Menu

Πατέρας με δανεικό σπέρμα!!!

Πατέρας με δανεικό σπέρμα!!!

Είμαι παντρεμένος εδώ και 8 χρόνια. Λατρεύω τη γυναίκα μου και θέλω να είναι ευτυχισμένη και γι' αυτό σχεδόν αμέσως μόλις παντρευτήκαμε "βάλαμε μπροστά" για ένα παιδί γιατί το ήθελε πολύ. Στην αρχή είχα τις επιφυλάξεις μου ως προς τον χρόνο, αλλά αμέσως μετά το ξέχασα και έτσι προχωρήσαμε προς στην υλοποίηση του κοινού μας στόχου.

Συνειδητοποιημένοι και οι δυο, είτε από αυτά που ακούγαμε από το φιλικό μας περιβάλλον, είτε από αυτά που διαβάζαμε περί υπογονιμότητας, αποφασίσαμε να "ψαχτούμε" όπως λέγαμε για να μην χάσουμε χρόνο ή απογοητευτούμε, στην περίπτωση που κάτι συμβαίνει.

Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε, χαλαρά εννοείται, παράλληλα εξετάσεις τόσο εγώ όσο και η γυναίκα μου. Ευτυχώς από γυναικολογική άποψη δεν υπήρχε πρόβλημα. Και λέω ευτυχώς γιατί από ότι ακούγαμε, αυτό θα ήταν και το πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Η "έκπληξη" ήταν η εξέταση του σπέρματος που ήταν τραγική.

Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν το πίστευα. Ζήτησα από το γιατρό να το ξαναδεί στην περίπτωση που έκανε λάθος. Γιατί πίστευα ότι έκανε λάθος. Μετά από λίγο καιρό πήγα και έδωσα και δεύτερο δείγμα. Τα ίδια και χειρότερα. Ήμουν ψύχραιμος και κυρίως θαύμασα τη γυναίκα μου που δεν με παράτησε και ήθελε να το παλέψουμε μαζί. Χαρακτηριστικά μου έλεγε "μαζί στα εύκολα μαζί και στα δύσκολα". Τη λάτρεψα ακόμα περισσότερο. Δεν πίστευα ότι εξακολουθούσε να με θέλει δίπλα της.

Ο γιατρός μας σύστησε έναν εξωσωματικό και από το πρώτο κιόλας ραντεβού μας είπε πως ο μόνος τρόπος να κάνουμε παιδί είναι με δότη σπέρματος. Απογοητεύθηκα πολύ. Απελπίστηκα άλλο τόσο. Νευρίασα περισσότερο και κατέρρευσα. Πήραμε κι άλλες γνώμες και τίποτα διαφορετικό δεν ακούσαμε. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί μου συμβαίνει αυτό. Γιατί σε μένα!

Για να μην σας κουράζω, να σας πω ότι πιέστηκα να δεχθώ τη λύση του δότη σπέρματος. Δεν ήθελα. Πίστευα ότι το παιδί δεν θα το αγαπήσω αφού θα ξέρω ότι δεν θα είμαι εγώ ο πατέρας.

Η γυναίκα μου παράλληλα με έπεισε να πάμε σε ψυχολόγο και οι δύο, για να συζητήσουμε αυτό το θέμα του δότη. Δεν αρνήθηκα. Πήγαμε κάμποσες συνεδρίες και τελικά διακόψαμε λόγω έλλειψης χρόνου και κυρίως χρημάτων. Για να είμαι ειλικρινής δεν πίστευα ότι μπορεί να μας βοηθήσει ο ψυχολόγος σε ένα τέτοιο θέμα. Έκανα λάθος διότι πίστευα ότι ο ψυχολόγος θα μας έδινε τη λύση, για το αν θα προχωρήσουμε ή όχι με το δότη. Ενώ εκείνος μας έλεγε ότι μόνοι μας θα αποφασίσουμε και θα είναι κοντά μας όποια απόφαση κι αν πάρουμε. Όταν λοιπόν είδα ότι δεν μας έδινε την όποια λύση, σταματήσαμε να πηγαίνουμε και έτσι γλιτώναμε και τα χρήματα.

Σε συνεργασία με το κέντρο εξωσωματικής και το γιατρό προχωρήσαμε σε εξωσωματική και ήμασταν τελικά τυχεροί αφού με την δεύτερη φορά η γυναίκα μου έμεινε έγκυος.
Κανείς δεν ήξερε για όλα αυτά που περνούσαμε και αυτό ήταν κάτι που και οι δύο από την αρχή συμφωνήσαμε.
Οι μήνες περνούσαν και η κοιλιά της γυναίκας μου φούσκωνε όλο και πιο πολύ. Σταδιακά άρχισα να ζηλεύω. Έβλεπα το έμβρυο σαν ξένο. Μου ήταν αδύνατο να χαρώ την εγκυμοσύνη και γενικά δεν ένιωθα ότι ο κολλητός μου, που κατά τύχει ήταν και η δική του γυναίκα έγκυος την ίδια πάνω κάτω περίοδο με τη δική μου. Εκείνος μιλούσε συνεχώς για το μωρό που περίμεναν και φιλούσε και αγκάλιαζε την κοιλιά της γυναίκας του πράγμα που εγώ δεν μπορούσα με τίποτα να κάνω στη δική μου.

Στις συναντήσεις μας "έπαιζε" λέγοντάς με, σε ποιον θα μοιάζει το μωρό τόσο το δικό μας όσο και το δικό τους. "Στον κουμπάρο μήπως;" έλεγε και γελούσε. Ακούγοντας αυτά όλο και πιο πολύ ζήλευα και καιγόμουν από μέσα μου. Δεν τον αδικώ, δεν ήξερε.

Η γυναίκα μου φυσικά δεν άργησε και πολύ να καταλάβει ότι δεν ήμουν καλά. Ήθελε να με βοηθήσει αλλά δεν ήξερε τον τρόπο γιατί δεν της έλεγα τί είχα. Δεν μπορούσα να της το πω. Άλλωστε συμφώνησα να πάμε με σπέρμα δότη. Δεν είχα δικαίωμα να παραπονεθώ.

Οι μέρες περνούσαν, το σπίτι ετοιμάστηκε, το δωμάτιο του μωρού και τα πράγματά του όλα τακτοποιημένα και πολύ ακριβά(αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα πιο χάλια) να προσθέσω. Επισκέψεις στο γιατρό, εξετάσεις, ψώνια και όνειρα και σκέψεις για το πως θα είναι το μωρό. Επιλέξαμε να μην ξέρουμε για το φύλο του μωρού.

Λίγο πριν τον τοκετό η γυναίκα μου είχε κάποια προβλήματα με τη χολή και κρίθηκε απαραίτητο από τους γιατρούς να κάνει χολοκυστεκτομή λίγο μετά τον τοκετό, ο οποίος θα γινόταν πιο γρήγορα από ότι αρχικά είχε προγραμματιστεί. Ήταν πολύ σημαντικό αυτό.

Ο τοκετός πήγε καλά χωρίς πρόβλημα και μου ανακοίνωσαν ότι έγινα πατέρας! Απέκτησα μία υγιέστατη κόρη! Και με κάλεσαν να τη δω. Και την είδα! Ένα μικρό τόσο δα πλασματάκι! Φοβόμουν να την πάρω αγκαλιά. Όταν την πήρα πρώτη φορά αγκαλιά έκλαψα, έκλαψα από τύψεις και συγκίνηση. Μύριζε μωρουδίλα και ήταν απαλή, ζαρωμένη και στρουμπουλή. Πολύ γρήγορα "μείναμε οι δύο μας" λόγω της επέμβασης της γυναίκας μου και φυσικά λόγω και της μετεγχειρητικής αποκατάστασής της. Δεν άφηνα κανέναν να τη φροντίζει. Φρόντιζα μαμά και κόρη. "Τα κορίτσια μου" όπως έλεγα. Μετά την ανάρρωση της γυναίκας μου της εξομολογήθηκα όλα τα αρνητικά συναισθήματα και ανασφάλειες που είχα. Τη ζήλια, την κακία μου.

Λυπάμαι πολύ που έχασα όλη την εγκυμοσύνη της γυναίκας μου. Που την έκανα να στεναχωριέται αλλά ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το χαλιναγωγήσω. Με έπνιγε το γεγονός ότι δεν θα ήταν βιολογικό μου παιδί. Πόσες τύψεις νιώθω τώρα.
Βρήκαμε τους ρυθμούς μας και είμαστε μια πολύ όμορφη οικογένεια. Γελάμε πολύ όταν φίλοι ή συγγενείς μας λένε ότι μου μοιάζει! Που να ήξεραν! Αλλά δεν με νοιάζει, είναι η κόρη μου και αυτό δεν αλλάζει και δεν θέλω να αλλάξει με τίποτα στον κόσμο.

Για να γίνουμε γονείς χρειαστήκαμε μια "μικρή" βοήθεια από την επιστήμη και δεν το μετανιώσαμε. Νιώθω πατέρας της, είμαι ο πατέρας της και θα είμαι ο πατέρας της. Απελευθερώθηκα και είμαι περήφανος για την επιλογή που έκανα και για την υπέροχη κόρη μου.

Ένα μικρό μου κομμάτι κάπου μέσα μου βαθιά, είναι λυπημένο που αναγκάστηκα στη λύση αυτή, του δότη σπέρματος. Δεν επισκιάζει τη χαρά μου και την αγάπη που έχω για το μωρό μας. Άλλο το ένα άλλο. Δεν συγκρίνονται.

Κανείς δεν ξέρει τίποτα από το περιβάλλον μας, αφενός γιατί δεν ξέρουμε κατά πόσο μπορούν να το διαχειριστούν και αφετέρου γιατί αποφασίσαμε να της πούμε την αλήθεια όταν θα μπορεί βέβαια να το διαχειριστεί η ίδια όλο αυτό. Και θέλουμε να το μάθει από μας κι όχι να ξεφύγει ή να "ξεφύγει" (καταλαβαίνετε) από τρίτους. Επιθυμούμε να γνωρίζει ότι δεν είναι βιολογικό μου παιδί(αυτή η έκφραση με κάνει να αισθάνομαι κάπως αλλά το δουλεύω με τον εαυτό μου αυτό) και να ξέρει ότι προήλθε με εξωσωματική γονιμοποίηση. Θέλουμε αυτό να είναι κομμάτι της ζωής της, κομμάτι του ιατρικού της ιστορικού. Για πολλούς λόγους. Έχουμε κρατήσει όλα τα έγγραφα και όλες τις πληροφορίες που μπορούσαμε να είχαμε από τον δότη σπέρματος προκειμένου να ικανοποιηθεί η περιέργειά της, αν το θελήσει ή όποτε το θελήσει η ίδια.

Δεν μπορώ να μην πω ένα ευχαριστώ στον δότη, που με τη βοήθειά του έγινα πατέρας, θα τον ευγνωμονώ σε όλη μου τη ζωή. Πόσο τυχεροί είμαστε στις μέρες μας και όχι μόνο που γινόμαστε γονείς με τη βοήθεια της επιστήμης. Κάποιοι πριν από μας δεν είχαν την τύχη αυτή!

Έγραψα την ιστορία μας από τη δική μου πλευρά, για να δώσω ελπίδα και κουράγιο σε όλους εσάς που ακόμα δεν τα καταφέρατε και προσπαθείτε να γίνετε γονείς. Η Ελπίδα υπάρχει, είναι εδώ και είναι ζωντανή. Μην απογοητεύεστε!

Θα παρακαλούσα εάν δημοσιεύσετε το κείμενό μου, να το κάνετε στις 20/11 που είναι τα γενέθλια της κόρης μου!

Σταύρος (Αναγνώστης του IVFforums.gr)

(Είναι απίστευτη η Δύναμη, η Ελπίδα και το Κουράγιο που απλόχερα δίνουν όλες αυτές οι ιστορίες στα υπογόνιμα ζευγάρια που προσπαθούν ακόμα. Αυτές οι ιστορίες σε αγγίζουν ψυχικά και παράλληλα είναι «αυτό» το «κάτι» που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις το «τέρας» της υπογονιμότητας κατάματα. Περιμένουμε λοιπόν και τις δικές σας ιστορίες για το πώς γίνατε μανούλες αλλά και μπαμπάδες! Περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες καθώς προσπαθείτε ακόμα με πείσμα και δύναμη να γίνετε γονείς. Όλες αυτές οι ιστορίες, βγαλμένες μέσα από την ψυχή και την καρδιά, σε μια πραγματική Ζωή, εμπνέουν και ενθαρρύνουν τα ζευγάρια που βαδίζουν στο μονοπάτι της υπογονιμότητας. Στείλτε μας τα δικά σας αποστάγματα ψυχής στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με το όνομα ή το ψευδώνυμο που θέλετε να δημοσιευθεί.)

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις