε απεναντι κοριτσακι μου πιστεψε το !!! τα θαυματακια σου ομορφυναν τη ζωη μας!!! σας αγαπαμε νονιτες !!!

    δημοσιεύθηκε από didi13 Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014 00:29 Σύνδεσμος σχολίου
  • Λένα

    Αλεξάνδραμου...τα καταφέρες και ναι έγινες μάνα!!!!!!!!!!
    ΜΑΝΑ με γράμματα κεφαλαία!!
    Μπροστά στο άκουσμα αυτής της λέξης ξεχνιούνται στεναχώριες,πόνος, αγωνία, αποτυχία..

    δημοσιεύθηκε από Λένα Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014 22:40 Σύνδεσμος σχολίου
  • Thinky

    πολύ πολύ πολύ συγκινηθηκα και ας ηξερα την ιστορια απο πρώτο χέρι...τι υπέροχη περιγραφή..πόσα συναισθηματα τόσα χρόνια αλεξανδρα...Να είναι πάντα καλά τα κοριτσάκια μας,η Ελευθερία κια η Ιωαννίτσα σου! Γερες,δυνατές,καλοτυχες,πάντα ευτυχισμενες.Αυτες οι στιγμές που μοιραστήκαμε δεν ξεχνιούνται ποτέ. Θυμαμαι εκείνο το πρωινο στο ΡΕΑ με τη θετική χοριακή σου,δεν θυμαμαι ποιά μεπήρε εμένα τηλέφωνο, θυμάμαι ομως οτι τσίριζε!!! Σου έφερε τελικά γουράκι η μικρή της Δημητρούλας!!!! Εύχομαι νασαι τόσο αγαπημενη με τις φίλες σου, όπως εκείνη την ημέρα!!!!!

    δημοσιεύθηκε από Thinky Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014 10:31 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις