Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η γιορτή της μητέρας με άδεια αγκαλιά

Η γιορτή της μητέρας με άδεια αγκαλιά

Εκείνη τη χρονιά η μέρα της γυναίκας ήταν μια κόλαση για μένα. Λίγες μέρες πριν είχα αποβάλει και όσο σκεφτόμουν ότι σε λίγες μέρες θα ερχόταν η γιορτή της μητέρας, με έπιανε τρέλα.

Αν και γιόρταζα αυτή τη μέρα πάντα με τη μαμά μου και με τη γιαγιά μου, εκείνη τη χρονιά δεν ήθελα να ακούσω τίποτα, δεν ήθελα να τις ακούσω δεν ήθελα να τις δω. Σκεφτόμουν μόνο τη δική μου απώλεια και την "τύχη" μου στο θέμα της μητρότητας.

Ήμουν τόσο ευτυχισμένη που λίγο καιρό πριν τη γιορτή της μητέρας, έμαθα για την εγκυμοσύνη μου. Έκλαιγα όταν ο γιατρός με πήρε από το κέντρο εξωσωματικής να μου πει ότι είχα για άλλη μία φορά μια τεράστια χοριακή.
Ήταν η τέταρτη προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης, όλες θετικές αλλά η αγκαλιά μου ήταν άδεια. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη για το θετικό αποτέλεσμα αν και ήξερα από τις προηγούμενες προσπάθειες ότι από τη χαρά στον πόνο είναι ένα τσιγάρο δρόμος που λένε.

Τότε λοιπόν, εκείνη τη χρονιά και αργά το απόγευμα, συνειδητοποίησα ότι κανένας δεν με πήρε τηλέφωνο στη γιορτή της μητέρας για να μου ευχηθεί. Ούτε καν η μητέρα μου, που υποτίθεται ότι με νιώθει και ξέρει τον αγώνα που έκανα για να γίνω μάνα. Δεν μοιραστήκαμε ΚΑΙ αυτή την απώλεια με τις οικογένειές μας, οπότε θεώρησα δεδομένο ότι οι γονείς μας και τα αδέρφια μας θα με έπαιρναν τηλέφωνο να μου ευχηθούν λόγω της γιορτής της μητέρας. Άλλωστε γι αυτούς ήμουν ακόμα έγκυος. Δεν προλάβαμε να το πούμε, θέλαμε λίγο χρόνο παραπάνω.

Έτσι απλά, τόσο εγώ προσωπικά, όσο και το "παιδί" δεν υπήρχαμε. Μας ξέχασαν. Αυτό με πόνεσε περισσότερο. Όλοι οι δικοί μας άνθρωποι που βίωσαν παράλληλα με εμάς τον υπογόνιμο αγώνα μας, μας ξέχασαν, με ξέχασαν. Γι αυτούς ήμουν ακόμα έγκυος.....έκλαψα και μάλιστα πολύ. Τόσο πολύ που αργά πια δεν είχα άλλη δύναμη και δάκρυα.

Αν και μάνα τώρα πια, η γιορτή της μητέρας έχει γλυκόπικρη γεύση για μένα. Πάντα θα έχει.

Για χιλιάδες γυναίκες στον κόσμο, η γιορτή της μητέρας είναι μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι η αγκαλιά τους είναι άδεια. Για όλες εμάς που προσπαθούμε να γίνουμε μάνες με εξωσωματική, αυτή η μέρα μπορεί να είναι μαχαιριά στην καρδιά. Είναι μία οδυνηρή μέρα και για άλλους λόγους. Είναι μια μέρα που "ξαναζείς" τις αποβολές, τις αποξέσεις λόγω προβλημάτων, τις αποτυχημένες προσπάθειες. Σκέφτεσαι τα μωρά που θα έπρεπε να έχεις αλλά δεν έχεις.

Αν έχετε κάποια φίλη, ένα μέλος της οικογένειά σας, κάποια συνάδελφο που παλεύει με το "τέρας" της υπογονιμότητας, μην τις αγνοείτε, ειδικά εκείνη τη μέρα(και όχι μόνο). Αν δεν ξέρετε τι να κάνετε, τι να τις "προσφέρετε", απλά σταθείτε δίπλα τους. Δείξτε τους ότι τις σκέφτεστε. Ότι θα είστε πάντα εκεί. Ότι είστε πρόθυμοι να βοηθήσετε όπως μπορείτε και όποτε σας ζητηθεί.

Αναγνωρίστε ότι είναι μια δύσκολη στιγμή για όλες τις γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν μάνες. Όλες οι μέρες, όλα τα χρόνια που η αγκαλιά μας είναι άδεια είναι δύσκολες, φανταστείτε μια τέτοια μέρα.

Έτσι λοιπόν, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις μάνες.

Σε αυτές που έχουν αποβάλει (φυσική ή όχι σύλληψη δεν έχει σημασία)

Σε αυτές που το παιδάκι τους "αναπαύτηκε" για κάποιους λόγους

Σε αυτές ακόμα που έχασαν το παιδί τους (πόλεμοι, απαγωγή κτλ)

Σε αυτές που προσπαθούν ακόμα και στραγγαλίζονται από την υπογονιμότητα

Σε αυτές που η αγκαλιά τους είναι γεμάτη

Σε αυτές που υιοθέτησαν παιδάκια

Σε αυτές που απέκτησαν παιδιά με παρένθετη

Σε όλες....

Χρόνια πολλά ακόμα και στους άντρες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνοι τους ύστερα από την απώλεια της συζύγου- μητέρας. Γιατί αυτοί είναι πατέρας και μάνα μαζί!

Εύχομαι η Παναγιά να δώσει δύναμη και κουράγιο σε όλες. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι ξέρει τον πόνο μας αφού κι αυτή "έχασε" το δικό της παιδί!

Βάσω (Μέλος του IVFforums.gr)

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

(Είναι απίστευτη η Δύναμη, η Ελπίδα και το Κουράγιο που απλόχερα δίνουν όλες αυτές οι ιστορίες στα υπογόνιμα ζευγάρια που προσπαθούν ακόμα. Αυτές οι ιστορίες σε αγγίζουν ψυχικά και παράλληλα είναι «αυτό» το «κάτι» που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις το «τέρας» της υπογονιμότητας κατάματα. Περιμένουμε λοιπόν και τις δικές σας ιστορίες για το πώς γίνατε μανούλες αλλά και μπαμπάδες! Περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες καθώς προσπαθείτε ακόμα με πείσμα και δύναμη να γίνετε γονείς. Όλες αυτές οι ιστορίες, βγαλμένες μέσα από την ψυχή και την καρδιά, σε μια πραγματική Ζωή, εμπνέουν και ενθαρρύνουν τα ζευγάρια που βαδίζουν στο μονοπάτι της υπογονιμότητας. Στείλτε μας τα δικά σας αποστάγματα ψυχής στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με το όνομα ή το ψευδώνυμο που θέλετε να δημοσιευθεί.)

Copyright © 2013 IVFforums.gr All Rights Reserved       Developed by Simplemind