Menu

Ταξίδι με προορισμό την ευτυχία

Ταξίδι με προορισμό την ευτυχία

Ας ξεκινήσω κάπως έτσι... Ποτέ δεν ήμουν ο τύπος της γυναίκας που ονειρευόταν τον ιππότη πάνω στο άσπρο άλογο, τον εαυτό μου με νυφικό, οικογένεια και παιδιά. Όποτε πήγαινα καλεσμένη σε γάμους και βαφτίσια και άκουγα το «και στα δικά σου»,

απομακρυνόμουν με ελαφρά πηδηματάκια και γελούσα. Τα παιδάκια των γνωστών στην καλύτερη περίπτωση ούρλιαζαν στην αγκαλιά μου γιατί δεν ήξερα πώς να τα χειριστώ και γενικά οι σχέσεις μας (με τα παιδάκια) ήταν αδιέξοδες...

Ύστερα από αρκετές αποτυχημένες σχέσεις, έναν αρραβώνα που χάλασε και σε εποχή που επικρατούσε το μότο «όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν» στην ζωή μου, γνωρίζω τον καλό μου ένα βράδυ που 'βρεχε (που 'βρεχε μονότονα) και δεν ήθελα να βγω, σε μια άσχετη παρέα. Περάσαμε το πρώτο βράδυ της γνωριμίας μας πίνοντας και κλαίγοντας την μοίρα μας καθότι και αυτός χωρισμένος πρόσφατα. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα, βγήκαμε αρκετές φορές και συνεχίσαμε να κλαίμε την μοίρα μας και κάπου εκεί ανάμεσα στο κλάμα και τις φιλοσοφίες σχετικά με την ζωή και τις σχέσεις των 2 φύλων μας προέκυψε!

Τον πρώτο μήνα της σχέσης μας αποφασίσαμε ότι η απόσταση Καλλιθέα-Βούλα μέσω παραλιακής είναι πολύ μεγάλη και αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί. Τότε ήταν που άρχισαν να ηχούν μέσα στα αυτιά μου οι καμπάνες του βιολογικού μου ρολογιού ( και όχι της Παναγίας των Παρισίων) και προφανώς ο χτύπος ήταν τόσο δυνατός που τον άκουγε και ο καλός μου ταυτόχρονα.

Εκείνο λοιπόν τον πρώτο μήνα, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να γίνουμε γονείς και ξεκινήσαμε τις προσπάθειες για τον διάδοχο... Είμαστε δε τόσο πεπεισμένοι ότι ο διάδοχος θα προκύψει μέσα στο πολύ κοντινό μέλλον, που μόνο που δεν είχαμε βγει για shopping ρούχων εγκυμοσύνης. Όταν οι άνθρωποι όμως κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει και με εμάς συγκεκριμένα, πρέπει να έριξε πολύ γέλιο ο ύψιστος!

Οι μήνες περνούσαν, ο φαρμακοποιός της γειτονιάς μας είχε πλουτίσει από τα τεστ εγκυμοσύνης που έπαιρναν κι έδιναν στο σπιτικό μας και ο διάδοχος πουθενά! Και να τα κλάματα κάθε φορά που μετά το αρνητικό τεστ εμφανιζόταν η ακατονόμαστη, και να τα προφιτερόλ για να ενεργοποιηθούν οι ορμόνες της χαράς αλλά ο διάδοχος πουθενά. Αφού πέρασε μια 5ετία έτσι και αφού όλες οι γνωστές, φίλες, συγγενείς έμεναν έγκυες η μία μετά την άλλη, αποφασίσαμε να φτιάξουμε το σπίτι και να με στεφανωθεί ο καλός μου γιατί πολύ με είχε εκθέσει.

Έτσι, τον Ιούλιο του 2007 σε μια σεμνή τελετή, έγινα με δόξα και τιμή κυρία Κοκοβίκου. Και το ολόλευκο νυφικό φόρεσα, και έψαχνα και σαν τρελή επί 2 μήνες συνεχόμενους να βρω το γοβάκι που θα ταίριαζε απόλυτα με το ολόλευκο νυφικό και γενικά ότι δεν είχα φανταστεί, το έκανα αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!

Μόλις επιστρέψαμε από το ταξίδι του μέλιτος (λέμε τώρα) ή πρώτη μου κίνηση ήταν να κλείσω ραντεβού στον γυναικολόγο. Μόλις ο γιατρούλης έμαθε για τις 5ετής προσπάθειες με το ανύπαρκτο αποτέλεσμα, αποφάσισε πως πρέπει να κάνουμε μια σειρά εξετάσεων για να δούμε τι φταίει. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όλα είναι φυσιολογικά αλλά εάν βιαζόμασταν να τεκνοποιήσουμε, μπορούσαμε να κάνουμε μια σπερματέγχυση. Ένα πρωί του Οκτώβρη του 2007 το λοιπόν, σε γνωστό μαιευτήριο των Αθηνών, η Μελίνα πάει να κάνει την πρώτη της κανονική προσπάθεια για να αποκτήσει το μωράκι της, τόσο πεπεισμένη ότι θα μείνει έγκυος που μόνο το κουτί με τα γλυκά δεν είχε φέρει μαζί της για να κεράσει τον κόσμο.

Την ώρα λοιπόν που ο γιατρός έβλεπε πανοραμικά τον εσωτερικό μου κόσμο, τρώω την κεραμίδα κατακούτελα. «Μελινάκι, την σπερματέγχυση την κάνουμε καθαρά για ψυχολογικούς λόγους για τον καλό σου, εσένα δεν σε φοβάμαι, δεν μασάς, το σπέρμα είναι χάλια, πάμε για εξωσωματική..». Εκείνη την ώρα πρέπει να είχε στραβώσει το στόμα μου, όχι γιατί βαθιά μέσα μου δεν πίστευα ότι κάπου εκεί θα καταλήγαμε αλλά γιατί μόλις είχε καταστραφεί το σενάριο που είχα φτιάξει πολύ όμορφα στο μυαλό μου για το πώς θα ανακοινώσω στον καλό μου ότι είμαι έγκυος. Ο γιατρός από την στεναχώρια του ούτε χρήματα δεν μου πήρε για την σπερματέγχυση, ο καλός μου ήταν μες την τρελή χαρά όταν βγήκα γιατί δεν είχε ιδέα κι εγώ με το χαζό-παγωμένο-ψεύτικο χαμόγελο μου, προσπαθούσα να του φέρω απ' έξω απ' έξω τι είχε ειπωθεί όση ώρα ήμουν μέσα.

Εντέλει και για να μην μακρηγορώ, το αποτέλεσμα εκείνης της προσπάθειας ήταν φυσικά αρνητικό. Μαζέψαμε τα κομμάτια μας γιατί, κακά τα ψέματα, όσο κι αν είσαι προετοιμασμένος, το άτιμο το αρνητικό ΔΕΝ χωνεύεται με τίποτα και ξεκινήσαμε να μαζεύουμε τα δικαιολογητικά για την επιτροπή του ΙΚΑ για να μπορέσουμε να πάρουμε τα φάρμακα. Μαύρη περίοδος εκείνη... Από την μία ο γυναικολόγος του ΙΚΑ που για να μου γράψει το παραπεμπτικό για την επιτροπή με ειρωνεύτηκε 132 συνεχόμενες φορές σε 10 λεπτά, το άγχος για το αν θα προλάβουμε τον επόμενο κύκλο, και τέλος η επιτροπή... Το δάκρυ που έριξα εκεί μέσα, σε εκείνο το ετοιμόρροπο κτήριο του ΙΚΑ στην πλατεία Θεάτρου, δεν το έριξα ποτέ στην ζωή μου.

Την επόμενη εβδομάδα θα ξεκινούσα τις ενέσεις καταστολής και δεν με πέρασαν γιατί δεν είχα προσκομίσει σπερμοδιάγραμμα από Δημόσιο Φορέα. Κάποιος από τους γιατρούς της επιτροπής με λυπήθηκε που έκλαιγα έτσι γοερά ( και συνήθως δεν κλαίω μπροστά σε κόσμο) και μου έδωσε παραπεμπτικό για να κάνουμε το σπερμοδιάγραμμα σε εκείνο το ετοιμόρροπο κτήριο της πλατείας Θεάτρου την επόμενη κιόλας μέρα. Με την έγκριση της επιτροπής στο χέρι, ξεκίνησα για το πιο αγχωμένο ταξίδι της ζωής μου.

Χτυπούσα τις ενέσεις στην κοιλιά μου πρωί και βράδυ και τραγουδούσα για να μην θυμάμαι ότι εγώ τρέμω μόνο και μόνο στην θέα της βελόνας. Μελάνιαζα την κοιλιά μου κάθε μέρα και σε διαφορετικό σημείο και γελούσα. Κάθε 2 μέρες έκανα την διαδρομή Βούλα- Μαρούσι για υπέρηχο και αιματάκι μες την τρελή χαρά. Για κάποιο λόγο μέσα από αυτή την αντίδραση που έβγαζα, προσπαθούσα να προφυλάξω τον εαυτό μου για το επόμενο αρνητικό που το είχα σίγουρο.

Φτάσαμε με τα πολλά στην ωοληψία, αφού είχε προηγηθεί και το ενδεχόμενο να σταματήσω την προσπάθεια γιατί ο οργανισμός μου δεν ανταποκρινόταν όπως περίμενε ο εξωσωματικός. Αφού το ξεπεράσαμε κι αυτό και πήραμε 11 ζουμπουρλούδικα ωαριάκια από τα οποία γονιμοποιήθηκαν τα 10, μεταφέραμε στην κοιλιά μου τα 3 που επέλεξε ο εμβρυολόγος για να με συντροφεύσουν στο 11ήμερο πιο άσχημο στάδιο της προσπάθειας...αυτό της αναμονής.

Τελικά είναι φοβερό το πόσα σενάρια μπορεί να πλάσει το μυαλό (το δικό μου τουλάχιστον). Μέσα σε αυτά τα σενάρια τις 11 αυτές μέρες, ούτε μια φορά δεν ονειρεύτηκα ότι θα είμαι έγκυος. Η ημέρα της χοριακής έφτασε με πολύ κόπο γιατί οι μέρες περνούσαν βασανιστικά αργά, έδωσα αίμα και κάτσαμε στο καφέ του μαιευτηρίου με τον καλό μου, περιμένοντας διαφορετικά πράγματα ο καθένας. Ο καλός μου περίμενε το αποτέλεσμα της χοριακής κι εγώ περίμενα να περάσει η ώρα να έρθει ο εξωσωματικός μου για να τον ρωτήσω πότε μπορώ να περάσω στην επόμενη προσπάθεια. Ενώ τις προηγούμενες ημέρες είχα καπνίσει ελάχιστα τσιγάρα, εκείνο το πρωί αγόρασα το τελευταίο πακέτο των επόμενων 8 μηνών, μόνο που δεν ήξερα ότι ήταν το τελευταίο. Κάπνιζα το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, μέχρι να περάσουν οι 2 ώρες για να πάμε ξανά στο μικροβιολογικό του μαιευτηρίου...Η ελπίδα βλέπεις, πεθαίνει πάντα τελευταία, ακόμα κι αν ο ίδιος σου ο εαυτός, αμύνεται για να σε προφυλάξει.

Θυμάμαι ότι κατέβαινα τα σκαλιά που οδηγούσαν στο δεύτερο υπόγειο του μαιευτηρίου με βαριά καρδιά, τόσο σιγά, λες και αν έφτανα 5 λεπτά αργότερα το αρνητικό δεν θα με πονούσε τόσο. Κράτησα τον φάκελο με τα αποτελέσματα στα χέρια μου, τον κοίταξα για μερικά λεπτά, πήρα μια βαθιά ανάσα και τον άνοιξα. Είδα το νούμερο (16,1),τον έκλεισα και είπα στον καλό μου «Μην στεναχωριέσαι, πάμε για άλλα, δεν είμαι έγκυος». Με τα πόδια μου να σέρνονται κυριολεκτικά, ανέβαινα τα σκαλιά με πιο βαριά καρδιά αυτή τη φορά και με μάτια που έτρεχαν δάκρυα, όταν ξαφνικά κάπου στην μέση της σκάλας, ξεπηδάει ένα μηδενικό στο μυαλό μου...Κάπου είδα και ένα μηδενικό στο νούμερο της χοριακής, είμαι σίγουρη. Κοκαλώνω στην μέση της σκάλας, ανοίγω ξανά τον φάκελο και κοιτάζω ξανά το νούμερο...106.1, 106.1, είναι θετικό, είμαι έγκυος, φώναζα, και το ποτάμι που έτρεχε πριν ένα λεπτό από τα μάτια μου, μετατράπηκε σε χείμαρρο, από χαρά αυτή τη φορά.

Ανεβήκαμε επάνω, πέταξα στον σκουπιδοτενεκέ ότι είχε απομείνει από το τελευταίο πακέτο, έκανα τον σταυρό μου και άνοιξα πανιά για το πιο όμορφο ταξίδι της ζωής μου που μόλις ξεκινούσε. Κι ας μην πίστεψα ούτε για μια στιγμή ότι θα το ζήσω...

Μελίνα Χριστοφαρίδου

Έκανε το πρώτο μεγάλο της ταξίδι, Κωνσταντινούπολη – Αθήνα στην κοιλιά της μητέρας της. Παρόλο που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, εάν την ρωτήσεις από πού είναι, θα σου απαντήσει με περίσσια υπερηφάνεια « Από την Κωνσταντινούπολη!».
Περισσότερα

Ιστότοπος: mamascraftland.gr/

7 σχόλια

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις