Menu

Οι φόβοι των παιδιών!

Οι φόβοι των παιδιών!

Ο Bernard Shaw πίστευε ότι το μυστικό του ηρωισμού είναι να μην επιτρέπεις στον φόβο να συνοδεύει τη ζωή σου. Άραγε πόσο εύκολο είναι να αφήσεις τους καθημερινούς φόβους στο πλάι;

Πόσο βαρύ μπορεί να γίνει το φορτίο του ιδανικού που, για να γίνεις «ήρωας», πρέπει να διαχειρίζεσαι τους φόβους σου; Και αν αυτός ο ήρωας είναι ένα μικρό παιδί που προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση των γονιών και των σημαντικών άλλων στη ζωή του; Τι επιθυμούμε να του διδάξουμε; Να μη φοβάται τίποτα ή να φοβάται αλλά ο φόβος να μην κυριεύει τη ζωή του;

Ο φόβος είναι η φυσική απόρροια μιας πραγματικής ή φανταστικής απειλής. Ο φόβος έρχεται όταν νοιώθουμε ότι ένα ξένο πρόσωπο ή ένα αντικείμενο ή μια κατάσταση ή ειδικά φοβογόνα ερεθίσματα όπως τα ύψη, το σκοτάδι, κάποια ζώα, οι κεραυνοί κ.α. προσπαθούν να βλάψουν την ακεραιότητα μας. Λειτουργεί σαν προσαρμοστικός μηχανισμός που μας ενεργοποιεί προκαλώντας αντιδράσεις όπως εφιδρώσεις, κοκκίνισμα, δύσπνοια, ταχυκαρδίες, στομαχόπονους, φυγή ή αποφυγή των φοβικών ερεθισμάτων.

Ο φόβος υπάρχει από τις πρώτες μέρες στη ζωή ενός βρέφους αφού ένας δυνατός θόρυβος μπορεί να το τρομάξει. Μέχρι την ηλικία των 6 μηνών το μωρό δεν αισθάνεται φόβο και ανασφάλεια μπροστά σε άγνωστες φιγούρες αλλά από την ηλικία των 7 μηνών το παιδί νοιώθει ανησυχία όταν βρίσκεται με ξένα πρόσωπα και παρατηρείται έντονος φόβος αποχωρισμού από τη μητέρα που συνοδεύεται από φόβο για άγνωστα πρόσωπα αλλά και από το φόβο της απόρριψης του παιδιού από την ίδια τη μητέρα. Το άγχος προς τα ξένα πρόσωπα φαίνεται ότι υποχωρεί στο 12ο μήνα ενώ το άγχος αποχωρισμού διαρκεί μέχρι και το 2ο-3ο έτος. Καθώς μεγαλώνουν και έρχονται αντιμέτωπα με νέες καταστάσεις, τα παιδιά από 1 έως 3 μπορεί να αναπτύξουν συγκεκριμένους φόβους προς ζώα ή καταστάσεις αφού έχει προηγηθεί μια αρνητική εμπειρία. Από την ηλικία των 2 ετών και έπειτα καθώς η φαντασία και ο εσωτερικός κόσμος του παιδιού αναπτύσσονται, παρατηρούνται στα παιδιά φόβοι όπως το σκοτάδι, οι κεραυνοί και οι αστραπές.

Στην προσχολική ηλικία το νήπιο φοβάται κυρίως καταστάσεις που συνδέονται με το απροσδόκητο και το άγνωστο. Φόβοι όπως το σκοτάδι, οι θόρυβοι, οι καταιγίδες, ο γιατρός, φανταστικά όντα επηρεάζουν τη διάθεση των μικρών μας ηρώων. Στην προσχολική και σχολική ηλικία το παιδί πλέον έρχεται αντιμέτωπο με πιο απροσδιόριστους και λιγότερο ορατούς φόβους. Μπορεί να φοβάται να μείνει μόνο, την ασθένεια ή το θάνατο αγαπημένων προσώπων, τα ατυχήματα, τις απώλειες ή ακόμη και τις αποτυχίες που μπορεί να φέρουν διαπόμπευση και γελιοποίηση.

Από τα 10 έτη και μετά οι φόβοι γίνονται πιο ρεαλιστικοί και σχετίζονται με την κοινωνική και σχολική ζωή και τις διαπροσωπικές σχέσεις.
Ο φόβος μπορεί να προκληθεί μέσα από τις άμεσες εμπειρίες ενός παιδιού. Έχει παρατηρηθεί ότι ένα παιδί μπορεί να ταυτίσει τους φόβους του με τους φόβους που έχουν οι «σημαντικοί άλλοι» στη ζωή του. Επιπλέον μπορεί να μεταθέτει το φόβο του σε ένα ουδέτερο ερέθισμα προσπαθώντας να αποφύγει την άμεση επαφή με το πραγματικό φοβικό ερέθισμα. Παραδείγματος χάριν, ενώ αυτό που φοβάται είναι η ασθένεια, να αρνείται να μπει στο αυτοκίνητο καθώς πιστεύει ότι θα αρρωστήσει αν μπει σε κλειστούς χώρους. Επίσης μπορεί ένας φόβος να εμφανιστεί χωρίς το παιδί να έχει βιώσει μια αρνητική εμπειρία με το συγκεκριμένο ερέθισμα ωστόσο αυτό να συνδέεται τοποχρονικά με μια φοβική κατάσταση.

Ο φόβος λειτουργεί ως προστατευτικός μηχανισμός και ως προειδοποιητικό σημάδι που θέτει το παιδί σε κατάσταση διέγερσης. Όταν ένα παιδί δε φοβάται, δε μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του. Απλές παραινέσεις του τύπου «μη φοβάσαι, είσαι μεγάλο παιδί, δεν υπάρχει κάτι να φοβάσαι ....» κάθε άλλο παρά βοηθούν το παιδί να μάθει να διαχειρίζεται τους φόβους του. Απεναντίας οι φόβοι παθολογικοποιούνται και το παιδί διδάσκεται να κρύβει τους φόβους, να μην εκφράζει αυθεντικά αυτό που αισθάνεται και να μεγαλώνει με την ψευδαίσθηση ότι δε φοβάται. Η κατανόηση των φόβων και η προτροπή για συζήτηση, η αξιοποίηση λογοτεχνικών κειμένων που προβάλλουν τη βίωση φοβογόνων καταστάσεων και τρόπους εκτόνωσης διδάσκουν το παιδί να εκφράζει τους φόβους του.

Ο φόβος αποκτά ανησυχητικές διαστάσεις όταν επιμένει να βιώνεται από το παιδί με ένα μη ρεαλιστικό τρόπο και να κρατά σε χρονική διάρκεια. Αν ο φόβος μετατραπεί σε φοβία και αλλάξει σημαντικά η λειτουργικότητα του παιδιού τότε καλό είναι ο γονιός να απευθυνθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας. Αλλαγές στην καθημερινότητα του παιδιού, αποφυγή δραστηριοτήτων που κάποτε απολάμβανε εξαιτίας φοβικών ερεθισμάτων, διαταραχές στον ύπνο και στην όρεξη καλό είναι να ευαισθητοποιήσουν το γονιό ώστε να μην υπάρξει παγίωση συμπεριφορών και φοβιών στο παιδί.

Οι φόβοι υπάρχουν και μας προστατεύουν. Η αναγνώριση τους αποτελεί το πρώτο και ουσιαστικό βήμα ώστε να προχωρήσουμε στη διαχείριση τους.

Ιωάν.Τσίγγανου

Eίναι Ψυχολόγος, απόφοιτη του τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές εξειδίκευσης στην Ειδική Αγωγή στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Περισσότερα

Ιστότοπος: www.ioannatsigganou.gr
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Συναισθηματική Νοημοσύνη και Οικογένεια Η Μηλιά »

1 σχόλιο

  • Σ.Ανδρεάδου

    πολύ ενδιαφέροντα όλα!!! ο φοβος του αποχωρισμού της μαμάς για το σχολείο πώς αντιμετωπίζεται;;καποιοι γονείς αργούν να τα πάνε παιδικό σταθμό και επιλέγουν κατευθειαν το προνήπιο.είναι καλό να μην πιέζεται το παιδί;;

    δημοσιεύθηκε από Σ.Ανδρεάδου Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013 10:51 Σύνδεσμος σχολίου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις